ปลายจวักครองใจ - ตอนที่ 185 กำเริบ

เว่ยเชียงนัยน์ตาขรึมลงทันทีที่ได้ยินคำพูดของชุ่ย
หง

ยาที่กินหลังจากปรนนิบัติเขาทุกครั้ง?

“อวี้เหนียง นี่คือยาอะไร” เว่ยเชียงมองสตรีที่สี
หน้าขาวซีด ถามด้วยเสียงราบเรียบ

เฉาฮวาคุกเข่าลง เล็บจิกฝั่ามือแน่น

เว่ยเชียงหลุบตามองลำคอยาวระหงของนาง
เปราะบางเช่นนั้น ราวกับแค่บีบเบาๆ ก็หักได้

“คือยาอะไรกันแน่” การที่เฉาฮวาไม่พูดยิ่งทำให้
น้ำเสียงเว่ยเชียงเย็นชา

ไม่รู้ผ่านไปนานเพียงใดก็ได้ยินสตรีที่หมอบกับพื้น
พูดเสียงเบาว่า “ยาห้ามครรภ์เพคะ”

ทันทีที่คำพูดนี้ดังขึ้น เสียงอุทานก็ดังจากทั่ว
สารทิศ ชุ่ยหงเบิกตาโตอย่างไม่อยากจะเชื่อ

นางคิดว่าถึงอย่างไรก็ต้องส่งให้หมอหลวง
ตรวจสอบก่อน ทำให้อวี้เสวี่ยนซื่อโต้เถียงไม่ได้
คิดไม่ถึงเลยว่าอวี้เสวี่ยนซื่อจะยอมรับง่ายๆ
เช่นนี้

เฉาฮวาคุกเข่าบนพื้นที่เย็นยะเยือก ราวกับตกลง
ไปในถ้ำน้ำแข็ง

นางแอบกินยาห้ามครรภ์จนถูกชุ่ยหงจับได้ รัช
ทายาทเองก็อยู่ตรงหน้า

หากไม่ยอมรับ รัชทายาทเรียกหมอหลวงมา
ตรวจ รู้ความจริงแล้วมีแต่จะยิ่งโมโหกว่าเดิม

แทนที่จะเป็นเช่นนี้ สู้ยอมรับอย่างตรงไปตรงมา
ดีกว่า อย่างน้อยก็มีโอกาสรอดชีวิตมากกว่า

หลังจากที่เว่ยเชียงได้ยินคำว่า ‘ยาห้ามครรภ์’
เพลิงแห่งความเดือดดาลก็ลุกโชน ทำเอาเขาปวด
ศีรษะแทบจะระเบิด

เขาเดินไปข้างหน้าเฉาฮวา คว้านางขึ้นมา เค้น
ถามเสียงเข้มว่า “ยาห้ามครรภ์รึ เหตุใดเจ้าต้อง
กินยาห้ามครรภ์ด้วย”

เฉาฮวาก้มหน้าไม่พูดจา

บ่าวรับใช้ที่นี่มีประมาณสิบกว่าคน บัดนี้ล้วนตื่น
ตระหนก

เว่ยเชียงมองพวกเขาด้วยสายตาเยือกเย็น
ตะคอกว่า “พวกเจ้าออกไปให้หมด!”

บ่าวรับใช้ทุกคนออกไปอย่างรวดเร็ว ในห้อง
เหลือเพียงสองคน

“เหตุใดเจ้าจึงกินยาห้ามครรภ์” เส้นเลือดข้าง
ขมับของเว่ยเชียงปูดนูน เขากัดฟันถาม

หลายปีมานี้ เขาเฝั้ารอคอยที่จะได้มีลูกกับอวี้
เหนียง

อวี้เหนียงคือหนึ่งในสาวใช้ที่ลั่วเอ๋อร์ชอบมาก
ที่สุด ลูกของนางลั่วเอ๋อร์จะต้องชอบแน่นอน

แต่ว่าหญิงผู้นี้กลับกินยาห้ามครรภ์!

เว่ยเชียงยิ่งคิดยิ่งโมโห บีบข้อมือของเฉาฮวาแน่น
จนนางเจ็บ

เฉาฮวาน้ำตาไหล ในที่สุดก็เอ่ยปาก “หม่อมฉัน
กลัวท่านหญิงจะกล่าวโทษหม่อมฉัน… ”
เว่ยเชียงม่านตาหดเล็กลง “เจ้าหมายความว่าลั่ว
เอ๋อร์โกรธแค้นข้ารึ”

เฉาฮวาเงียบ

“พูดมาสิ ลั่วเอ๋อร์เกลียดข้าใช่หรือไม่ เจ้าก็เลยไม่
อยากมีลูกกับข้า” เว่ยเชียงบีบคั้นคำตอบจาก
หญิงสาวร่างกายอ่อนแอสีหน้าซีดขาวอย่างโมโห
ลืมความรักใคร่ไปจนหมดสิ้น

