ปลายจวักครองใจ - ตอนที่ 288 ผิดปกติ

เสียงหัวเราะนี้เบามากจึงไม่ได้ดึงดูดความสนใจ
ของเด็กหนุ่มรูปงาม ในทางตรงกันข้าม ห่านขาว
ที่ผูกโบตัวนั้นกลับยื่นคอมองมาทางนี้แทน

“ต้าไปั๋ เจ้ามองอะไรน่ะ” ฟูั่เสวี่ยเงยหน้า
ชำเลืองมองผ่านๆ แวบหนึ่ง

เขาเห็นเว่ยเฟิงที่ยืนอยู่ข้างหน้าต่างจึงยิ้มออกมา
โดยไม่รู้ตัว

เด็กหนุ่มรูปงามอายุสิบสามสิบสี่ กลีบปากแดง
และฟันขาว เมื่อแย้มรอยยิ้มเช่นนี้จึงคล้ายกับ
แสงแดดในฤดูใบไม้ผลิที่ส่องผ่านเมฆในฤดูหนาว

เว่ยเฟิงรู้สึกเพียงว่าหัวใจกระตุก เขารีบออกห่าง
จากข้างหน้าต่างอย่างรวดเร็ว

เขาซึ่งหลบอยู่ในหน้าต่างมีสีหน้ามึนงงไปชั่วขณะ
แต่กลับแอบมองไปข้างนอกอย่างอดไม่ได้

เด็กหนุ่มคนนั้นกับห่านขาว ค่อยๆ เบนสายตา
จากไป ถึงตอนนี้เขาถึงเห็นว่า ข้างกายเด็กหนุ่มมี
คนตามมาด้วย
คนที่ตามเด็กหนุ่มคนนั้นมา ดูเหมือนจะเป็น
คนงานในหอสุราแห่งหนึ่งที่ชื่อสือซานหั่ว

เว่ยเฟิงพิงกำแพงข้างหน้าต่างด้วยสีหน้างุนงง

เมื่อครู่นี้เขาบ้าไปแล้วหรือ ทำไมหัวใจรู้สึก
ผิดปกติไปเมื่อเห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่ง

เว่ยเฟิงลูบใบหน้าอย่างแรง แต่ท่าทางแย้ม
รอยยิ้มของเด็กหนุ่มยังคงวนเวียนอยู่ในสมองไม่
ไปไหน

เขาลนลานเล็กน้อย เร่งฝีเท้าเดินกลับไปเท้าโต๊ะ
พลางหอบหายใจเล็กน้อย ต่อมาก็รินชาสองถ้วย
ดื่ม ถึงจะสงบจิตสงบใจได้

ความผิดปกติที่มาเยือนกะทันหันนั้นเหมือนจะ
มลายหายไปตามน้ำชาที่ถูกกลืนลงไปในท้อง

แต่ปัญหาใหม่มาเยือนแล้ว คือดื่มน้ำชาเยอะ
เกินไปจึงอยากไปห้องสุขา

เว่ยเฟิงลุกขึ้น เตรียมกลับจวน แต่ทว่าท้องที่หนัก
อึ้งไม่อนุญาตให้ทำเช่นนั้น

เขาทำได้แค่เดินออกไปอย่างเชื่องช้า ลงบันไดที
ละก้าวๆ

เด็กรับใช้กับองครักษ์ที่ติดตามมาด้วยนึกว่าซื่อจื่
อจะกลับจวนจึงแอบโล่งใจ

ใครจะไปคิดว่าถึงเวลาคิดบัญชี ดันได้ยินเว่ยเฟิง
ถามประโยคหนึ่ง “สะดวกให้ข้าใช้ห้องสุขาสัก
หน่อยหรือไม่”

ผู้ที่ถูกถามคือคุณชายสามเซิ่ง

คุณชายสามเซิ่งอึ้งก่อน จากนั้นก็เอ่ยยิ้มๆ “ได้
ขอรับ ท่านลูกค้าตามข้ามาได้เลย”

มนุษย์มีเรื่องเร่งด่วนสามเรื่อง[1]เรื่องประเภทนี้
สามารถมอบความสะดวกให้ได้ ก็ให้เถอะ

