ประกาศิต ราชามังกร - บทที่ 881 ความเย่อหยิ่ง
“จ้านถัง เตรียมรถด่วน เราจะไปหมู่บ้านเฉินเจีย!”
ไป๋ซิ่วซานพูดอย่างโมโห
ไม่นานรถก็พร้อม ไป๋จ้านถังขับรถไปยังหมู่บ้านเฉินเจีย โดยมีจ้าวหวู่จี้ขับตามมา
“ไป๋เซียวซาน เกิดอะไรขึ้นถึงโมโหขนาดนี้…?”
จ้าวหวู่จี้ถามอย่างงุนงง
ไป๋ซิ่วซานเล่าสิ่งที่เฉินผิงพูด ซึ่งทำให้ไป๋จ้านถังเร่งความเร็วขึ้นทันที
เขาด่าถังซือหลี่ในใจเป็นพันๆ ครั้ง ตระกูลไป๋พยายามอย่างมากที่จะสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับเฉินผิง แต่ไอ้หมอนี่กลับใส่ร้ายเฉินผิงว่าขโมยรถ
ในขณะเดียวกัน เฉินผิงวางสายและรออย่างเงียบๆ รู้ว่าไป๋ซิ่วซานจะมาถึงในไม่ช้า
“อะไรนะ? อวดเก่งเสร็จแล้วเหรอ? ไป๋เซียวซานพูดว่ายังไง?”
ถังฮุยเยาะเย้ยเฉินผิง
“ไป๋เซียวซานจะมาถึงในไม่ช้า…”
เฉินผิงพูดอย่างใจเย็น
“หมายความว่าไป๋เซียวซานจะมาถึงในไม่ช้า?”
ถังซือหลี่สะดุ้งลุกขึ้นยืนเมื่อได้ยินเช่นนั้น แต่ก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว แล้วพ่นลมหายใจอย่างเย็นชา “ก็ได้ ฉันจะให้เวลาเธอครึ่งชั่วโมง ถ้าท่านผู้เฒ่าไป๋ไม่มา เธอจะต้องติดคุกแน่ เธอยังกล้าขโมยของจากตระกูลไป๋อีก…”
บรรยากาศในห้องส่วนตัวอึดอัด ไม่มีใครพูดอะไร ขณะที่ถังหงอิงมองเฉินผิงด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด ส่วน
เฉินเป่ากัวยังคงนิ่งเฉย ก้มหน้าสูบบุหรี่ต่อไปโดยไม่แสดงท่าทีวิตกกังวลใดๆ
ไม่นานนัก ครึ่งชั่วโมงต่อมา ถังซือหลี่เหลือบมองนาฬิกาแล้วโบกมือพลางพูดว่า “พาเขาไป!”
ชายในเครื่องแบบหลายคนรีบวิ่งไปหาเฉินผิง
“พี่ใหญ่ ได้โปรด ได้โปรด…อย่าให้พวกเขาพาเฉินผิงไป!”
เมื่อเห็นว่าเฉินผิงกำลังจะถูกพาตัวไปจริงๆ ถังหงอิงจึงคุกเข่าลงต่อหน้าถังซือหลี่เสียงดัง
“แม่คะ อย่าคุกเข่า…”
เฉินผิงรีบก้าวไปข้างหน้าและดึงถังหงอิงขึ้น
“หงอิง ฉันเป็นคนมีหลักการ ไม่ใช่คนในครอบครัว ลูกชายของคุณขโมย
ของ คนอื่น
ดังนั้นเขาควรถูกจับกุม ไม่มีอะไรจะพูดได้ การคุกเข่าไม่ได้ช่วยอะไร…”
ถังซือหลี่พูดอย่างเย่อหยิ่ง
ขณะที่ถังหงอิงกำลังจะอ้อนวอนถังซือหลี่ ประตูห้องส่วนตัวก็ถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน มี
คนสามคนเดินเข้ามาในห้อง โดยมีไป๋ซิวซานอยู่ข้างหน้า ตามด้วยไป๋จ้านถังและจ้าวหวู่จี้ ถัง
ซือหลี่และถังฮุยต่างตกตะลึงที่เห็นไป๋ซิวซานเข้ามาอย่างกะทันหัน ทั้งสองไม่คาดคิดว่าเขาจะมาจริงๆ
“ท่านไป๋…”
ถังซือหลี่รีบไปทักทาย
“หลีกทาง ทุกคนหลีกทาง…”
ถังฮุยก็รีบตะโกนสั่งข้าราชการให้ลุกขึ้นและหลีกทางให้ไป๋ซิวซาน
ขณะที่ถังซือหลี่เดินเข้าไปหาไป๋ซิวซานด้วยรอยยิ้มกว้าง ไป๋ซิวซานกลับไม่สนใจเขาและตรงไปหาเฉินผิงทันที “คุณเฉิน ผมขอโทษจริงๆ ผมไม่คิดว่าการให้คุณยืมรถจะนำไปสู่เรื่องแบบนี้…”
เฉินผิงเพียงแค่ยิ้มและไม่พูดอะไร
คำพูดของไป๋ซิวซานทำให้ถังซือหลี่ตกตะลึง รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาแข็งค้างขณะที่เขามองเฉินผิงด้วยความไม่เชื่อ
เขาไม่อยากเชื่อว่าไป๋ซิวซาน หัวหน้าตระกูลไป๋ผู้ทรงเกียรติในเกียวโต จะสุภาพกับเด็กน้อยเฉินผิงถึงขนาดนี้ ถึงขั้นเรียกเขาว่า “คุณเฉิน” ด้วยซ้ำ
เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
ในขณะที่ถังซือหลี่กำลังงุนงง ไป๋จ้านถังก็ตบหน้าเขาอย่างแรง!
