ปลายจวักครองใจ - ตอนที่ 14 ลงโทษ

หลังจากพิสูจน์แล้วว่านางผลักลั่วเซิงลงน้ำจริง
เซิ่งจยาหลานทั้งหวาดกลัว ตื่นตระหนก และสิ้น
หวังอย่างยิ่ง พร้อมยอมรับผลที่ตามมา

อย่างมากก็ชดใช้ด้วยชีวิต

แต่หลังจากลั่วเซิงพูดว่า “เจ้าทำเพื่อซูเย่า” เส้น
ที่ค้ำจุนจิตวิญญาณของเซิ่งจยาหลานก็ขาดลง

ซูเย่าที่อยู่ในใจของนางนั้นไม่อาจดูหมิ่นได้ จะ
ลากเขาเข้ามาเกี่ยวข้องได้อย่างไร

“ไม่เกี่ยวกับคุณชายรองสกุลซู!” เซิ่งจยาหลาน
ตะโกนเสียงหลง

หากนางในอดีตเปรียบเสมือนหอยทากที่ซ่อนตัว
อยู่ในเปลือกที่สั่นเทา ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็จะ
แสร้งทำเป็นไม่สนใจ บัดนี้เปลือกที่คุ้มกัน
แตกร้าวเผยให้เห็นใบหน้าที่เปราะบางและน่า
เกลียดของนาง

เซิ่งจยาหลานทรุดตัวลงบนพื้นและอธิบายว่า
“ข้าแค่เกลียดลั่วเซิงที่ไปติดพันคุณชายรองสกุลซู
จึงหลงผิดลงมือไป คุณชายรองสกุลซูไม่รู้เรื่อง
ด้วย ยิ่งไม่รู้ความคิดของข้า..”
ดวงตาของเซิ่งจยาอวี้เบิกกว้างราวกับว่าเห็นผี
เอ่ยตะกุกตะกัก “น้องหญิงรอง เจ้า เจ้าชอบซู
เย่าหรือเนี่ย…”

หลังจากได้ยินคำพูดของเซิ่งจยาอวี้ ความรู้สึกที่
พังทลายของเซิ่งจยาหลานก็บรรเทาลง หันมอง
เซิ่งจยาอวี้และย้อนถามว่า “ข้าชอบคุณชายซู
รองไม่ได้อย่างนั้นหรือ”

หญิงสาวทุกคนในเมืองจินซาล้วนชื่นชอบคุณชาย
รองสกุลซูกันทั้งนั้นแล้วเหตุใดนางถึงชอบไม่ได้

เพียงเพราะนางเป็นลูกอนุ ต้องต่อแถวหลัง
คุณหนูใหญ่และยังต้องต่อแถวหลังลั่วเซิงด้วย
หรือ

นางไม่ได้อยากจับมือเคียงข้างชายหนุ่มผู้มี
อนาคต แต่นางทนไม่ได้กับคนอย่างลั่วเซิงที่มา
พัวพันบ้าคลั่งกับชายอันเป็นที่รักของนาง

กำจัดลั่วเซิงคืนความบริสุทธิ์ให้คุณชายรองสกุลซู
นางวางแผนเรื่องนี้มานาน จนกระทั่งวันนั้นที่ลั่ว
เซิงไปน้อมทักทายท่านย่าและบอกว่าตกหลุม
รักซูเย่า จิตสังหารจึงกดไว้ไม่อยู่อีกต่อไป

เซิ่งจยาอวี้รู้สึกเจ็บปวดที่เซิ่งจยาหลานไม่ยอม
กลับใจพลางเอ่ยพึมพำ “ได้สิ แต่ข้าไม่เคยได้ยิน
เจ้าพูดถึงมาก่อนเลย…”

เซิ่งจยาหลานยิ้มเยาะ “ทำไมข้าต้องบอกท่าน
ด้วย บอกแล้วข้าจะได้แต่งงานกับคุณชายรองซู
อย่างนั้นหรือ ข้าไม่คู่ควร ข้ารู้ดีแก่ใจ”

ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งมองไปที่หลานสาวคนรองที่ไร้ซึ่ง
ศักดิ์ศรีและเอ่ยถามอย่างช้าๆ “เหตุใดเจ้าถึงไม่
คู่ควร”

เซิ่งจยาหลานตกตะลึงกับคำถามนี้
ใบหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งเต็มไปด้วยความ
เจ็บปวด “เจ้าเป็นถึงคุณหนูรองของสกุลเซิ่ง ซู
เย่าก็เป็นคุณชายรองของสกุลซู ทั้งสองตระกูลมี
ความสัมพันธ์อันดีต่อกัน เหมาะสมกันทุก
ประการ แล้วไม่คู่ควรตรงไหนหรือ หากเจ้าเผย
ความรู้สึกกับท่านแม่ของเจ้าแต่เนิ่นๆ สกุลเซิ่งเรา
จะได้เชิญแม่สื่อไปเจราจา หากสำเร็จก็ดีใจกัน
ถ้วนหน้า ไม่สำเร็จก็ไม่เสียใจภายหลัง แต่นังหนู
เจ้าคิดมากเกินไป เก็บทุกอย่างไว้ในใจ สุดท้ายลง
มือทำร้ายผู้อื่น เจ้าคู่ควรกับความรักและความ
ทะนุถนอมของผู้ใหญ่ที่มีให้กับเจ้ามาโดยตลอด
รวมถึงพี่น้องที่รักเจ้าแล้วหรือ”