บัดนี้เขารู้สึกเพียงโมโหและหวาดกลัว

เขาโมโหที่หญิงคนนี้หลอกลวงตน หวาดกลัว
ว่าลั่วเอ๋อร์จะไม่อภัยให้เขา

“ลั่วเอ๋อร์เคยเข้าฝันเจ้าใช่หรือไม่ บอกว่าห้ามเจ้า
มีลูกกับข้า”

หากเป็นเช่นนี้ ในขณะที่ลั่วเอ๋อร์เกลียดเขาก็คงใส่
ใจเขาเช่นกันสินะ

เฉาฮวาปิดหน้า ร้องไห้พูดว่า “เปล่าเพคะ ท่าน
หญิงไม่เคยเข้าฝันหม่อมฉัน หม่อมฉันแค่คิดว่า
ท่านหญิงกำลังโทษหม่อมฉัน…”

“พอแล้ว เจ้าไม่ต้องพูดอีก! พรุ่งนี้เป็นต้นไป เจ้า
ย้ายออกจากอวี้หลังไจเสีย” เว่ยเชียงทนฟังต่อไป
ไม่ได้อีก เขาผลักเฉาฮวาออกไป เดินจ้ำอ้าว
ออกไปข้างนอก

บ่าวรับใช้คุกเข่าอยู่นอกประตู หวาดกลัวจนไม่
กล้าส่งเสียงใดๆ

เว่ยเชียงกวาดตามอง สุดท้ายสายตาก็ไปหยุดที่
ร่างชุ่ยหง

ชุ่ยหงก้มหน้า เรียกเสียงสั่น “ฝั่าบาท…”

เว่ยเชียงถีบเข้าที่หน้าอกของนางก่อนจะเดินจ้ำ
อ้าวจากไป

ข่าวรัชทายาทลงโทษอวี้เสวี่ยนซื่อและสั่งให้ออก
จากอวี้หลังไจแพร่สะพัดไปทั่ววังบูรพาอย่าง
รวดเร็วราวกับติดปีก

บรรดาท่านอาที่ดูแลกิจการภายในของวังบูรพา
เชิญเฉาฮวาออกจากอวี้หลังไจแต่เช้าตรู่ ส่งนาง
ไปยังที่ที่ห่างไกลไม่ขัดหูขัดตาองค์รัชทายาท

ส่วนบ่าวรับใช้ของอวี้หลังไจก็เหลือสองสามคนไว้
เฝั้าเรือน ที่เหลือถูกจัดสรรหน้าที่ใหม่
“อะไรนะ ให้ข้ารับใช้อวี้เสวี่ยนซื่อต่อไปหรือ”
เมื่อได้ยินข่าวนี้ ชุ่ยหงตะลึงจนปวดหัวใจ

แรงถีบของรัชทายาทเมื่อคืนไม่เบาเลย

นางกำนัลที่มาส่งข่าวปลอบใจเบาๆ “เจ้าเปิดโป
งอวี้เสวี่ยนซื่อ ครานี้ฝั่าบาทย่อมโมโหเจ้าไปด้วย
หากพระชายาจัดแจงให้เจ้าไปรับใช้ฝั่าบาท เกรง
ว่าจะได้ผลลัพธ์ตรงกันข้าม”

ชุ่ยหงได้ยินดังนั้นก็ร้อนรน “แต่ว่า…”

“ไม่ต้องแต่แล้ว พระชายาบอกแล้วว่าเจ้ารับ
ใช้อวี้เสวี่ยนซื่อไปก่อน เมื่อรัชทายาทหายโกรธ
แล้วจะจัดการให้เจ้าเอง”

“แต่ข้าเปิดโปงอวี้เสวี่ยนซื่อแล้วจะรับใช้นาง
ต่อไปได้อย่างไร”

นางกำนัลยิ้ม “เพราะเป็นเช่นนี้ เจ้าจึงเหมาะสม
อย่างไรเล่า อย่าลืมสิ อวี้เสวี่ยนซื่อในตอนนี้
ไม่ใช่อวี้เสวี่ยนซื่อในอดีตแล้ว”

ชุ่ยหงชะงัก

นางกำนัลชะโงกหน้าเข้ามาใกล้หูของชุ่ยหงแล้ว
เอ่ยกระซิบว่า “อวี้เสวี่ยนซื่อร่างกายอ่อนแอ แต่
ใฝั่สูงทนถูกรังแกไม่ได้ หากเจ้าฉวยโอกาสนี้…
ความรุ่งโรจน์และความร่ำรวยย่อมเป็นของเจ้า
แน่นอน”

ชุ่ยหงใจเต้นแรง พยักหน้าช้าๆ

นางสร้างความบาดหมางอย่างรุนแรงกับอวี้
เสวี่ยนซื่อ แม้พระชายาจะไม่ได้บอกใบ้ นางก็ไม่
มีทางเลือกอื่นแล้ว

นางต้องตาย ข้าถึงจะมีชีวิตอยู่ต่อได้
เมื่อพระชายาทราบข่าวก็ยิ้มอย่างพึงพอใจ
“หมายความว่านางกำนัลที่รับใช้อวี้เสวี่ยนซื่อ
เหลือเพียงสองคนหรือ”

