ประกาศิต ราชามังกร - บทที่ 896 ปริศนา

  ในขณะนั้น เฉินผิงที่เต็มไปด้วยบาดแผลกำลังรีบมุ่งหน้าไปยังหุบเขาเทพแห่งยา…

  ถ้าเป็นแค่เสวียนหยวนเหยียน เฉินผิงคงไม่ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ แต่ตอนนี้ ด้วยพลังรวมของปรมาจารย์นักรบหลายคน เฉินผิงจึงไม่อาจต้านทานได้

  เฉินผิงรวบรวมพลังปราณที่เท้าและมาถึงหุบเขาเทพแห่งยาในเวลาเพียงครึ่งวัน

  เมื่อเหล่าศิษย์ที่ทางเข้าหุบเขาเห็นสภาพที่ยุ่งเหยิงของเฉินผิง พวกเขาก็รีบเข้าไปช่วยพยุงเขาขึ้น ในขณะที่คนอื่นๆ รีบไปรายงานซู่ฉางเซิง

  ไม่นาน ซู่ฉางเซิงก็มาถึงพร้อมกับผู้อาวุโสหลายคน รวมถึงเสี่ยวหลาน

  เมื่อพวกเขาเห็นร่างของเฉินผิงที่เต็มไปด้วยบาดแผล พวกเขาทุกคนต่างตกใจ

  “เฉินผิง เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า?”

  เสี่ยวหลานถามด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเสียใจ

  “มันเป็นเรื่องยาว ข้าจะเล่าให้ฟังทีหลัง!” เฉินผิงกล่าว จากนั้นมองไปที่ซูฉางเซิง “ท่านผู้อาวุโสซู ท่านต้องเตรียมสมุนไพรที่จำเป็นสำหรับยาอายุวัฒนะเดี๋ยวนี้ ข้าต้องปรุงมัน”

  “ท่านเจ้าหุบเขา ท่านต้อง…”

  “ไปเร็ว ไม่ต้องห่วงข้า ข้าจะหายดีหลังจากพักผ่อนสักครู่!”

  เฉินผิงเร่งซูฉางเซิง ซูฉางเซิง

  ไปเตรียมสมุนไพร ในขณะที่เฉินผิงได้รับการช่วยเหลือเข้าไปในหุบเขาเทพแห่งยาโดยเสี่ยวหลาน

  ในห้องนั้น เฉินผิงพักฟื้นและค่อยๆ ฟื้นตัวจากบาดแผล เขาใช้เทคนิคสมาธิอย่างรวดเร็ว ดูดซับพลังปราณรอบข้างอย่างสุดกำลัง แม้กระทั่งดูดซับพลังปราณที่ฟื้นคืนมาบางส่วนจากผลึกมังกร

  อย่างไรก็ตาม พลังปราณนี้ไม่เพียงพอที่จะทำให้เฉินผิงกลับคืนสู่สภาพสูงสุด ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบัน เฉินผิงไม่สามารถปรุงยาอายุวัฒนะได้

  ค่อยๆ ลืมตาขึ้น เขาก็พบว่าข้างนอกมืดแล้ว เฉินผิงไม่มีบาดแผลที่มองเห็นได้บนร่างกาย แต่ร่างกายของเขายังอ่อนแอและยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่

  เฉินผิงเดินไปยังหอเทพยาและพบว่ามันว่างเปล่า คาดว่าทุกคนคงไปเตรียมสมุนไพรกันหมดแล้ว หม้อวิเศษตั้งอยู่อย่างเงียบๆ กลางหอ เฉินผิง

  ลูบหม้อเบาๆ และใช้สัมผัสเทพสำรวจภายใน ไม่นานเขาก็รู้สึกถึงออร่าโบราณและสดชื่น ออร่าที่ทำให้เขารู้สึกสบายอย่างยิ่ง   ออร่า