คุณชายสามเซิ่งนำเว่ยเฟิงเข้าไปในลานด้านหลัง
อย่างไม่ได้คิดมาก

ตอนนี้เองที่สือเยี่ยนพาฟูั่เสวี่ยกับต้าไปั๋เดินเข้ามา
ทางประตูหลังพอดี

เว่ยเฟิงเห็นฟูั่เสวี่ยในทันที เท้าจึงชะงักไป
“เหตุใดท่านลูกค้าจึงไม่เดินเล่า” คุณชายสามเซิ่ง
ถาม

เว่ยเฟิงถอนสายตากลับมา พลางถามขึ้นอย่างอด
ไม่ได้ว่า “หอสุรามีคนงานใหม่มาหรือ”

“ไม่มีขอรับ” คุณชายสามเซิ่งตอบกลับ

“เด็กหนุ่มคนนั้นไม่คุ้นหน้าเลย” เว่ยเฟิงอธิบาย
ได้ไม่ชัดเจนว่าตอนนี้ตัวเองมีความคิดอะไร
หัวข้อสนทนาถึงได้ถูกเชื่อมไปยังเด็กหนุ่มอย่าง
ควบคุมไม่ได้

คุณชายสามเซิ่งมองฟูั่เสวี่ยแวบหนึ่งแล้วเอ่ยยิ้มๆ
“เขาไม่ใช่คนงานใหม่ แต่เป็นนายบำเรอของญาติ
ผู้น้องข้า”

เว่ยเฟิงพลันชะงักฝีเท้า มีสีหน้าประหลาดใจ
“นายบำเรอหรือ”

คุณชายสามเซิ่งก็ถูกตนเองทำให้ตกใจจนนิ่งค้าง
ไปเช่นกัน

เขาเริ่มคุ้นชินกับเรื่องประเภทที่ญาติผู้น้องมีนาย
บำเรอจนเห็นว่าเป็นเรื่องปกติตั้งแต่เมื่อใดกัน

แย่แล้ว นี่เขาอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบไหนก็ติด
นิสัยเช่นนี้มาด้วยแล้ว!

คุณชายสามเซิ่งจมลึกสู่ห้วงแห่งความรู้สึกสงสัย
ในตัวเอง เว่ยเฟิงเองก็อารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ เช่นกัน

เด็กหนุ่มที่หน้าตาดีขนาดนี้ ถึงกับเป็นนายบำเรอ
ของคุณหนูลั่ว!

เขามีความรู้สึกอยากร้องเรียนต่อความไม่
ยุติธรรมขึ้นมาทันควัน

ช่างเป็นดอกไม้สวยๆ ดอกหนึ่งที่ปักอยู่ใน…ใน
สมองปรากฏดวงหน้าอ่อนหวานนุ่มนวลของเด็ก
สาวขึ้นมาจึงรู้สึกว่ากล่าวเช่นนี้ก็ไม่ถูกต้อง

อย่างไรก็ตาม คุณหนูลั่วก็ทำเกินไปอยู่ดี

เลี้ยงงูแล้ว ยังจะเลี้ยงดูนายบำเรอด้วย!

ในที่สุดสือเยี่ยนก็อดเตือนขึ้นมาไม่ได้ “แค่กๆ
พวกท่านยืนอยู่หน้าประตูห้องสุขา ไม่รู้สึกว่าไม่
สบายตัวหรือ”

คุณชายสามเซิ่งกับเว่ยเฟิงจึงได้สติคืนมาพร้อม
กัน

เว่ยเฟิงเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปในห้องสุขา ผ่านไปครู่
หนึ่งก็เดินออกมาแล้วไปล้างมือข้างบ่อน้ำ เมื่อ
เงยหน้าก็สบเข้ากับสายตาของห่านขาวต้าไปั๋

เว่ยเฟิงมองร่างอวบอ้วนของห่านขาวแล้วก็เอ่ย
กับเด็กหนุ่มรูปงามข้างห่านขาวต้าไปั๋ยิ้มๆ “วันนี้
หอสุราจะมีปรุงอาหารโต๊ะจีนโดยใช้ห่านทั้งตัว
หรือ”

ฟูั่เสวี่ยมองเว่ยเฟิงอย่างหวาดกลัวแวบหนึ่งแล้ว
หันหน้าเดินจากไป “ต้าไปั๋ พวกเราไปทางนั้นกัน
เถอะ”

คนผู้นี้มองดูแล้วนับว่าพอใช้ได้ แต่คิดไม่ถึงว่าจะ
เป็นคนชั่วร้ายเช่นนี้ ถึงกับมีความคิดจะจัดการ
กับต้าไปั๋!

