ปลายจวักครองใจ - ตอนที่ 11 ผู้ร้าย

ทางตอนใต้มีน้ำจำนวนมหาศาล แม้ลั่วเฉินจะ
ร่างกายอ่อนแอและฝากเลี้ยงอยู่ที่จวนตา แต่เขา
มีลูกพี่ลูกน้องถึงสี่คนจึงมีโอกาสลงน้ำอยู่บ่อยครั้ง
แต่จะบอกว่าว่ายน้ำแข็งก็คงไม่ใช่

การจมอยู่ในน้ำทะเลสาบของช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ
ทำให้ลั่วเฉินรู้สึกสิ้นหวัง มิอาจห้ามร่างกายไม่ให้
จมดิ่งลงไปได้

การผลักอย่างกะทันหันทำให้เขาลืมตาโดยไม่รู้ตัว
ใบหน้าสีขาวผ่องของเด็กสาวผลุบๆ โผล่ๆ ใน
ละอองน้ำ
ลั่วเฉินอยากพูดอะไรบางอย่าง ริมฝีปากขยับก็
สำลักน้ำทันที เขาที่ถูกหงโต้วลากขึ้นฝังร่างกาย
อ่อนแออย่างยิ่งและไออย่างรุนแรง

ในไม่ช้า ลั่วเซิงกับเซิ่งจยาหลานล้วนถูกทยอย
ช่วยขึ้นมา ลั่วเซิงได้รับการช่วยเหลือจากบ่าวเฒ่า
ใบหน้ายาว ในขณะที่คุณชายสามเซิ่งได้ช่วยเซิ่งจ
ยาหลานขึ้นมา

เมื่อคุณชายสามเซิ่งที่ลากเซิ่งจยาหลานขึ้นฝังเห็น
ว่าอีกฝั่ายไม่เป็นอะไรจึงส่งนางให้กับบ่าวเฒ่า
ทันที พร้อมสั่งบ่าวรับใช้ที่มารวมตัวกันบริเวณริม
ทะเลสาบ “รีบนำตัวคุณหนูรองกับคุณหนูหลาน
นอกกลับเรือนเปลี่ยนชุดเร็ว และเชิญหมอไปที่
เรือนของคุณชายหลานนอกด้วย!”

พอพูดจบ เขาก็ก้มลงอุ้มลั่วเฉินที่ส่งเสียงไอไม่
หยุดขึ้นมาและวิ่งหายไปในพริบตา ข่าวที่ลั่วเซิง
และเซิ่งจยาหลานตกน้ำแพร่สะพัดไปทั่วจวน
สกุลเซิ่งอย่างรวดเร็ว

สาวใช้สวมชุดปีเจี่ยสีเขียวรีบเดินเข้ามาใน
ห้องนอนของเซิ่งจยาอวี้และเอ่ยอย่างเร่งรีบว่า
“คุณหนูใหญ่ คุณหนูรองและคุณหนูหลานนอก
ตกน้ำเจ้าค่ะ!”

เซิ่งจยาอวี้ที่ปักผ้าด้วยความเบื่อหน่ายเพราะวันนี้
เซิ่งจยาหลานปฏิเสธนัดไปร้านเครื่องแปั้งกับนาง
แต่เมื่อได้ยินเช่นนี้ นางก็โยนผ้าปักทิ้งแล้วลุกขึ้น
ยืน “พวกนางล่ะ”

สาวใช้ชุดเขียวตอบว่า “หลังจากคุณหนูทั้งสอง
เปลี่ยนชุดเสร็จ ฮูหยินผู้เฒ่าก็เรียกไปที่เรือนฝู
หนิง…”

เซิ่งจยาอวี้ฟังยังไม่ทันจบก็รีบยกกระโปรงไปที่
เรือนฝูหนิงทันที

ณ ลานกว้างของเรือนฝูหนิง พวกคุณชายเซิ่งทั้งสี่
พี่น้องเดินทางมาถึงก่อนและกำลังยืนกระซิบอยู่
ข้างต้นส้ม