  นี้   ซึ่งคล้ายกับพลังวิญญาณแต่ไม่ใช่พลังวิญญาณเสียทีเดียว กลับช่วยให้ร่างกายที่อ่อนแอของเฉินผิงฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว   “ภายในหม้อใบนี้จะมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่หรือเปล่า?”   เฉินผิงสงสัยขณะสัมผัสออร่า   ตั้งแต่ได้หม้อวิเศษมา เขาก็ไม่เคยตรวจสอบมันอย่างละเอียด เพียงแต่ใช้มันปรุงยาไม่กี่ครั้งเท่านั้น   เมื่อมองดูหม้อตรงหน้า เฉินผิงก็กระโดดเข้าไปข้างในทันที   ภายในนั้น เขาเห็นตัวอักษรเล็กๆ เรียงรายอยู่บนผนังด้านใน   “เสือคำรามบนภูเขา มังกรสาวขับขานบทเพลงในทะเล กลีบดอกหยกปลิวว่อนจากประตู ดอกไม้สีทองผลิบานจากทางเข้า ทองคำแปดออนซ์ในจันทร์เสี้ยว น้ำครึ่งปอนด์ในจันทร์เสี้ยวล่าง”   หลังจากท่องจบ เฉินผิงกำลังครุ่นคิดถึงความหมายอยู่นั้น ทันใดนั้นแสงสว่างจ้าก็พุ่งออกมาจากหม้อทองสัมฤทธิ์ ออร่าบางอย่างห่อหุ้มตัวเขาในทันที ทำให้เขาสลบไป   *ฉ่า…*   ร่างกายของเฉินผิงรู้สึกราวกับถูกของมีคมฟัน แต่เขากลับไม่รู้สึกอะไรเลย   ในขณะนี้ เฉินผิงรู้สึกราวกับว่าเขาอยู่ในมหาสมุทรแห่งออร่าอันกว้างใหญ่ ร่างกายของเขากำลังดูดซับพลังงานรอบข้างอย่างกระหาย เขา   ขดตัวอยู่ รอยยิ้มแห่งความพึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเฉินผิง เขารู้สึกราวกับอยู่ในความฝัน แต่ความฝันนั้นกลับรู้สึกสมจริงอย่างเหลือเชื่อ   แต่แล้ว มหาสมุทรเบื้องหน้าเขาก็หายไป แทนที่ด้วยทะเลเพลิงที่โหมกระหน่ำ   ความร้อนระอุของเปลวไฟทำให้เฉินผิงเจ็บปวดอย่างเหลือทน เขาพยายามดิ้นรนหนีอย่างสุดชีวิต แต่กลับพบว่าตัวเองติดกับดัก   เขาพยายามกรีดร้อง แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา   เปลวไฟที่แผดเผาเฉินผิงอย่างไม่หยุดยั้ง ทำให้ผิวหนังของเขาหลุดลอกออกเป็นชั้นๆ แล้วก็งอกใหม่เป็นชั้นๆ   ในที่สุด ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงก็ทำให้เฉินผิงหมดสติไป   เขาไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนก่อนที่จะถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยเสียงเรียกเบาๆ   “เฉินผิง เฉินผิง เจ้ากำลังทำอะไรอยู่ถึงมานอนในนี้”   เซียวหลานเรียกซ้ำๆ ขณะมองเฉินผิงที่นอนขดตัวอยู่ภายในหม้อเสินหนง ในขณะนี้ เฉินผิงที่เต็มไปด้วยบาดแผลกำลังเร่งไปยังหุบเขาเทพแห่งยา…   ถ้าเป็นเพียงแค่ซวนหยวนหยาน เฉินผิงคงไม่ตกอยู่ในสภาพที่น่าอนาถเช่นนี้ แต่ตอนนี้ ด้วยพลังรวมของปรมาจารย์การต่อสู้หลายคน เฉินผิงจึงรับมือไม่ไหว เฉินผิง   รวบรวมพลังปราณที่เท้าและมาถึงหุบเขาเทพแห่งยาในเวลาเพียงครึ่งวัน   เหล่าศิษย์ที่อยู่ตรงทางเข้าหุบเขาเห็นสภาพของเฉินผิงที่ยับเยินจึงรีบเข้าไปช่วย ขณะที่คนอื่นๆ รีบไปรายงานซูฉางเซิง   ไม่นาน ซูฉางเซิงก็มาถึงพร้อมกับผู้อาวุโสหลายคน รวมทั้งเสี่ยวหลาน   เมื่อพวกเขาเห็นร่างกายที่บาดเจ็บของเฉินผิง พวกเขาทุกคนต่างตกใจ   “เฉินผิง เกิดอะไรขึ้น?”   เสี่ยวหลานถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง   “เรื่องมันยาว เดี๋ยวค่อยเล่าให้ฟัง!” เฉินผิงกล่าว จากนั้นก็มองไปที่ซูฉางเซิง “ท่านผู้อาวุโสซู เตรียมสมุนไพรที่จำเป็นสำหรับยาเม็ดบำรุงกำลังเดี๋ยวนี้ ข้าต้องปรุงมัน”   “เจ้าหุบเขา ท่านทีหลัง…”   “รีบไปเถอะ ไม่ต้องห่วงข้า ข้าจะหายดีหลังจากพักผ่อน!”   เฉินผิงเร่งซูฉางเซิง   ซูฉางเซิงไปเตรียมสมุนไพร ขณะที่เสี่ยวหลานช่วยเฉินผิงเข้าไปในหุบเขาเทพแห่งยา   ในห้องนั้น เฉินผิงพักฟื้น ค่อยๆ ฟื้นตัวจากบาดแผล เขาใช้เทคนิคสมาธิอย่างรวดเร็ว ดูดซับพลังวิญญาณรอบข้างอย่างสุดกำลัง แม้กระทั่งพลังวิญญาณที่ฟื้นคืนมาบางส่วนภายในผลึกมังกร   อย่างไรก็ตาม พลังวิญญาณนี้ก็ยังไม่เพียงพอสำหรับเฉินผิงที่จะกลับคืนสู่สภาพสมบูรณ์ ด้วยพละกำลังในปัจจุบัน เฉินผิงไม่สามารถปรุงยาอายุวัฒนะได้   ค่อยๆ ลืมตาขึ้น เขาก็พบว่าข้างนอกมืดแล้ว บาดแผลของเฉินผิงไม่ปรากฏให้เห็นอีกต่อไป แต่ร่างกายของเขายังคงอ่อนแอและยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่   เฉินผิงเดินไปยังหอเทพยาและพบว่าว่างเปล่า คาดว่าทุกคนคงไปเตรียมสมุนไพรกันหมดแล้ว หม้อศักดิ์สิทธิ์ตั้งอยู่อย่างเงียบๆ กลางหอ เฉิน   ผิงลูบหม้อเบาๆ และใช้สัมผัสศักดิ์สิทธิ์สำรวจภายใน ไม่นานเขาก็รู้สึกถึงออร่าโบราณและสดชื่น ออร่าที่ทำให้เขารู้สึกสบายอย่างยิ่ง   ออร่า   นี้   ซึ่งคล้ายกับพลังวิญญาณแต่ไม่ใช่พลังวิญญาณเสียทีเดียว กลับช่วยให้ร่างกายที่อ่อนแอของเฉินผิงฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว   “หม้อใบนี้จะมีความลับอะไรซ่อนอยู่หรือเปล่า?”   เฉินผิงสงสัยพลางสัมผัสได้ถึงบรรยากาศ นับ   ตั้งแต่ได้หม้อเสินหนงมา เขาก็ไม่เคยตรวจสอบมันอย่างละเอียดเลย มีเพียงแต่ใช้มันปรุงยาไม่กี่ครั้งเท่านั้น   เมื่อมองไปยังหม้อตรงหน้า เฉินผิงก็กระโดดเข้าไปข้างในทันที   ข้างในเขาเห็นตัวอักษรเล็กๆ เรียงรายอยู่บนผนังด้านใน   “เสือคำรามบนภูเขา มังกรสาวขับขานบทเพลงในทะเล กลีบดอกหยกผลิบานจากประตู ดอกไม้สีทองผลิบานจากทางเข้า ทองคำแปดออนซ์ในข้างขึ้น น้ำครึ่งปอนด์ในข้างแรม”

