ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 358 อุบัติเหตุทางการแพทย์?
วันรุ่งขึ้น
โรงพยาบาลเมืองจิน
หลินหม่านซางนั่งตัวตรงอยู่ในห้องทำงานของเขา มองดูหานชิงอวี่และอิงชื่อจ้งที่ยืนรายงานอยู่ตรงหน้า
“วันนี้ ผมจะให้เสี่ยวหานมาตรวจคนไข้ก่อน พวกนายสองคนก็ผลัดเปลี่ยนกันไปนะ”
หลินหม่านซางพูดพลางถอดแว่นตาออก
การกระทำนี้แสดงให้เห็นชัดเจนว่า เขาต้องการจะโอนหน้าที่สำคัญนี้ให้กับพวกเขา
งานตรวจคนไข้เบื้องต้นนี้เป็นขั้นตอนที่สำคัญมาก
ถ้าดูไม่ออก ปัญหาจะตามมามากมาย
ดังนั้น โดยทั่วไปแล้ว หากหมออย่างพวกเขาไม่มีคุณสมบัติครบถ้วน ก็จะไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมานั่งตรงนี้
“ว่าไงหานชิงอวี่ มีความมั่นใจไหม?” หลินหม่านซางเอ่ยถาม แม้ในใจจะมีคำตอบอยู่แล้ว
แต่เขาก็อยากจะดูว่า ครั้งนี้เขาไม่ได้มองคนผิด
“อาจารย์หลิน เดี๋ยวผมจะทำให้คุณดูเองครับ!” หานชิงอวี่ยิ้มกว้าง
“เด็กดี ทดสอบอาจารย์แล้วสิ! นั่งลงก่อน เร็วเข้า เดี๋ยวผู้ป่วยกลุ่มแรกก็จะมาแล้ว” หลินหม่านซางยิ้มพลางผายมือให้หานชิงอวี่ ก่อนจะเดินไปนั่งที่นั่งข้าง ๆ
“อาจารย์หลิน หมอหาน ผมไปทำงานก่อนนะครับ แล้วเจอกัน!” อิงชื่อจ้งโบกมือให้ทั้งสองคน ก่อนจะรีบร้อนออกไป
ตอนที่เขากำลังจะก้าวออกจากประตู ก็เห็นคนไข้หน้าซีดคนหนึ่งสวมหน้ากากอนามัยเดินเข้ามาพอดี
หานชิงอวี่เห็นคนไข้เดินเข้ามาจึงเอ่ยทักทายอย่างสุภาพว่า “สวัสดีครับ”
“คุณหมอ สวัสดีครับ”
คนไข้กล่าวทักทายอย่างสุภาพเช่นกัน
“คุณผู้ชาย คุณรู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือครับ”
หานชิงอวี่ไม่รีรอ เขาเห็นว่าคนไข้ทำท่าทางอึดอัด จึงถามขึ้นตรง ๆ
“ผมรู้สึกจุกแน่นหน้าอก บางครั้งก็หายใจลำบากครับ”
ผู้ป่วยได้ยินหานชิงอวี่ถาม เขายกมือขึ้นทำท่าประกอบคำพูด อธิบายความรู้สึกของตัวเองอย่างละเอียด
หานชิงอวี่ตั้งใจฟังจนจบ จากนั้นจึงถามว่า “คุณผู้ชาย เป็นแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วครับ?”
“ประมาณ … หนึ่งอาทิตย์ … เหมือนจะเริ่มเป็นหลังจากปีใหม่มานี่แหละครับ”
ชายหนุ่มฟังหานชิงอวี่พูด เขาขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า “ผมก็จำไม่ค่อยได้แล้วครับ…”
“อืม เข้าใจแล้ว คุณมีอาการอื่น ๆ อีกไหมครับ?”
เมื่อได้ฟังคำบอกเล่าของคนไข้ หานชิงอวี่ก็ถามต่อว่า “บางครั้งคุณรู้สึกเวียนหัว แต่ไม่รู้สึกคลื่นไส้บ้างไหม? ในช่วงครึ่งเดือนมานี้คุณมีเหงื่อออกตอนกลางคืนบ้างหรือเปล่า?”