“พอได้ยินว่าน้องหญิงรองกับน้องสาวหลานนอก
ตกทะเลสาบ ข้าตกใจแทบแย่ เห็นน้องชาย
หลานนอกกระโดดลงไปช่วยน้องลั่วจึงรีบไปช่วย
น้องหญิงรองขึ้นมา” คุณชายสามเซิ่งเล่า
เหตุการณ์อันน่าตื่นตกใจด้วยสีหน้าไม่สู้ดี

คุณชายรองเซิ่งคิ้วขมวด “ถ้าอย่างนั้น ตอนเจ้า
ไปถึงน้องหญิงรองกับน้องลั่วตกทะเลสาบแล้วล่ะ
สิ”
“ใช่”

คุณชายรองเซิ่งเหลือบมองประตูเรือนพลางยิ้ม
เยาะ “น้องหญิงรองนี่โชคไม่ดีเลยจริงๆ”

คุณชายสามเซิ่งงุนงงพร้อมกับลูบใบหน้า “พี่รอง
หมายความว่าอะไร”

คุณชายใหญ่เซิ่งที่ยืนอยู่ด้านข้างไม่เห็นด้วยและ
เอ่ยว่า “น้องรอง ท่านย่ากำลังซักถามน้องหญิง
รองกับน้องลั่วอยู่ เรื่องยังไม่กระจ่าง อย่าพูดซี้
ซั้ว”

คุณชายรองเซิ่งเบ้ปาก “ประเดี๋ยวก็รู้ว่าข้า
พูดจาซี้ซั้วหรือไม่”

จากนั้นคุณชายสามเซิ่งถึงรู้สึกตัวพลางเอ่ยเสียง
หลง “พี่รอง พี่จะพูดว่าน้องหญิงรองถูกน้องลั่ว
ผลักตกน้ำงั้นหรือ”

“เจ้าโง่หรือเปล่าเนี่ย” คุณชายรองเซิ่งใช้ด้ามพัด
พับเคาะศีรษะของคุณชายสามเซิ่งแล้วเอ่ยด้วย
ความโมโหว่า “ไม่รู้ว่าเข้าใจโดยนัยคืออะไรหรือ
ต้องพูดออกมาตรงๆ ข้าถามเจ้าสักหน่อย หาก
เวลานั้นน้องชายหลานนอกไม่ได้ลงไปช่วยน้องลั่ว
เจ้าจะเลือกช่วยใครก่อน
คุณชายสามเซิ่งถูกต้อนถาม คำถามของคุณชาย
รองเซิ่งกระตุ้นต่อมความอยากรู้อยากเห็นของ
คุณชายใหญ่เซิ่งและคุณชายสี่เซิ่งอย่างยิ่งแล้วทั้ง
สามก็จดจ้องไปที่คุณชายสามเซิ่งเพื่อรอคำตอบ

คุณชายสามเซิ่งสุดกดดันพลางตอบอย่างอ้ำอึ้ง
“ข้าไม่รู้…”

“ไม่รู้รึ” เสียงของคุณชายรองเซิ่งดังขึ้นเล็กน้อย

เมื่อสัมผัสได้ถึงความดูถูกเหยียดหยามจากพี่ชาย
ของเขา คุณชายสามเซิ่งจึงรีบอธิบาย “คนหนึ่ง
น้องหลานใน คนหนึ่งน้องหลานนอก เลือก
อยากจะตาย รอข้าเลือกเสร็จคงจมน้ำตายไป
แล้ว ข้าคิดว่าคนไหนอยู่ใกล้ก็ช่วยคนนั้น”

คุณชายสามเซิ่งคิดว่าคำตอบนี้สมบูรณ์แบบ แต่
นึกไม่ถึงว่าจะถูกพัดพับเคาะศีรษะอีกครั้ง

“แน่นอนว่าต้องช่วยน้องหญิงรองสิ!” คุณชาย
รองเซิ่งใช้น้ำเสียงที่ไม่สบอารมณ์สั่งสอน
น้องชาย”คนตามไปช่วยมากมายขนากนั้น จะ
ปล่อยให้คนจมน้ำตายหรือ เจ้าอุ้มน้องลั่วขึ้นมา
ต่อหน้าทุกคน เห็นทีท่านย่าคงได้หลานเขยคน
ใหม่เสียแล้ว!”