ต้าไปั๋ออกไปข้างนอกครั้งหนึ่งในรอบหลายปีมานี้
แต่งตัวงามขนาดนี้ มองดูเหมือนว่าจะถูกฆ่าเพื่อ
กินเนื้อเช่นนั้นหรือ

ส่วนต้าไปั๋ก็สลัดหลุดออกจากมือฟูั่เสวี่ย ยืดคอพุ่ง
เข้าไป

“แกว๊กๆ!” ห่านขาวต้าไปั๋ที่สูงเท่าครึ่งตัวคนยื่น
ปากไปงับก้นของเว่ยเฟิงอย่างแรง ไม่ยอมคลาย
ปาก

เป็นเพราะเว่ยเฟิงมาเข้าห้องสุขาที่ลานด้านหลัง
เด็กรับใช้กับองครักษ์ล้วนถูกทิ้งไว้ที่ห้องโถงใหญ่
ตอนนี้ย่อมไม่มีใครมาปกปั้องได้ทันเวลา

แม้ว่าสือเยี่ยนจะสามารถจัดการต้าไปั๋ได้ง่ายๆ
แต่หน้าที่รับผิดชอบของเขาคือคุ้มครองห่าน
ขาวต้าไปั๋ ไม่ใช่ปกปั้องคนที่อยากกินเนื้อห่าน
ดังนั้นจึงกอดอก มองดูเรื่องสนุกและ
เตรียมพร้อมที่จะช่วยชีวิตห่านตลอดเวลา

สำหรับคุณชายสามเซิ่ง ในฐานะที่เป็นเสี่ยวเอ้อร์
ในร้านซึ่งมีความรับผิดชอบและขยันหมั่นเพียร
คนหนึ่ง ความจริงแล้วเขาอยากจะช่วยลูกค้ามาก
แต่จนปัญญาที่สู้ห่านขาวต้าไปั๋แสนดุร้ายตัวนี้
ไม่ได้

“สัตว์เดรัจฉานมีปีก รีบคลายปากเดี๋ยวนี้!”

ต้าไปั๋ถึงกับคลายปากออกจริงๆ จากนั้นก็ไม่รอให้
เว่ยเฟิงรู้สึกตัวก็จิกเข้าที่เปั้ากางเกงทันที

เว่ยเฟิงปกปั้องเปั้ากางเกงด้วยมือสองข้าง ตกใจ
จนหน้าซีดเผือด

สือเยี่ยนถึงได้ก้าวเข้ามากดต้าไปั๋เอาไป “พอ
เถอะ ท่านไปั๋ พวกเราไปกินอาหารให้ใจเย็นกัน
เถอะ”

ในห้องโถงมีนักดื่มเข้ามาอย่างต่อเนื่อง เมื่อได้ยิน
เสียงร้องของห่านก็มีคนถามด้วยความรู้สึกคัน
ยุบยิบในใจ “คุณหนูลั่ว ทำไมถึงได้ยินเสียงห่าน
ร้องจากด้านหลังเล่า หรือว่าวันนี้จะมีเนื้อห่าน
กิน”

พูดขึ้นมา มีหอสุราเปิดทำการมาหลายเดือนแล้ว
ยังไม่เคยนำเนื้อห่านขึ้นโต๊ะเลย

ห่านพะโล้หอมกรุ่น ย่อมมีรสชาติอร่อยมาก
แน่นอน

ลั่วเซิงเอ่ยยิ้มๆ “เป็นห่านที่ข้าเลี้ยงเอง ใช้เฝั้า
บ้าน ไม่ได้เอาไว้กินเนื้อ”

เวลานัดหมายที่จะนำเลือดห่านไปรักษาอาการ
ปั่วยให้ไคหยางอ๋องมาถึงแล้ว โรงหมอที่หมอ
เทวดาเปิดอยู่ตรงข้าม พาต้าไปั๋มาด้วยนั้นสะดวก
ที่สุด