  หลังจากเฉินผิงท่องคาถาจบลง ขณะที่เขากำลังครุ่นคิดถึงความหมาย แสงสว่างจ้าก็พุ่งออกมาจากหม้อทองสัมฤทธิ์อย่างฉับพลัน ออร่าบางอย่างห่อหุ้มเฉินผิงไว้ ทำให้เขาหมดสติไป

  *ฉ่า…*

  ร่างกายของเฉินผิงรู้สึกราวกับถูกของมีคมฟัน แต่เขากลับไม่รู้สึกอะไรเลย

  ในขณะนี้ เฉินผิงรู้สึกราวกับว่าเขาอยู่ในทะเลแห่งออร่า ร่างกายของเขากำลังดูดซับพลังงานรอบข้างอย่างกระหาย เขา

  ขดตัวอยู่และยิ้มอย่างพึงพอใจ เขารู้สึกเหมือนอยู่ในความฝัน แต่ความฝันนั้นกลับรู้สึกสมจริงอย่างเหลือเชื่อ

  จากนั้น ทะเลเบื้องหน้าเขาก็หายไป ถูกแทนที่ด้วยทะเลเพลิงที่โหมกระหน่ำ

  ความร้อนจัดของเปลวไฟทำให้เฉินผิงเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส เขาพยายามดิ้นรนหนีอย่างสุดชีวิต แต่กลับพบว่าตัวเองติดกับดัก

  เขาพยายามกรีดร้อง แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา

  เปลวไฟที่แผดเผาเฉินผิงอย่างไม่หยุดยั้ง ผิวหนังของเขาหลุดลอกออกเป็นชั้นๆ แล้วก็งอกใหม่เป็นชั้นๆ เช่นกัน

  ในที่สุด ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงก็ทำให้เฉินผิงหมดสติไป

  หลังจากนั้นเวลาผ่านไปนานเท่าใดไม่ทราบ เฉินผิงก็ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยเสียงเรียกเบาๆ

  “เฉินผิง เฉินผิง ทำไมเจ้าถึงนอนอยู่ในนี้?”

  เซียวหลานมองเฉินผิงที่นอนขดตัวอยู่ภายในหม้อเสินหนงและเรียกเขาซ้ำๆ