ประกาศิต ราชามังกร - บทที่ 834 ความเข้าใจในมนุษยชาติ

เฉินผิงค่อยๆ ย่อตัวลง ลูบท้องดำคล้ำของหมาป่าหิมะเบาๆ ด้วยมือข้างหนึ่ง พลังปราณค่อยๆ ไหลเข้าสู่ร่างกายของหมาป่าหิมะ ขับไล่พลังชั่วร้ายทั้งหมดออกไป

  หมาป่าหิมะดูเหมือนจะรู้ว่าเฉินผิงกำลังรักษาอยู่ มันจึงนอนนิ่งๆ ปล่อยให้เฉินผิงลูบมัน

  ไม่นาน ท้องของหมาป่าหิมะก็กลับมาขาวเหมือนหิมะ และมันก็ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน

  สลัดหิมะออก หมาป่าหิมะมองเฉินผิงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกตัญญู

  “อู๊…”

  หมาป่าหิมะเงยหน้าขึ้นและหอน ราวกับกำลังขอบคุณเฉินผิง

  “เอาล่ะ ร่างกายเจ้าหายดีแล้ว เจ้าไปได้แล้ว อย่าให้ใครมาเจออีกนะ…”

  เฉินผิงลูบหัวหมาป่าหิมะและพูด

  หมาป่าหิมะส่งเสียงครางเบาๆ แล้วถูตัวกับขาของเฉินผิง

  “เจ้าไม่อยากไปเหรอ?” เฉินผิงมองไปที่หมาป่าหิมะและถามเบาๆ

  หมาป่าหิมะพยักหน้า

  “หมาป่าหิมะตัวนี้ฉลาดจริงๆ มันเข้าใจภาษาคนได้ด้วย…”

  กู่หลิงเอ๋อร์อุทานอย่างตื่นเต้นเมื่อเห็นว่าหมาป่าหิมะเข้าใจคำพูดของเฉินผิง

  “หมาป่าหิมะตัวนี้ใจดี แต่ตัวใหญ่มาก น่ากลัว ถ้าโดนกัดคงหัวขาด…”

  ซู่หยูฉีมองหมาป่าหิมะตรงหน้า แม้ว่าหมาป่าหิมะจะไม่มีท่าทีเป็นศัตรู แต่ซู่หยูฉีก็ยังรู้สึกกลัวเล็กน้อย

  หมาป่าหิมะดูเหมือนจะเข้าใจคำพูดของซู่หยูฉี มันจึงรีบก้มตัวลงถูไถกับซู่หยูฉีอย่างช้าๆ

  เหมือนสุนัขล่าเนื้อตัวเล็กๆ ที่บ้าน มันเอาหัวถูไถกับน่องของซู่หยูฉีอยู่เรื่อยๆ

  ตอนแรกซู่หยูฉีตกใจ แต่เมื่อเห็นว่าหมาป่าหิมะเชื่องมาก เธอจึงค่อยๆ เอื้อมมือไปสัมผัส ขนสีขาวของหมาป่าหิมะนุ่มลื่นมาก และมีความอบอุ่นไหลเวียนอยู่ทั่วตัว

  ยิ่งซู่หยูฉีสัมผัสมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งชอบมากขึ้นเท่านั้น ในที่สุด เธอก็ย่อตัวลงและแนบใบหน้าเข้ากับตัวหมาป่าหิมะอย่างแน่นหนา รู้สึกถึงความอบอุ่นไปทั่วร่างกายทันที

  “วู วู…”

  หมาป่า หิมะเอาหัวมาถูซูหยูฉีเรื่อยๆ

  และ

  ซูหยูฉีก็เข้าใจความหมายในทันที

  เธอค่อยๆ แยกขาออกและปีนขึ้นไปบนหลังหมาป่าหิมะ

  จากนั้นหมาป่าหิมะก็ยกซูหยูฉีขึ้นและเริ่มวิ่งเหยาะๆ ไปบนหิมะ

  ลมพัดหวีดหวิว ซูหยูฉีจับขนหมาป่าหิมะแน่นด้วยมือทั้งสองข้างด้วยความดีใจและร้องตะโกนด้วยความตื่นเต้น

  เมื่อเห็นเช่นนั้น กู่หลิงเอ๋อร์และเสี่ยวหรูจึงรีบวิ่งตามไป

  “ฉันจะขี่บ้าง ฉันจะขี่บ้าง…”

  กู่หลิงเอ๋อร์และเสี่ยวหรูตะโกน

  ในไม่ช้า ซูหยูฉีก็วิ่งครบหนึ่งรอบ กู่หลิงเอ๋อร์ขึ้นไปขี่ข้างบน จากนั้นเสี่ยวหรูก็ขึ้นไปแทนที่ เด็กสาวทั้งสามสนุกสนานกับการเล่นหมาป่าหิมะ!

  เฉินผิงเห็นฉากนี้ก็ยิ้มอย่างห้ามใจไม่ได้ เขาเข้าใจแล้วว่าหมาป่าหิมะเจ้าเล่ห์เกินไป มันได้เอาใจผู้หญิงมาก่อนแล้วเพื่อที่จะให้เขาเลี้ยงมันไว้ เพราะในยุคนี้ผู้หญิงเป็นผู้มีอำนาจ!

  หลังจากเล่นกันสักพัก สาวๆ ทั้งสามคนก็กลับมาพร้อมกับหมาป่าหิมะ พอเห็นเฉินผิง ซู่หยูฉีก็รีบพูดว่า “เฉินผิง หมาป่าหิมะตัวนี้ต้องอยู่! คุณไล่มันไปไม่ได้!”

  “ใช่ คุณไล่มันไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นพวกเราสามคนจะไปกับหมาป่าหิมะ ไม่ไปกับคุณ…”

  กู่หลิงเอ๋อร์ขู่เฉินผิง

  “พี่เฉิน หมาป่าหิมะตัวนี้ใจดีมาก โปรดให้มันอยู่ด้วยเถอะ…” เสี่ยวหรูก็เริ่มอ้อนวอนขอหมาป่าหิมะ!

  เฉินผิงมองไปที่สาวๆ ทั้งสามคน รู้สึกหมดหนทาง เรื่องมาถึงจุดนี้แล้ว เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำตาม เฉิ

  นผิงเหลือบมองหมาป่าหิมะและเห็นแววตาเย่อหยิ่งเล็กน้อย—ชัดเจนว่าเป็นกลอุบาย!

  “ตกลง ให้หมาป่าหิมะอยู่ด้วย!”

  เฉินผิงพยักหน้า

  สาวๆ ทั้งสามคนดีใจมาก เมื่อมีหมาป่าหิมะ การเดินทางก็จะไม่น่าเบื่อนัก และพวกเขาสามารถขี่หลังมันได้เมื่อเหนื่อยล้า—สะดวกสบายกว่ามาก

  จ้าวฉวงนำคนของเขาตามเฉินผิงและคนอื่นๆ ไปยังใจกลางเกาะล็อกดราก้อน คราวนี้เซียวหรูไม่ได้พยายามไล่จ้าวฉวงไป และเฉินผิงก็ไม่ได้พูดอะไรเช่นกัน