ชายหนุ่มเริ่มนึกถึงอาการป่วยของตัวเองอย่างจริงจัง ภายใต้คำถามที่ค่อยเป็นค่อยไปของหานชิงอวี่
หลินหม่านซางมองไปยังหานชิงอวี่ที่ดูจริงจัง ทุกคำที่เขาถามถูกจดบันทึกไว้ในสมุดบันทึก
หลังจากพูดคุยกันสักพัก เขาก็พาคนไข้ออกไปตรวจเพิ่มเติม
อีกสิบกว่านาทีถัดมา หานชิงอวี่ก็กลับมาที่ห้องตรวจ
“เป็นอย่างไรบ้าง แก้ไขได้แล้วหรือยัง?” หลินหม่านซางถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น เมื่อเห็นหานชิงอวี่นั่งลง
“อืม ไม่มีปัญหาอะไรครับ เป็นโรคหัวใจกำเริบ ผมจัดการให้เรียบร้อยแล้ว” หานชิงอวี่ พยักหน้าและตอบกลับด้วยสีหน้าจริงจัง
หลังจากที่เขาพูดจบ หลินหม่านซางก็ชี้ไปที่ประตู
คนไข้คนใหม่เดินเข้ามา
หานชิงอวี่ตั้งใจตรวจคนไข้ต่อไปอีกครึ่งวัน
หลินหม่านซางเห็นแล้วก็อดชื่นชมในใจไม่ได้
“หนุ่มอย่างนี้สิถึงเรียกว่าเก่งกาจ ตอนฉันอายุเท่าเขา ฉันยังทำไม่ได้อย่างเขาเลย”
“ถ้าดึงเขามาร่วมทีมได้ คงเหมือนเสือติดปีก”
เวลาผ่านไปเร็วมาก
ในพริบตา ก็ใกล้จะหมดวันทำงานแล้ว
หลินหม่านซางดูเวลาเลิกงาน แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เอาล่ะ หมดเวลาแล้ว เร็วกว่ากำหนดหนึ่งชั่วโมง เราไม่รับคนไข้เพิ่มแล้วนะ”
หานชิงอวี่บิดขี้เกียจพร้อมกับหาวอย่างง่วงงุน ก่อนจะพูดขึ้น
“ตกลงครับ! เตรียมตัวกลับบ้านได้!”
พวกเขาทั้งสองเดินเคียงบ่าเคียงไหล่กันไป
ระหว่างที่เดินผ่านหน้าห้องโถงใหญ่ พวกเขาก็เห็นกลุ่มนักข่าวรุมล้อมอะไรบางอย่างอยู่
ทั้งสองมองด้วยความสนใจ
“นั่นหลินหม่านซางนี่!”
“หยุดนะ!”
“อย่าหนี!”
หานชิงอวี่และหลินหม่านซางกำลังคิดว่าจะเข้าไปดูสถานการณ์ใกล้ ๆ
แต่จู่ ๆ ก็ถูกคนกลุ่มนั้นจำได้เสียก่อน
ฝูงชนโถมเข้ามาราวกับผึ้งแตกรัง ล้อมพวกเขาจนแน่นขนัด
หลินหม่านซางมีสีหน้ามึนงง ไม่ทันได้ตอบโต้อะไร ก็ถูกคนรุมล้อมเสียแล้ว
“มันนั่นแหละ! ไอ้หมอเถื่อนที่ผ่าตัดให้เมียฉัน!”
ทันใดนั้น ชายร่างยักษ์เหมือนหมีก็เดินออกมาจากฝูงชน จับคอเสื้อของหลินหม่านซางแน่น
“แผ่นเหล็กในแขนเมียฉันหัก! เพิ่งผ่าตัดไปได้ไม่กี่วันเองไม่ใช่รึไง!”
“คุณหมอหลิน ช่วยอธิบายเรื่องนี้หน่อยได้ไหมครับ?”
“คุณหมอหลิน เราได้ยินมาว่า เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เพิ่งเกิดขึ้นครั้งแรก…”
“จะพูดอะไรอีก แผ่นเหล็กมันแพงขนาดไหน ต้องมีการฉ้อโกงกันแน่ ๆ!”
