ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 319 ส่งไปเลี้ยงปลา

บทที่ 319 ส่งไปเลี้ยงปลา

“ฮะ เลี้ยงปลา?!”

เจี๋ยเป่าตาเบิกโพลง

ถึงแม้ว่าเขาจะคิดว่าตัวเองเป็นคนที่ผ่านโลกมามากแล้ว แต่เรื่องที่ทำให้คนตายแบบนี้ เขาไม่เคยเจอมาก่อนเลย

และแม้ในตอนที่เขาอยู่โรงพยาบาล ก็มักจะได้ทุกอย่างที่ตัวเองต้องการอย่างเอาแต่ใจ แต่นั่นก็เป็นการอาศัยหน้าตาของอาจารย์ตัวเองมาข่มขู่คนอื่นเท่านั้น

ถึงแม้ปากจะไม่เคยพูด แต่ในใจเขารู้ดีถึงเรื่องนี้

ตอนนี้เขาจึงรู้สึกตื่นตระหนกไม่น้อยที่ปล่อยให้ตัวเองเข้ามาพัวพันกับเรื่องพวกนี้

“คุณ… คุณจิน ทำแบบนี้มัน… มันจะ…”

ขณะที่เจี๋ยเป่ากำลังจะอ้าปากโต้แย้งอยู่นั้น คุณชายใหญ่จินที่อยู่ข้าง ๆ ก็จ้องเขาอย่างดุดัน

เจี๋ยเป่ารีบกลืนคำพูดกลับเข้าไปทันที

เขารู้ว่าตอนนี้ตัวเองได้ขึ้นเรือโจรลำนี้แล้ว ต่อให้อยากจะลงก็ลงไม่ได้แล้ว

เห็นเจี๋ยเป่าตอบสนองแบบนี้ คุณชายใหญ่จินก็ดูเหมือนจะพอใจมาก

เขามองไปยังเจียงหวู่ที่นอนหมดสติอยู่บนพื้น แล้วพูดเสียงเข้ม

“ใครก็ได้เอาไอ้เด็กไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงนี่ไปใส่กระสอบหน่อย”

“พวกเราออกเดินทางได้แล้ว!”

พูดจบ ก็มีลูกน้องถือถุงขนาดใหญ่เดินเข้ามาทันที

เขาเริ่มจากการมัดเจียงหวู่ไพล่หลัง จากนั้นก็ใส่ลงในถุงกระสอบ

สุดท้าย เขาก็แบกถุงกระสอบไว้บนตัว แล้วพูดกับสองคนตรงหน้าว่า

“คุณจิน ตอนนี้พวกเราจะไปที่ไหนกันครับ?”

คุณชายใหญ่จินจุดบุหรี่มวนหนึ่ง แล้วพูดอย่างเฉื่อยชากับลูกน้องที่แบกเจียงหวู่ ว่า

“เมื่อกี้นายไม่ได้ยินที่ฉันพูดหรือไง”

“เอาเขาไปโยนให้ปลากินที่แม่น้ำผูเจียง”

“ได้เลย!”

ลูกน้องที่ใส่ชุดสูทสีดำรีบแบกเจียงหวู่เดินไปที่ประตู

เมื่อเดินไปถึงประตู เขาก็โยนถุงกระสอบบนไหล่ ร่างของเจียงหวู่ตกลงไปด้านหลังรถกระบะโดยตรง เกิดเสียงกึกก้องดังขึ้น

แต่เจียงหวู่ในถุงกระสอบกลับไม่ขยับเขยื้อนเลย ราวกับเป็นศพไปแล้ว

หลังจากนั้น คุณจินและเจี๋ยเป่าก็ขึ้นรถอีกคันหนึ่ง ขบวนรถก็วิ่งไปข้างหน้ามุ่งสู่แม่น้ำผูเจียง

แต่สิ่งที่พวกเขาไม่รู้ก็คือ ในระหว่างที่พวกเขาคิดว่าได้กำจัดภัยคุกคามเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เจียงหวู่กลับแสยะยิ้มทั้งที่เจ็บระบมไปทั้งร่างในถุงกระสอบนอกรถ ก่อนพึมพำเบา ๆ ว่า