“ข้า…ข้า…” เซิ่งจยาหลันเหลือบมองฮูหยินผู้เฒ่า
เซิ่ง ฮูหยินใหญ่ ฮูหยินรอง และพวกคุณชายเซิ่ง
ทั้งสี่ สุดท้ายจ้องมองเซิ่งจยาอวี้ที่น้ำตานองหน้า
จึงร้องไห้ออกมาเสียงดังลั่น

นางคิดผิดอย่างนั้นหรือ ที่แท้นางกับคุณชายรอง
สกุลซูก็พอมีความหวัง แต่กลับทำลายมันลงด้วย
น้ำมือของนางเอง…

เซิ่งจยาหลานจ้องมองมือขาวผ่องของตนเอง
รู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง และในที่สุดก็ทนกับ
อารมณ์อันท่วมท้นนี้ไม่ไหวจึงเป็นลมหมดสติไป

ริมฝีปากของฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งขยับ กลืนน้ำลาย
แล้วรีบเรียกหมอทันทีตามสัญชาตญาณแล้วมอง
ไปที่ ลั่วเซิง

ลั่วเซิงยังคงยืนนิ่งเงียบ แต่ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งกลับ
รู้สึกเหมือนเพิ่งรู้จักหลานนอกเป็นครั้งแรก

หลานสาวคนรองทรุดตัวลงกับพื้นและเป็นลม
หมดสติไป เพียงเพราะคำพูดประโยคเดียว
ของลั่วเซิง

เจ้าทำเพื่อซูเย่า

ลั่วเซิงรู้ได้อย่างไรว่าหลานสาวคนรองชอบซูเย่า
และคาดเดาได้อย่างไรว่าหลานสาวคนรองทำ
เรื่องทั้งหมดเพื่อซูเย่า

ความสงสัยมากมายผุดขึ้นในใจของฮูหยินผู้เฒ่า
เซิ่ง แต่นางรู้ดีว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาซักถาม
คำถามเหล่านี้

ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งถอนหายใจเฮือกใหญ่ สีหน้าเต็ม
ไปด้วยความรู้สึกผิด “เซิงเอ๋อร์ พวกเราขอโทษ
เจ้าด้วย”

ลูกเขยส่งลูกสองคนมาที่ตระกูลเซิ่ง แต่กลับเกิด
เรื่องเช่นนี้ขึ้น ช่างน่าอับอายขายขี้หน้านัก

ลั่วเซิงโค้งคำนับให้กับฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งเล็กน้อย
และเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ไม่เกี่ยวกับทุกคน
เซิ่งจยาหลานคนเดียวที่ทำผิดต่อข้า”

แม่นางที่เซิ่งจยาหลานทำผิดต่อนาง ไม่ได้มีชีวิต
อยู่อีกต่อไปแล้ว

ลั่วเซิงทอดถอนใจและเอ่ยในใจ คุณหนูลั่ว
ความแค้นที่ถูกฆ่าตาย ข้าล้างแค้นให้แล้ว เจ้าไป
อย่างสบายใจเถิด ปัญหาต่อจากนี้ ข้าสะสางแทน
เจ้าเอง ข้ายินดี ไม่ผลักภาระหน้าที่นี้ให้คนอื่น
ส่วนข้าจะขอยืมกายหยาบของเจ้า ไปพบคนที่
อยากพบ ทำในสิ่งที่คั่งค้างไว้

คำพูดของลั่วเซิง ทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งยิ่งรู้สึกผิด
จึงรีบเอ่ยขึ้นทันที “เซิงเอ๋อร์วางใจได้ ยายจะไม่
ปกปั้องจยาหลานเด็ดขาด นางทำผิดต้องรับผล
ของการกระทำอันร้ายแรงนี้”

ลั่วเซิงพยักหน้าเล็กน้อย “จะลงโทษอย่างไรก็สุด
แล้วแต่ท่านยายจะเห็นสมควร”

ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งจึงสั่งให้คนนำตัวเซิ่งจยาหลาน
ออกไป

เสียงไออันแผ่วเบาดังขึ้น

หัวใจของฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งกระตุกอีกครั้ง “เฉิน
เอ๋อร์ เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”

