ประกาศิต ราชามังกร - บทที่ 892 ไม่มีทางหนี

  เขารู้ว่าจ้าวหลี่กัวรอไม่ได้นาน ถ้าจ้าวหลี่กัวไม่แข็งแกร่งตั้งแต่แรก ปกป้องเส้นลมปราณหัวใจด้วยพลังภายใน เขาคงตายไปนานแล้ว

  เฉินผิงจำเป็นต้องไปที่หุบเขาเทพยาโดยเร็วที่สุดเพื่อปรุงยาอายุวัฒนะและชุบชีวิตจ้าวหลี่กัวขึ้นมาใหม่ เซียวหลานเกือบตายจากบาดเจ็บสาหัส แต่เธอก็รอดมาได้ด้วยยาอายุวัฒนะ ส่วน

  ยาหม่องหยกดำที่หลินเทียนหูและฉีเฟิงต้องการนั้น พวกเขาสามารถรอได้ เพราะทั้งสองคนไม่ได้อยู่ในอันตรายถึงชีวิต

  โดยไม่รู้ตัว เฉินผิงได้เดินเข้าไปในป่าบนภูเขาแล้ว การผ่านที่นี่จะนำไปสู่ทางเข้าหุบเขาเทพยา

  แต่ขณะที่เฉินผิงเดินต่อไป เขาก็หยุดกะทันหันแล้วมองไปรอบๆ

  “สามารถตามข้ามาได้นานขนาดนี้โดยไม่ถูกจับได้ เจ้าต้องเป็นปรมาจารย์ด้านศิลปะการต่อสู้แน่ๆ ซ่อนตัวเหมือนหนู ไม่รู้สึกละอายใจบ้างหรือ?”

  ใบหน้าของเฉินผิงเย็นชาลงทันที เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า

  “ไม่แปลกใจเลยที่เจ้ากินคริสตัลมังกรเข้าไป สัมผัสทางจิตของเจ้าช่างทรงพลังจริงๆ แม้ว่าพวกเราจะปกปิดออร่าไว้ เจ้าก็ยังตรวจจับพวกเราได้…”

  ทันทีที่พูดจบ ร่างห้าร่างก็พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วราวสายฟ้าแลบ

  คนทั้งห้านี้อยู่ในระดับปรมาจารย์ด้านการต่อสู้ และสร้างวงล้อมป้องกันรอบตัวเฉินผิง

  เฉินผิงเหลือบมองพวกเขาและรู้ว่าพวกเขาเป็นใคร เพราะซวนหยวนหรง คนที่เขาเคยดูถูกเหยียดหยามนั้นก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย

  “เฉินผิง เจ้าไม่คิดว่าจะได้เจอกันเร็วขนาดนี้ใช่ไหม? ข้าบอกแล้วไงว่าข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไป…”

  ซวนหยวนหรงมองเฉินผิงอย่างเย็นชา ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ

  ดูเหมือนว่าการโจมตีและการดูถูกเหยียดหยามที่เขาทำกับซวนหยวนหรงเมื่อวานนี้จะทำให้ชายคนนี้แค้นฝังใจ

  เฉินผิงหรี่ตาลงเล็กน้อย “หยุดพูดเรื่องไร้สาระ ถ้าอยากแก้แค้นก็ลงมือเลย ฉันไม่มีเวลามาเสียกับคำพูดของแกหรอก…”

  เฉินผิงไม่มีเวลามาเสียกับพวกนั้น

  “อายุยังน้อย แต่มีจิตใจที่เข้มแข็ง! เผชิญหน้ากับปรมาจารย์นักรบห้าคน

  เขา

  ไม่แสดงความกลัวเลยสักนิด วีรบุรุษผุดขึ้นมาจากความเยาว์วัยจริงๆ…”

  ในขณะนั้น ชายวัยกลางคนที่หน้าตาคล้ายซวนหยวนหรง แต่มีสีหน้าเคร่งขรึมกว่า พูดขึ้น

  “พี่ นี่คือเด็กที่ตัดแขนของเสี่ยวไค วันนี้เราจะทรมานเขาให้สาสมเพื่อแก้แค้นให้เสี่ยวไค…”

  ซวนหยวนหรงกล่าวกับชายวัยกลางคน

  เฉินผิงจึงรู้ว่าชายคนนี้คือซวนหยวนหยาน หัวหน้าตระกูลซวนหยวน ทำให้เฉินผิงรู้สึก ตึงเครียด

  เขาไม่คาดคิดว่าซวนหยวนหยานจะเข้ามาแทรกแซงด้วยตัวเอง ดูเหมือนว่าตระกูลซวนหยวนจะให้ความสำคัญกับเขามากจริงๆ

  “มันก็แค่แขน ไม่ได้ร้ายแรงอะไร อย่างที่สุภาษิตว่าไว้ การยุติความบาดหมางดีกว่าปล่อยให้มันบานปลาย ถ้าเจ้าส่งมอบคริสตัลมังกรให้ ข้าขอรับรองว่าตระกูลซวนหยวนจะล้างแค้นและจะไม่รบกวนเจ้าอีกเลย…”