“ไอ้เดรัจฉานพวกนี้โหดเหี้ยมจริง ๆ เลย”

หลังจากนั้น เขาก็มองโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างๆ ตัวเองซึ่งตอนนี้กำลังเปิดหน้าจออยู่อย่างเงียบ ๆ แล้วค่อย ๆ ถอนหายใจออกมา

…

ห้านาทีก่อน

โรงพยาบาลเมืองจิน

ตอนนี้ หานชิงอวี่กำลังนั่งอยู่ข้างหน้าต่างด้วยใจที่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เขากำลังอยู่เวรกะกลางคืนในคืนนี้

แต่ชัดเจนว่าความคิดของเขาไม่ได้อยู่ที่นี่

เพราะตอนนี้เจียงหวู่ไม่ได้ส่งข้อความมาหาเขาเป็นเวลานานมากแล้ว ซึ่งน่าจะไม่ใช่เรื่องดีสำหรับเจียงหวู่ที่กำลังลอบสำรวจข้อมูลอยู่ในดินแดนศัตรู

ในตอนที่หานชิงอวี่กำลังคิดหาวิธีรับมืออยู่นั้น โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นมาในจังหวะนี้พอดี

มองเห็นแค่ปราดเดียว แพทย์หนุ่มก็แสดงสีหน้าตื่นเต้นออกมาทันที

เพราะคนที่โทรมาคือ เจียงหวู่!

หานชิงอวี่รับสายแล้วเอ่ยปากถามไปว่า “ฮัลโหลเจียงหวู่ตอนนี้คุณไปถึงที่ไหนแล้ว?”

ทว่าฝั่งของเจียงหวู่กลับไม่พูดอะไร มีแต่เสียงดังวุ่นวายเท่านั้น

ฟังดูเหมือนอยู่ใน…บาร์?

หานชิงอวี่นึกขึ้นมาได้ทันใดว่า ก่อนที่เจียงหวู่จะเข้าไปในบาร์แห่งนี้ อีกฝ่ายเคยบอกกับเขาไว้ว่าในบาร์แห่งนี้อาจจะมีเบาะแสที่มีค่าบางอย่าง

แต่แรกเริ่มเดิมที หานชิงอวี่ไม่ได้คาดหวังกับเรื่องนี้มากนัก

ท้ายที่สุด เขาก็แค่หวังว่า เจียงหวู่จะสามารถหาข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับเจี๋ยเป่าที่มีพฤติกรรมไม่เหมาะสม เพื่อใช้ในการข่มขู่ได้

แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าครั้งนี้ เจียงหวู่จะจับปลาใหญ่ได้ตั้งแต่ครั้งแรก

ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ เขาคงไม่ปล่อยให้เจียงหวู่ไปคนเดียว

ได้ยินเสียงพื้นหลังจากทางเจียงหวู่โดยไม่มีเสียงคนพูด หานชิงอวี่จึงหยุดพูดทันที

เขาอยากจะฟังว่าสถานการณ์ของเจียงหวู่เป็นอย่างไร ไม่ว่าจะเป็นคนอื่นโทรมาหรือเจียงหวู่โทรออกเอง

หลังจากนั้น เสียงเย็นชาของผู้ชายก็ดังขึ้นที่ปลายสาย

[ในเมื่อปล่อยเขาออกไป เขาก็จะเปิดเผยความลับ]

[งั้นเราก็ไม่ต้องปล่อยเขาออกไปสิ]

[ไปบอกให้พี่น้องของเราเตรียมตัว ให้เขาเอาความลับพวกนี้ไปเลี้ยงปลาที่ผูเจียงแล้วกัน!]