“เอ่อ” ทุกคนได้ยินแล้วก็หมดความสนใจไป
ในทันที

ห่านบางชนิดดุร้ายยิ่งกว่าสุนัข ใช้มาเฝั้าบ้านนั้น
ถือว่าเป็นมือดีจริงๆ

ทว่ามีหอสุรานั้นพิถีพิถันมากทีเดียว

นับตั้งแต่ที่ผิงหนานอ๋องพบนักฆ่าบนถนนชิงซิ่ง
ขุนนางก็เพิ่มความคุ้มครองที่นี่จึงสามารถพบเจอ
ทหารลาดตระเวนหน่วยแล้วหน่วยเล่าได้
ตลอดเวลา

ยิ่งไม่ต้องพูดเลยว่า หอสุรานี้เปิดโดยคุณหนูลั่ว
องครักษ์จิ่นหลินย่อมให้การดูแลในที่ลับแน่นอน

จุ๊ๆ ตอนนี้ถึงกับหาห่านใหญ่ตัวหนึ่งมาเฝั้าดูแล
บ้าน

ลั่วเซิงไปที่ลานด้านหลังเงียบๆ พลางมองเว่ยเฟิง
ด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก
เว่ยเฟิงตกใจเหงื่อท่วมไปทั้งตัว เมื่อเห็นลั่วเซิง
ปรากฏตัวก็ขมวดคิ้วบ่นว่า “คุณหนูลั่ว ห่านตัวนี้
ดุร้ายเกินไปแล้ว!”

ลั่วเซิงยิ้ม “ห่านไม่ดุร้ายจะเฝั้าดูแลบ้านได้
อย่างไรเจ้าคะ ท่านอ๋องน้อยยังจะรั้งอยู่ในลานนี้
อีกนานหรือ”

เว่ยเฟิงเห็นลั่วเซิงไร้ท่าทีจะจัดการกับห่านขาวต้า
ไปั๋ก็หงุดหงิดใจเล็กน้อย

บ่าวที่อาศัยอิทธิพลของผู้เป็นนายรังแก
ชาวบ้าน…ไม่สิ ห่านที่อาศัยอิทธิพลของผู้เป็น
นายรังแกชาวบ้าน ที่พูดน่ะคือนี่สินะ

“รบกวนแล้ว” แม้ว่าเว่ยเฟิงจะไม่พอใจ แต่กลับ
ไม่ได้แสดงออกมาบนใบหน้า เพียงแค่ลูบเสื้อผ้า
แล้วเดินไปทางห้องโถงใหญ่

ลั่วเซิงเดินไปข้างกายต้าไปั๋

ต้าไปั๋มองปีศาจสาวอย่างระแวดระวัง ไม่กล้าส่ง
เสียงแกว๊กๆ มั่วซั่วอีก

“ต้าไปั๋ชอบที่ใหม่หรือไม่”

“แกว๊ก?” ต้าไปั๋เอียงคอ ส่งเสียงร้องอย่างสงสัย

ให้ห่านตัวหนึ่งเข้าใจว่าปีศาจสาวพูดอะไรนั้น
ยังคงอยากมาก

ลั่วเซิงพยักหน้าพอใจ “ดูท่าจะชอบนะ เช่นนั้นก็
ดี”

ต้าไปั๋ “แกว๊กๆ?”

ลั่วเซิงหมุนตัว “ญาติผู้พี่ หลังจากนี้อย่าพาคน
นอกเข้ามาที่ลานด้านหลัง จะได้ไม่ถูกต้าไปั๋จิกจน
ต้องชดเชยค่ารักษาและยา”

คุณชายสามเซิ่งรู้สึกอึดอัดใจ “เขาต้องการไป
ห้องสุขา ข้าถึงได้ให้เขามา”

“ครั้งหน้าอธิบายกับลูกค้าให้ชัดเจน หอสุราของ
พวกเราไม่อำนวยความสะดวกห้องสุขาให้ใช้”

“นี่ไม่ใช่เพราะคิดว่ามนุษย์เรามีเรื่องเร่งด่วนอยู่
สามเรื่องหรอกหรือ หากกลั้นไม่ไหวจะทำ
อย่างไร”
เด็กสาวมีสีหน้าเฉยชา “บอกอีกฝั่ายว่า ปัสสาวะ
รดกางเกง หอสุราก็ไม่อำนวยความสะดวกใน
เรื่องสถานที่ให้ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเช่นกัน”

——————–

[1] เรื่องเร่งด่วนสามเรื่อง คือ ปัสสาวะ อุจจาระ
และผายลม