“เจ้าช่างกล้าเหลือเกิน กล้ากล่าวหาว่านายเฉินขโมยรถ! รถคันนี้เป็นของปู่ข้าให้นายเฉินยืมใช้ ต่อให้นายเฉินยืมไปเฉยๆ ก็ถือเป็นเกียรติของตระกูลไป๋แล้ว…”
ไป๋จ้านถังตะโกใส่ถังซือหลี่ ถัง
ซือหลี่ถึงกับอึ้งเพราะโดนตบ โชคดีที่ถังฮุยอยู่ตรงนั้นคอยประคองไว้ ไม่งั้นเขาคงล้มลงไป
“เจ้าคือถังซือหลี่จากสาขาเมืองหลวงเจียงเป่ยหรือ?” ไป๋ซิวซานถามพลางมองถังซือหลี่ด้วยความโกรธ ถัง
ซือหลี่เอามือปิดหน้าและพยักหน้าซ้ำๆ “จ้านถัง เตรียมรถเดี๋ยวนี้ เราจะไปหมู่บ้านเฉิน!”
ไป๋ซิวซานพูดอย่างโมโห
ไม่นานรถก็พร้อม ไป๋จ้านถังขับรถไปยังหมู่บ้านเฉิน โดยมีจ้าวหวู่จี้ขับตามมา
“ไป๋จ้าน เกิดอะไรขึ้นถึงได้โมโหขนาดนี้…”
จ้าวหวู่จี้ถามด้วยความงุนงง
ไป๋ซิวซานเล่าสิ่งที่เฉินผิงพูดให้ฟัง ทำให้ไป๋จ้านถังเร่งความเร็วรถทันที
เขาด่าถังซือหลี่ในใจเป็นพันๆ ครั้ง ตระกูลไป๋พยายามอย่างหนักเพื่อสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับเฉินผิง แต่ไอ้คนนี้กลับใส่ร้ายเฉินผิงว่าขโมยรถ
อีกด้านหนึ่ง เฉินผิงวางสายแล้วรออย่างเงียบๆ รู้ว่าไป๋ซิวซานจะมาถึงในไม่ช้า
“อะไรนะ? สนุกเสร็จแล้วเหรอ? ท่านไป๋ว่ายังไง?”
ถังฮุยเยาะเย้ยเฉินผิง
“ท่านไป๋จะมาถึงในไม่ช้า…”
เฉินผิงพูดอย่างใจเย็น
“คุณบอกว่าท่านไป๋จะมาถึงในไม่ช้า?”
ถังซือหลี่สะดุ้งเมื่อได้ยินเช่นนั้น แต่ก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็วและพ่นลมหายใจเย็นชา “ก็ได้ ฉันจะให้เวลาคุณครึ่งชั่วโมง ถ้าคุณไป๋ไม่มา คุณก็เตรียมตัวติดคุกได้เลย คุณยังกล้าขโมยของจากตระกูลไป๋อีก…”
บรรยากาศในห้องส่วนตัวเริ่มอึดอัดขึ้น ไม่มีใครพูดอะไร ขณะที่ถังหงอิงมองเฉินผิงด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด
ส่วนเฉินเป่ากัวนั้นยังคงนิ่งเฉย ก้มหน้าสูบบุหรี่ต่อไปโดยไม่แสดงท่าทีเร่งรีบใดๆ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ถังซือหลี่ดูนาฬิกา โบกมือแล้วพูดว่า “พาเขาไป!”