หมัวหมัวผู้ภักดีตอบ “เพคะ คนหนึ่งคือชุ่ยหง อีก
คนชื่อชิงเอ๋อร์ ชิงเอ๋อร์คนนั้นดูภักดีต่ออวี้เสวี่ยน
ซื่อมากทีเดียว”

พระชายายิ้มหยัน “ความภักดีนั้นอยู่ได้ไม่นาน
มิหนำซ้ำนางจะอยู่ถึงความภักดีหมดไปหรือไม่ยัง
พูดยาก”

เมื่อสูญเสียความรักจากรัชทายาท อวี้เสวี่ยนซื่อก็
ไม่ใช่อะไรทั้งนั้น

คำพูดแย่ๆ ก็ราวกับคมมีด

นังสารเลวที่แค่ลมพัดก็ล้มนั่น มีสาวใช้ชั่วร้าย
อย่างชุ่ยหงคอยทรมาน หากนางมีชีวิตอยู่จนถึง
ฤดูใบไม้ร่วงได้ก็โชคดีแล้ว

พระชายารู้สึกว่าในที่สุดความอัดอั้นในใจก็ถูก
ปลดปล่อยออกมาในที่สุด นางจัดเสื้อผ้าเล็กน้อย
ก้าวเท้าไปยังที่พักใหม่ของเฉาฮวา

เรือนหลังเล็กที่อยู่ห่างไกลหลังนี้ ชายคาบ้านต่ำ
ยากที่จะได้พบเจอแสงแดด

ชุ่ยหงและชิงเอ๋อร์กำลังทะเลาะกัน

“เหตุใดเจ้าต้องเปิดโปงเสวี่ยนซื่อด้วย ตอนนี้สิดี
เสวี่ยนซื่อตกระกำลำบากแล้วเจ้าจะได้ประโยชน์
อะไร!”

“ชิงเอ๋อร์ เจ้าพูดแบบนี้ก็ไม่ถูก เรารับใช้เสวี่ยน
ซื่อเพราะนางเป็นคนขององค์ชาย เจ้านายที่
แท้จริงของเราคือรัชทายาทและพระชายา
เสวี่ยนซื่อสังหารเลือดเนื้อของเชื้อพระวงศ์เป็น
บาปใหญ่หลวง หรือว่าเจ้าจะให้ข้าปกปั้องนาง
กระทำความผิดไปด้วย”

“เจ้า…” ชิงเอ๋อร์โมโห แต่เถียงกลับไม่ได้

เสียงกระแอมไอเสียงหนึ่งดังขึ้น

“พวกเจ้าสองคนทะเลาะอะไรกัน ยังไม่ถวายพระ
พรพระชายาอีก”

ทั้งสองหันไปพร้อมกัน ย่อเข่าให้พระชายาที่เดิน
เข้ามา

“อวี้เสวี่ยนซื่อเล่า”

“ทูลพระชายา เสวี่ยนซื่ออยู่ในห้องเพคะ หม่อม
ฉันจะไปเรียก…”

“ไม่เป็นไร” พระชายาส่งสัญญาณให้ชุ่ยหงและ
ชิงเอ๋อร์อยู่ข้างนอก ส่วนนางพานางกำนัลสองคน
เดินเข้าไป

ในห้องมืดสลัว บรรยากาศหนักอึ้งไร้ชีวิตชีวา

พระชายาพึงพอใจกับบรรยากาศเช่นนี้มาก

ในอดีตอวี้เสวี่ยนซื่อใช้ชีวิตสุขสบายกว่านางซึ่ง
เป็นพระชายารัชทายาทผู้นี้เสียอีก เป็นเพียงสาว
ใช้คนหนึ่งไม่กลัวอายุสั้นหรืออย่างไร

“ถวายพระพรพระชายาเพคะ” เฉาฮวาย่อเข่า
คารวะ

พระชายามองเฉาฮวาครู่หนึ่งแล้วยิ้มหยัน “อวี้
เสวี่ยนซื่อ เจ้าสังหารเลือดเนื้อขององค์รัชทายาท
รู้หรือไม่ว่ามีโทษประหาร”

เฉาฮวาเปลี่ยนจากย่อเข่าเป็นคุกเข่าลง พูดด้วย
น้ำเสียงถ่อมตัว “หม่อมฉันมีความผิด”
พระชายาหรี่ตาลงเล็กน้อย

ถึงขั้นนี้แล้ว นังสารเลวนี่ยังอดกลั้นได้อีก

สาวใช้ไม่เหมือนสาวใช้ ท่านหญิงชิงหยางสั่งสอน
มาอย่างไรกันนะ

พระชายายกเท้าขึ้น เชิดคางของเฉาฮวาขึ้นด้วย
รองเท้าปักประดับไข่มุกพลางหัวเราะเบาๆ เอ่ย
ว่า “อวี้เสวี่ยนซื่อคือคนในดวงใจของฝั่าบาท ฝั่า
บาทไม่ประสงค์ลงโทษ ข้าผู้เป็นพระชายาย่อมไม่
ลงโทษ อวี้เสวี่ยนซื่อวางใจเถิด”