“…”
นักข่าว คนไข้ รวมถึงกลุ่มคนชอบกินแตงต่างก็กรูเข้ามาเพื่อที่จะเอาคำอธิบาย
หานชิงอวี่ต้องการจะช่วยพูดอะไรบางอย่าง แต่เขากลับพบว่าพลังของผู้คนนั้นยิ่งใหญ่มหาศาล เกินกว่าที่เขาจะรับมือไหว
ในฐานะคนนอก เขากลับถูกเบียดออกไปอย่างไม่ไยดี เขาพยายามทำอะไรบางอย่าง แต่ดูเหมือนจะทำอะไรไม่ได้เลย
เสียงของผู้คนที่อยู่ภายในดังก้องราวกับระฆังใหญ่ เมื่อเทียบกับพวกเขาแล้ว เขาก็เหมือนกับผีเสื้อตัวเล็ก ๆ ที่โบยบินอยู่ท่ามกลางพายุฝน
“ทุกท่านครับ เรื่องแบบนี้ก็ใช่ว่าจะไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน โรงพยาบาลของเรายินดีให้ความร่วมมือในการตรวจสอบกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง และจะให้คำอธิบายเกี่ยวกับเรื่องนี้แก่ทุกท่าน โปรดวางใจ!”
ทันใดนั้น ฉินซานไห่ก็รีบร้อนมาถึงพร้อมกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอีกหลายคน เขาเดินมาหยุดอยู่หน้าฝูงชน
“อย่าไปฟังพวกเขาพูด! โรงพยาบาลแห่งนี้เป็นโรงพยาบาลเถื่อน พวกเราต้องเปิดโปงพวกเขา!”
“…”
เห็นได้ชัดว่าที่นี่มีคนที่ชอบดูความวุ่นวาย
ทันทีที่ได้ยินพวกเขาพูดเช่นนั้น พวกเขาก็เริ่มโต้เถียงทันที ไม่เปิดโอกาสให้พวกเขาได้อธิบายแม้แต่น้อย
“ทุกท่าน โปรดเชื่อใจพวกเรา พวกเราจะให้คำอธิบายที่ทุกท่านเชื่อถือได้อย่างแน่นอน! โปรดตั้งสติกันก่อน!”
ฉินซานไห่เริ่มปลอบประโลมผู้คน เหงื่อไหลลงมาตามใบหน้าของเขาโดยไม่รู้ตัว
หานชิงอวี่ซึ่งยืนอยู่ไม่ไกล มองดูความวุ่นวายตรงหน้าด้วยความไม่เข้าใจ
“หานชิงอวี่ มานี่หน่อย!”
ทันใดนั้น เสียงของไป๋ปิงก็ดังมาจากด้านข้างของหานชิงอวี่
หานชิงอวี่หันไปมอง เห็นไป๋ปิงทำท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ จึงเดินเข้าไปหาด้วยความสงสัย
“เกิดอะไรขึ้น?”
แพทย์หนุ่มเดินเข้าไปถามด้วยความงุนงง
“หานชิงอวี่ นายไม่รู้เหรอว่าแผ่นเหล็กพวกนี้ บริษัทของคุณเป็นคนจัดหามาให้”
ไป๋ปิงกระซิบอธิบายกับหานชิงอวี่
“อะไรนะ? บริษัทของฉัน?”
“เป็นไปไม่ได้หรอก เธอคงไม่เคยไปที่โรงงานของฉันสินะ ทุกขั้นตอนเรามีการควบคุมอย่างเข้มงวด” หานชิงอวี่รีบส่ายหน้าทันทีที่ไป๋ปิงพูดจบ
เขาไม่เชื่อว่าสินค้าจากบริษัทของเขาจะมีปัญหา
“ส่งพวกนี้ให้ตำรวจจัดการเถอะ นายไปกับฉันหน่อย”
ไป๋ปิงเห็นว่าหานชิงอวี่ไม่เชื่อ เธอจึงโบกมือเรียกเขา
หานชิงอวี่รู้สึกถูกดึงดูดด้วยคำพูดของเธอ เขาอยากรู้จริง ๆ ว่าไป๋ปิงกำลังคิดอะไรอยู่
เมื่อทั้งสองมาถึงที่รถของไป๋ปิง หญิงสาวจึงหยิบแฟ้มเอกสารส่งให้หานชิงอวี่
“เปิดดูสิ”
ไป๋ปิงเห็นหานชิงอวี่ทำหน้างุนงงจึงเอ่ยเตือน
YOU MAY ALSO LIKE