คุณชายสามเซิ่งอ้าปากกว้าง “แบบ แบบนี้ก็ได้
หรือ”

คุณชายรองเซิ่งตะคอก “บางทีนี่อาจเป็นแผน
ของน้องลั่วก็เป็นได้…”

คุณชายใหญ่เซิ่งคิ้วขมวดพร้อมกับพูดแทรก
คุณชายรองเซิ่ง “น้องรอง จะพูดแรงเกินไปแล้ว”

เซิ่งจยาอวี้วิ่งเร็วราวกับลมพัดเข้ามาในลานกว้าง
“พี่ชายใหญ่ พวกน้องหญิงรองอยู่ข้างในใช่
หรือไม่”

เมื่อเห็นพวกคุณชายใหญ่เซิ่งพยักหน้า เซิ่งจยาอวี้
ก็รีบขึ้นบันไดแล้วผลักประตูออก

คุณชายสี่เซิ่งยังเด็กอยู่ เมื่อเห็นเซิ่งจยาอวี้บุกเข้า
ไปก็อดไม่ได้ที่จะกระซิบว่า “ไปฟังกันเถอะว่า
ท่านย่าและคนอื่นๆ พูดคุยอะไรกัน”

เมื่อเห็นคุณชายสี่เซิ่งวิ่งไปเช่นกัน คุณชายรองเซิ่ง
จึงเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “บุรุษจะแอบฟังได้
อย่างไร ใช้ไม่ได้จริงๆ เลย! พี่ใหญ่ น้องสามรอ
ตรงนี้ก่อน ข้าจะรีบลากตัวน้องสี่กลับมา”

คุณชายสามเซิ่งมองแผ่นหลังของคุณชายรองเซิ่ง
และลูบคางบ่นพึมพำ “รู้สึกเหมือนมีบางอย่าง
ผิดปกตินะ…”

คุณชายใหญ่เซิ่งส่ายศีรษะยิ้ม ยืนรอข้างต้นส้ม
อย่างเงียบๆ

ในห้อง หงโต้วเอามือเท้าสะเอวกำลังกล่าวโทษ
เซิ่งจยาหลานด้วยความเจ็บปวด “คุณหนูของ
พวกข้าสั่งให้ข้ากลับเรือนหยิบเมล็ดแตงมา นึกไม่
ถึงว่าพอมาถึงสวนดอกพร้อมกับเมล็ดแตงก็เห็น
คุณหนูรองผลักคุณหนูของพวกข้าลงน้ำ…ฮูหยินผู้
เฒ่าเซิ่ง วันนี้ท่านต้องให้ความเป็นธรรมกับ
คุณหนูของพวกข้า มิเช่นนั้นข้า ข้าจะเก็บห่อผ้า
กลับเมืองหลวงไปแจ้งให้ท่านแม่ทัพทราบ!”

สาวใช้พูดจาเร็วฉะฉาน คำพูดของนางทำให้ฮู
หยินผู้เฒ่าเซิ่งและคนอื่นๆ ราวกับถูกเมฆดำปก
คลุม ลั่วเซิงยืนก้มศีรษะพลางถอนหายใจในใจ
เด็กน้อยยังไร้เดียงสาไปหน่อย พูดจาโหดขนาดนี้
เหมือนถูกกระทำเสียที่ไหนเล่า

ทว่า…ลั่วเซิงนึกถึงตัวเองก็โค้งมุมปากขึ้น นาง
ไม่ใช่คนประเภทร้องไห้ฟูมฟายและขอความเห็น
ใจเมื่อถูกเอาเปรียบ สองนายบ่าวจึงมีลักษณะ
เหมือนกันไม่น้อย
ภายใต้การข่มขู่ของหงโต้ว ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งถึงกับ
คิ้วขมวดและมองไปที่เซิ่งจยาหลาน