ได้ยินประโยคนี้หานชิงอวี่ก็ตกใจ เพราะเขาไม่เคยได้ยินเสียงนี้มาก่อน และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเจ้าของเสียงนี้เป็นใคร

แต่ฟังจากน้ำเสียงแล้ว ดูเหมือนจะเป็นคนที่มีอำนาจไม่น้อย

ไม่นานนัก เสียงของเจี๋ยเป่าก็ดังออกมาจากด้านใน

ได้ยินเสียงของอีกฝ่ายดังออกมาใกล้ขนาดนี้ หานชิงอวี่ถึงได้แน่ใจว่านี่น่าจะเป็นโทรศัพท์ที่เจียงหวู่โทรมาเอง

และตอนนี้โทรศัพท์น่าจะยังอยู่ในมือของเจียงหวู่

ดังนั้น เจียงหวู่จึงสามารถเสี่ยงส่งข้อมูลออกมาในรูปแบบนี้ได้

หานชิงอวี่คิดถึงสิ่งเหล่านี้แล้ว ก็นึกถึงคำสำคัญที่พวกคนเหล่านั้นพูดถึงเมื่อครู่ทันที

ผูเจียง

นี่คือแม่น้ำสายใหญ่ที่มีชื่อเสียงของเมืองจิน ปกติแล้วไม่เพียงแต่เป็นจุดท่องเที่ยวที่ดีเยี่ยม แต่ยังมีเรือข้ามฟากผ่านไปมาในแต่ละวันอีกด้วย

เพียงแต่พอถึงตอนกลางคืน เรือข้ามฟากที่ปกติรับผิดชอบดำเนินการก็จะหยุดให้บริการชั่วคราว

ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่ริมฝั่งปู่เจียงเริ่มไม่มีผู้คนแล้ว

คิดมาถึงตรงนี้ หานชิงอวี่อดตกใจไม่ได้

เดิมทีเขาคิดว่าเจี๋ยเป่าเป็นเพียงแค่คนที่มีความประพฤติไม่ค่อยดีในชีวิตประจำวันเท่านั้น แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าแค่ขุดคุ้ยนิดหน่อยก็พบว่าอีกฝ่ายกำลังจะทำเรื่องแบบนี้

ฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต ขอเพียงแค่พัวพันกับเรื่องนี้ ก็ถือว่าทำผิดพลาดอย่างร้ายแรงแล้ว

ถึงตอนนั้น จะไม่มีใครคอยปกป้องเขาเหมือนตอนที่ทำผิดพลาดในโรงพยาบาลแล้ว

ละเมิดกฎหมาย นั่นเป็นผลที่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจแก้ไขได้

แต่ตอนนี้หานชิงอวี่ไม่มีเวลาคิดถึงเรื่องพวกนี้

ความคิดเดียวของเขาในตอนนี้ก็คือต้องช่วยเจียงหวู่ให้พ้นจากอันตรายก่อน

ในเมื่อครั้งนี้ อีกฝ่ายตกอยู่ในอันตรายเพราะช่วยตนเอง

ดังนั้นเขาจึงรีบถอดเสื้อกาวน์สีขาวของตัวเองออก แล้วเดินออกไปข้างนอก

เขาเดินไปพลางถามหมอคนอื่นที่ยังไม่ได้เลิกงานไปด้วยว่ามีใครช่วยทำงานแทนเขาสักพักได้หรือไม่

โชคดีที่ตอนนี้เวลายังไม่ดึกมากนัก มีหมอบางคนยังไม่ได้กลับ

หลังจากได้รับคำตอบที่แน่ชัด หานชิงอวี่ก็รีบร้อนออกไปข้างนอกทันที

แต่เพิ่งจะก้าวออกจากประตูได้ไม่ทันไร หานชิงอวี่ก็ชนเข้ากับอีกคนเต็ม ๆ

ดูเหมือนว่าคนคนนี้จะอารมณ์ค่อนข้างฉุนเฉียวสักหน่อย รีบเปิดปากบ่นทันทีว่า

“ใครน่ะ? ไม่มีตาเหรอ?”

ตอนที่หานชิงอวี่กำลังจะขอโทษแล้วรีบจากไป คนตรงหน้ากลับส่งเสียงตื่นเต้นดีใจออกมา

“หาน หานชิงอวี่?”