ชายในเครื่องแบบหลายคนคว้าตัวเฉินผิงไว้
“พี่ใหญ่ ได้โปรด ได้โปรด…อย่าให้พวกเขาพาเฉินผิงไป!”
เมื่อเห็นว่าเฉินผิงกำลังจะถูกพาตัวไปจริงๆ ถังหงอิงจึงคุกเข่าลงต่อหน้าถังซือหลี่เสียงดัง
“แม่ อย่าคุกเข่า…”
เฉินผิงรีบก้าวไปข้างหน้าและดึงถังหงอิงขึ้น
“หงอิง ฉันเป็นคนที่ช่วยเหลือคนยากไร้ ไม่ใช่ญาติ ลูกชายของเธอขโมย
ของ คนอื่น
ดังนั้นเขาควรถูกจับกุม ไม่มีอะไรจะพูดได้ การคุกเข่าไม่ได้ช่วยอะไร…”
ถังซือหลี่พูดอย่างเย่อหยิ่ง
ขณะที่ถังหงอิงกำลังจะขอร้องถังซือหลี่ ประตูห้องส่วนตัวก็ถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน มี
คนสามคนเดินเข้ามาในห้อง โดยมีไป๋ซิ่วซานอยู่ข้างหน้า ตามด้วยไป๋จ้านถังและจ้าวหวู่จี้
ถังซือหลี่และถังฮุยต่างตกตะลึงที่เห็นไป๋ซิ่วซานเข้ามาอย่างกะทันหัน ทั้งสองไม่คาดคิดว่าเขาจะมาจริงๆ
“ท่านผู้เฒ่าไป๋…”
ถังซือหลี่รีบเดินไปทักทาย
“หลีกทาง ทุกคนหลีกทาง…”
ถังฮุยก็รีบตะโกนสั่งข้าราชการท้องถิ่นให้ลุกขึ้นและหลีกทางให้ไป๋ซิ่วซาน
ขณะที่ถังซือหลี่เดินไปหาไป๋ซิ่วซานด้วยรอยยิ้มกว้าง ไป๋ซิ่วซานกลับไม่สนใจและเดินตรงไปหาเฉินผิง “คุณเฉิน ผมขอโทษจริงๆ ผมไม่คิดว่าการให้คุณยืมรถจะนำไปสู่เรื่องแบบนี้…”
เฉินผิงเพียงแค่ยิ้มเล็กน้อยและไม่พูดอะไร
คำพูดของไป๋ซิ่วซานทำให้ถังซือหลี่ตกตะลึง รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาแข็งค้าง เขาจ้องมองเฉินผิงด้วยความไม่เชื่อ
เขาไม่อยากเชื่อว่าไป๋ซิ่วซาน หัวหน้าตระกูลไป๋ผู้ทรงเกียรติในเกียวโต จะสุภาพกับเด็กหนุ่มเฉินผิงขนาดนี้ ถึงขนาดเรียกเขาว่า “คุณเฉิน” ด้วยซ้ำ
เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
ขณะที่ถังซือหลี่กำลังตกตะลึง ไป๋จ้านถังก็ตบหน้าเขาอย่างแรง!
“แกอยากตายหรือไง กล้ากล่าวหาว่าคุณเฉินขโมยรถ? รถคันนี้ปู่ของฉันให้คุณเฉินยืมใช้ ต่อให้คุณเฉินยืมแค่แป๊บเดียว หรือแม้จะเป็นของขวัญ ก็ถือเป็นเกียรติของตระกูลไป๋แล้ว…” ไป๋จ้านถัง
ตะโกนใส่ถังซือหลี่ ถัง
ซือหลี่ถึงกับอึ้งเพราะโดนตบ โชคดีที่ถังฮุยอยู่ตรงนั้นคอยประคองไว้ ไม่งั้นเขาคงล้มลงไป
“แกคือถังซือหลี่จากสาขาเมืองหลวงเจียงเป่ยใช่ไหม?” ไป๋ซิ่วซานถามพลางมองถังซือหลี่ด้วยความโกรธ ถัง
ซือหลี่เอามือปิดหน้าและพยักหน้าหลายครั้ง
YOU MAY ALSO LIKE