  ซวนหยวนหยานต้องการคริสตัลมังกรโดยไม่สนใจแขนของลูกชายเลย

  แม้แต่น้อย เฉินผิงมองไปรอบๆ อย่างช้าๆ เพื่อหาโอกาสหนี เมื่อเผชิญหน้ากับซวนหยวนหยานและปรมาจารย์นักรบอีกหลายคน เฉินผิงไม่มั่นใจว่าจะเอาชนะได้ และนอกจากนี้ เขาก็ไม่มีเวลาที่จะต่อสู้กับพวกเขาที่นี่

  “อย่าแม้แต่คิดจะหนี เจ้าจะหนีไปไม่ได้ในวันนี้ เจ้าควรส่งมอบคริสตัลมังกรให้ข้าอย่างนอบน้อมเพื่อหลีกเลี่ยงความเดือดร้อน…”

  ซวนหยวนหยานมองทะลุความคิดของเฉินผิงได้แล้วจึงพูดด้วยรอยยิ้มจางๆ

  “ในฐานะหัวหน้าตระกูลซวนหยวน ปรมาจารย์นักรบห้าคนมาสู้กับปรมาจารย์อย่างข้า เจ้าไม่รู้สึกอับอายตระกูลซวนหยวนบ้างหรือ? ถ้าเจ้าเก่งจริง มาดวลตัวต่อตัวกันดูสิ”

  เฉินผิงเยาะเย้ยซวนหยวนหยาน

  “ฮ่าฮ่าฮ่า อับอายขายหน้า? อับอายตรงไหน? ต่อให้ข้าฆ่าเจ้าตอนนี้ ใครจะเห็น ใครจะรู้? เจ้าไม่จำเป็นต้องมาหาเรื่องข้าหรอก ถึงแม้เจ้าจะเป็นปรมาจารย์ แต่ความแข็งแกร่งของเจ้าก็เหนือกว่าเจ้าสำนักนักรบไปแล้ว น้องชายของข้ายังสู้เจ้าไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว เลิกแสร้งทำเป็นน่าสงสารได้แล้ว…”

  ซวนหยวนหยานไม่หลงกลของเฉินผิงเลย ดูเหมือนว่าถ้าเฉินผิงไม่ยอมมอบคริสตัลมังกรให้ พวกเขาทั้งหมดจะต้องโจมตีพร้อมกัน เขารู้ว่าจ้าวหลี่กัวรอไม่ไหวแล้ว ถ้าจ้าวหลี่กัวไม่แข็งแกร่งตั้งแต่แรก และใช้พลังภายในปกป้องเส้นลมปราณหัวใจ เขาคงตายไปแล้ว

  เฉินผิงจำเป็นต้องไปที่หุบเขาเทพยาโดยเร็วที่สุดเพื่อปรุงยาอายุวัฒนะและชุบชีวิตจ้าวหลี่กัวขึ้นมาใหม่ เซียวหลานเกือบตายจากบาดเจ็บสาหัส แต่เธอก็รอดมาได้ด้วยยาอายุวัฒนะ ส่วน

  ยาหม่องหยกดำที่หลินเทียนหูและฉีเฟิงต้องการนั้น พวกเขาสามารถรอได้ เพราะทั้งสองคนไม่ได้อยู่ในอันตรายถึงชีวิต

  โดยไม่รู้ตัว เฉินผิงก็มาถึงป่าบนภูเขาแล้ว การผ่านที่นี่จะนำไปสู่ทางเข้าหุบเขาเทพยา

  ขณะที่เฉินผิงเดินต่อไป เขาก็หยุดกะทันหัน สายตากวาดมองไปรอบๆ

  สามารถตามข้ามาได้นานขนาดนี้ก่อนที่จะถูกจับได้ เจ้าต้องเป็นปรมาจารย์ด้านการต่อสู้แน่ๆ ซ่อนตัวอย่างขี้ขลาด ไม่รู้สึกละอายใจบ้างหรือ?”

  ใบหน้าของเฉินผิงเย็นชาลงขณะที่เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่หนาวเหน็บ

  “ไม่แปลกใจเลยที่เจ้ากินคริสตัลมังกรเข้าไป สัมผัสเทพของเจ้าทรงพลังจริงๆ แม้ว่าพวกเราจะปกปิดออร่าไว้ เจ้าก็ยังตรวจจับพวกเราได้…”

  ทันทีที่เขาพูดจบ ร่างห้าร่างก็พุ่งเข้าหาเขาด้วยความเร็วราวสายฟ้าแลบ ทั้ง

  ห้าคนอยู่ในระดับปรมาจารย์ด้านการต่อสู้ ล้อมรอบเฉินผิงไว้อย่างสมบูรณ์

  เฉินผิงเหลือบมองพวกเขาและจำได้ทันที ซวนหยวนหรง คนที่เขาเคยดูถูกเหยียดหยาม อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย

  “เฉินผิง ไม่คิดว่าจะได้เจอกันเร็วขนาดนี้ใช่ไหม? ข้าบอกแล้วไงว่าข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไป…”

  ซวนหยวนหรงจ้องมองเฉินผิงอย่างเย็นชา ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

  ดูเหมือนว่าการโจมตีและการดูถูกเหยียดหยามที่เขาทำกับซวนหยวนหรงเมื่อวานนี้จะทำให้หมอนี่แค้นฝังใจ

  เฉินผิงหรี่ตาลงเล็กน้อย “หยุดพูดเรื่องไร้สาระ ถ้าอยากแก้แค้นก็ลงมือเลย ข้าไม่มีเวลามาเสียกับคำพูดของพวกเจ้า…”

  เฉินผิงไม่มีเวลาจะเสียกับพวกนั้นที่นี่

  “อายุยังน้อย แต่มีจิตใจที่แข็งแกร่ง กล้าเผชิญหน้ากับปรมาจารย์ด้านการต่อสู้ถึงห้าคน

  โดยไม่

  เกรงกลัวแม้แต่น้อย นับเป็นวีรบุรุษในหมู่คนหนุ่มอย่างแท้จริง…”

  ในขณะนั้น ชายวัยกลางคนที่มีหน้าตาคล้ายกับซวนหยวนหรง แต่มีใบหน้าที่เคร่งขรึมกว่า ได้พูดขึ้น

  “พี่ใหญ่ นี่คือเด็กที่ตัดแขนของเสี่ยวไค วันนี้เราจะทรมานเขาให้สาหัสเพื่อแก้แค้นให้เสี่ยวไค…”

  ซวนหยวนหรงกล่าวกับชายวัยกลางคน

  เฉินผิงจึงได้รู้ว่าคนที่อยู่ตรงนี้คือซวนหยวนหยาน หัวหน้าตระกูลซวนหยวน ซึ่งทำให้เฉินผิงรู้สึกกังวลเล็กน้อย

  เขาไม่คาดคิดว่าซวนหยวนหยานจะมาด้วยตัวเอง ดูเหมือนว่าตระกูลซวนหยวนจะให้ความสำคัญกับเขามาก

  “ก็แค่แขน ไม่ได้ร้ายแรงอะไร อย่างที่สุภาษิตกล่าวไว้ว่า แก้ปัญหาดีกว่าปล่อยให้มันบานปลาย ถ้าเจ้ามอบคริสตัลมังกรให้ ข้าขอรับรองว่าตระกูลซวนหยวนจะล้างแค้นและจะไม่รบกวนเจ้าอีก…”

  ซวนหยวนหยานต้องการเพียงคริสตัลมังกรเท่านั้น

  เขาไม่สนใจแขนของลูกชายเลยแม้แต่น้อย เฉินผิงค่อยๆ เหลือบมองไปรอบๆ เพื่อหาโอกาสหลบหนี เมื่อเผชิญหน้ากับซวนหยวนหยานและปรมาจารย์ด้านการต่อสู้อีกหลายคน เฉินผิงไม่มั่นใจว่าจะเอาชนะได้ และยิ่งไปกว่านั้น เขาก็ไม่มีเวลาที่จะต่อสู้กับพวกเขา

  “อย่าแม้แต่จะคิดหนี เจ้าจะหนีไปไม่ได้ในวันนี้ เจ้าควรยอมมอบคริสตัลมังกรให้ไปเสีย เพื่อหลีกเลี่ยงอันตรายทางร่างกาย…”

  ซวนหยวนหยานมองทะลุความคิดของเฉินผิงมานานแล้ว และยิ้มเล็กน้อย

  “ในฐานะหัวหน้าตระกูลซวนหยวน เจ้าไม่รู้สึกละอายใจบ้างหรือที่ปรมาจารย์ห้าคนมาต่อสู้กับปรมาจารย์อย่างข้า? ถ้าเจ้าเก่งจริง มาดวลตัวต่อตัวกันก็ได้”

  เฉินผิงเยาะเย้ยซวนหยวนหยาน

  “ฮ่าฮ่าฮ่า ละอายใจ? ละอายใจตรงไหน? ต่อให้ข้าฆ่าเจ้าตอนนี้ ใครจะเห็น ใครจะรู้? เจ้าไม่จำเป็นต้องยั่วยุข้า ถึงแม้เจ้าจะเป็นปรมาจารย์ แต่ความแข็งแกร่งของเจ้าก็เหนือกว่าปรมาจารย์ไปแล้ว น้องชายของข้ายังสู้เจ้าไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว เลิกแสร้งทำเป็นน่าสงสารได้แล้ว…”

  ซวนหยวนหยานไม่หลงกลของเฉินผิงเลย ดูเหมือนว่าถ้าเฉินผิงไม่ยอมมอบคริสตัลมังกรให้ พวกเขาจะต้องร่วมมือกันโจมตี