เซิ่งจยาหลานที่เปลี่ยนเป็นชุดสีขาวจันทรา ผมสี
ดำยังเปียกหมาดๆ ร่วงหล่นลงมาปิดแก้มทำให้
ใบหน้าดูซีดเผือดขึ้นมา

เซิ่งจยาหลานคุกเข่าลงก่อนที่ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งจะ
เอ่ยปากและเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า
“ทั้งหมดเป็นความผิดของหลานเอง ท่านย่า
ลงโทษหลานเถิด”

นอกเหนือจากนั้น นางไม่พูดอะไรสักคำ วาง
หน้าผากแนบติดกับพื้น เนื้อตัวสั่นเล็กน้อย

หงโต้วยกเท้าขึ้นเตะเซิ่งจยาหลานและเอ่ยอย่าง
เหยียดหยาม “ถุย แสร้งทำเป็นอ่อนแอ ข้าจะฉีก
ปากเจ้าให้เละเลย!”

สาวใช้ไม่ใช่เก่งแค่ปาก นางพับแขนเสื้อขึ้นทันที
และพุ่งตรงไปทำร้ายเซิ่งจยาหลานที่ตีหน้าซื่อ

ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งไม่เคยเห็นสาวใช้เช่นนี้มาก่อนจึง
ตั้งตัวไม่ทัน

ลั่วเซิงเม้มริมฝีปากบางของตนเบาๆ ไม่มีทีท่าจะ
ห้ามปราม

เมื่อเผชิญหน้ากับคนร้าย นางไม่ถือสาที่จะเก็บ
ดอกเบี้ยก่อน

“หยุด!” เสียงดุดันดังขึ้น เซิ่งจยาอวี้รีบเข้ามาใน
ห้องแล้วดึงหงโต้วที่กำลังทุบตีเซิ่งจยาหลานฝั่าย
เดียว และชี้นิ้วด่าทอลั่วเซิง “ลั่วเซิง เจ้าต้องการ
ฆ่าน้องหญิงรองของข้าให้ตายตรงหน้าเลยใช่
หรือไม่ ข้าไม่เคยเจอใครอำมหิตเท่าเจ้ามาก่อน
เลย!”

หงโต้วที่ติดตามคุณหนูลั่วในอดีตเคยทุบตีแม้แต่
ลูกสาวของอัครมหาเสนาบดี จะเกรงกลัวเซิ่งจ
ยาอวี้ได้อย่างไรจึงกำหมัดเตรียมลงมือกับแม่นาง
ที่แข็งแกร่งก่อนค่อยว่ากัน

ลั่วเซิงส่งสัญญาณให้หงโต้วหยุดและจ้องเซิ่งจยา
อวี้อย่างใจเย็น “น้องไม่ได้ยินที่หงโต้วพูดหรือ
คนที่ต้องการฆ่าผู้อื่นให้ตายคือเซิ่งจยาหลาน
ต่างหาก”

เซิ่งจยาอวี้ยิ้มเยาะ “หงโต้วคือสาวใช้ของเจ้าก็
ย่อมต้องพูดในสิ่งที่เจ้าอยากให้พูด!”

เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งได้ยินเช่นนี้ ดวงตาก็เป็น
ประกาย

เมื่อนึกถึงพฤติกรรมของหลานนอกตั้งแต่มาอยู่ที่
จวนสกุลเซิ่งต้องกล่าวว่าคำพูดของหลานสาวคน
โตค่อนข้างสมเหตุสมผล

เมื่อเทียบกับความโกรธแค้นของเซิ่งจยาอวี้ สี
หน้าของลั่วเซิงยังคงดูนิ่งสงบและเอ่ยถามเสียง
เบา “ถ้าเช่นนั้น น้องหญิงไม่แปลกใจหรือว่าเหตุ
ใดเซิ่งจยาหลานถึงปรากฏตัวที่ริมทะเลสาบ”