ลั่วเฉินผายมือเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ท่านยายอย่า
กังวลไปเลย ข้าสบายดี แต่แค่อยากกลับเรือน
นอนพักผ่อนขอรับ”

ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งรีบพยักหน้า “ให้พี่ชายทั้งหลาย
ส่งเจ้ากลับเรือน”

“ข้าไปส่งน้องเล็กเอง” ลั่วเซิงเอ่ยปาก

ลั่วเฉินปฏิเสธอย่างเด็ดขาด “ไม่เป็นไร”

หลังจากไตร่ตรองดูแล้ว กลัวว่าลั่วเซิงจะคิดไป
เองว่าสายใยพี่น้องแน่นแฟั้น เด็กหนุ่มจึงทำหน้า
นิ่งเอ่ย “ข้าแค่พูดความจริง ท่านอย่าคิดมาก”

ลั่วเซิงเม้มริมฝีปากและขี้เกียจเกินกว่าจะโต้เถียง
เด็กหนุ่มที่ปากไม่ตรงกับใจ
คุณชายใหญ่เซิ่งเดินมาหาเขา “น้องชาย ข้าไปส่ง
เจ้ากลับเอง”

“พวกเราจะไปส่งน้องชายด้วย”

เพียงชั่วพริบตา คนในห้องลดหายไปครึ่งหนึ่ง ลั่ว
เซิงโค้งคำนับฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่ง “ท่านยาย ข้าขอตัว
ลาก่อน”

“ไปเถอะ จยาอวี้ก็กลับไปด้วย”

หลังจากลั่วเซิงและเซิ่งจยาอวี้จากไป สีหน้าฮู
หยินผู้เฒ่าเซิ่งก็เปลี่ยนท่าทีเป็นเย็นชาและ
เด็ดขาด พลางเอ่ยกับฮูหยินใหญ่ว่า “ทันทีที่จยา
หลานฟืนก็ให้ส่งไปบ้านชนบทและห้ามพบใคร
ทั้งนั้น”

สำหรับให้หลบซ่อนตัวออกเรือนคงเป็นไปไม่ได้
สาวน้อยที่อิจฉาริษยาจนลงมือฆ่าคนได้ จะยก
นางให้ไปทำร้ายคนอื่นได้อย่างไร

ใช้ชีวิตอยู่ในบ้านที่ชนบทจนตาย คือจุดจบของ
เซิ่งจยาหลาน

ฮูหยินใหญ่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ครุ่นคิดแล้วเอ่ย
ว่า “แล้วทางนายท่าน…”
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งเอ่ยด้วยความโกรธจัด “พอเจ้า
ใหญ่กลับมาก็แจ้งให้เขาทราบหน่อยแล้วกัน”

“สะใภ้เข้าใจแล้ว” ฮูหยินใหญ่รีบขานตอบ ความ
หวาดกลัวปรากฏในใจ

เสียแรงที่นางให้เซิ่งจยาหลานมาเป็นเพื่อน
บุตรสาว แต่กลับไม่รู้เลยว่าอีกฝั่ายเป็นนังงูพิษ!

คนที่กล้าฆ่าคนเพราะความหึงหวง ใครจะไปรู้ว่า
หากวันหนึ่งวันใดจยาอวี้ทำให้นางไม่พอใจ
จะต้องสูญเสียชีวิตด้วยหรือไม่

ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณคุณหนูหลานนอกผู้นี้

ความประทับใจของฮูหยินใหญ่มีต่อลั่วเซิงดีขึ้น
เล็กน้อย

ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งกำชับต่ออีกคราว่า “เรื่องในวันนี้
นอกจากคนในจวนที่รู้เห็น ห้ามแพร่งพราย
ออกไปเป็นอันขาด”

ทุกคนขานรับอย่างพร้อมเพรียงกัน ความ
โกลาหลวุ่นวายของครั้งนี้ถึงจบลง

หลังจากออกจากเรือนฝูหนิง ลั่วเซิงไม่ได้กลับไป
ที่เรือนของตน แต่ไปยังเรือนที่พักของลั่วเฉิน
และพบกับพวกคุณชายเซิ่งทั้งสี่ที่มาส่งลั่วเฉินตรง
บริเวณทางเข้าเรือน

“น้องหญิงมาหาน้องชายหรือ” คุณชายใหญ่เซิ่ง
เอ่ยปากทักทาย

คุณชายรองเซิ่งที่อยู่ด้านข้างดูกระอักกระอ่วนไม่
น้อย ลืมกระทั่งโบกพัดด้ามทองเหมือนเฉกเช่น
ทุกวัน

ลั่วเซิงโค้งคำนับเล็กน้อยให้กับชายทั้งสี่
“ขอบคุณพี่ชายและน้องชายมากที่มาส่งน้องชาย
ข้ากลับเรือน”

หลังจากพูดจบ นางก็ไม่ได้อยู่พูดคุยต่อ แต่เดิน
ผ่านคนทั้งสี่ไป