ปลายจวักครองใจ - ตอนที่ 315 วางไม่ลง

ไม่รอให้คุณชายใหญ่เถาตอบ เถาฮูหยินก็วางจอก
ชาลง พูดเสียงเยือกเย็นว่า “เพราะว่าคุณชาย
รองหลินมีมารดาที่เป็นบุตรสาวกบฏคนหนึ่ง
อย่างไรเล่า! ต้าหลัง หากเจ้าแต่งคุณหนูใหญ่ลั่ว
เข้าเรือน เจ้าจะให้ข้าทนดูเจ้ากลายเป็นสามัญชน
ตลอดชีวิต มีความสามารถมากมายแต่กลับไม่
สามารถแสดงออกมาเช่นคุณชายรองหลินหรือ”

คุณชายใหญ่เถาชะงัก

พูดตามตรง ใครจะทนปล่อยให้ลูกลำบากกว่า
ผู้อื่นตั้งแต่เกิดเล่า
เถาฮูหยินถอนหายใจ “ในฐานะที่เป็นพ่อแม่ ล้วน
ต้องการมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูกๆ ข้าและท่านพ่อ
เจ้าก็เช่นกัน หรือว่าเจ้าไม่ใช่”

“ท่านแม่ ข้า…”

“กลับห้องอ่านหนังสือเถอะ ปีหน้าสอบซิ่งปัง
ผ่านแล้วยังกังวลจะไม่ได้ภรรยาดีๆ หรือ”

“แต่ว่า…”

“ไม่มีแต่ว่าอะไรทั้งนั้น พูดได้เพียงว่าเจ้าไม่มี
วาสนาเป็นสามีภรรยากับคุณหนูใหญ่ลั่ว” เถาฮู
หยินพูดอย่างเยือกเย็น เมื่อคิดถึงลั่วเซิงก็ขมวด
คิ้ว “มิหนำซ้ำคุณหนูใหญ่ลั่วยังมีน้องสาวน่า
หนักใจแบบนั้น แม้ครานี้จวนลั่วจะปลอดภัย แต่
คงก่อปัญหาใหญ่ไม่ช้าก็เร็ว หากคุณหนูลั่วคนนั้น
สร้างปัญหาอีกก็คงไม่มีพ่อผู้เป็นผู้บัญชาการ
องครักษ์จิ่นหลินคอยปกปั้องแล้ว”

คุณชายใหญ่เถาฟังคำเกลี้ยกล่อมของเถาฮูหยิน
เสร็จก็กลับห้องไปด้วยความสับสน

ในห้องมีหนังสือกองพะเนิน กลิ่นหอมของธูป
หอมลอยอ้อยอิ่ง

คุณชายใหญ่เถาค่อยๆ กวาดมองหนังสือเหล่านี้
ความคิดขัดแย้งในใจไม่หยุด

ความคิดหนึ่งรู้สึกว่าท่านแม่พูดมีเหตุผล อีก
ความคิดหนึ่งก็รู้สึกว่าในหัวปรากฏภาพหญิงสาว
ผู้ภูมิฐานและสง่างาม

เขามีใจให้คุณหนูใหญ่ลั่ว

ยังจำได้ว่าเมื่อครั้นหมั้นหมาย เขารู้สึกไม่พอใจ
เพราะอีกฝั่ายเป็นบุตรสาวของผู้บัญชาการ
องครักษ์จิ่นหลิน แต่หลังจากได้เจอหลายครั้งก็
เปลี่ยนใจ
เขาชอบหน้าตาเรียบร้อยและสงบของนาง ชอบ
สายตาที่ซ่อนความขลาดอายเมื่อมองเขา

มันเหมือนกับภาพวาดสีหมึกที่เฉยเมย กล้วยไม้ที่
เบ่งบานในหุบเขาที่ว่างเปล่า หนังสือที่ชวนให้
ผ่อนคลาย

เขาเคยจินตนาการถึงชีวิตหลังแต่งงานกับนาง
และยังเคยบอกรักด้วยคำพูดหวานซึ้งว่าจะอยู่
ร่วมกันจนแก่เฒ่า

แต่ตอนนี้ ทุกอย่างเปลี่ยนไปกะทันหัน

ความมีเหตุผลและอารมณ์ต่อสู้กันไม่หยุด ทว่า
คุณชายใหญ่เถาเป็นผู้มีนิสัยโอนอ่อนบอบบาง
เขาซึมเศร้าอยู่พักหนึ่งแล้วก็ล้มปั่วย

บุตรชายอันเป็นที่รักล้มปั่วยแล้ว เถาฮูหยินสง
สารจับใจ

นางรู้ว่าลูกชายปั่วยใจ

ในเมื่อปั่วยใจ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการแก้ปมในใจ

ใกล้จะถึงการสอบชุนเหวยแล้ว ไม่มีอะไรสำคัญ
ไม่กว่าร่างกายของลูก เถาฮูหยินเก็บความไม่
พอใจที่รับรู้ความรักที่ลูกชายมีต่อคุณหนูใหญ่ลั่ว
ไว้ เดินไปยังห้องของคุณชายใหญ่เถา

คุณชายใหญ่เถากำลังพักอยู่ที่ห้องทางทิศ
ตะวันออก ในความเป็นจริงแล้ว ที่นี่เป็นสถานที่
ที่เขาไม่ค่อยคุ้นเคย

สถานที่ที่เขาคุ้นเคยที่สุดคือห้องหนังสือ คือ
หนังสือและธูปหอมเหล่านั้น

ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะโดดเด่นในการสอบขุนนาง
ตั้งแต่อายุยังน้อย

การบากบั่นร่ำเรียนไม่ใช่แค่พูดๆ เท่านั้น

“ท่านแม่มาแล้วหรือขอรับ” คุณชายใหญ่เถา
พยายามลุกขึ้น

เถาฮูหยินกดตัวลูกชายไว้ “นอนดีๆ”

คุณชายใหญ่เถาไม่ขยับตัวอีก

“ดีขึ้นหรือยัง”

“ดีขึ้นมากแล้วขอรับ”
เถาฮูหยินพยักหน้าเบาๆ ส่งสัญญาณให้คนรับใช้
ในห้องออกไป

เมื่อในห้องเหลือเพียงสองแม่ลูก เถาฮูหยินถอน
หายใจ “ต้าหลัง เจ้าเป็นแบบนี้คนที่เสียใจคือพ่อ
แม่”

“ท่านแม่มิต้องเป็นห่วง ลูกจะดีขึ้นในเร็ววัน”
ขณะที่คุณชายใหญ่เถาพูดเช่นนี้ ในใจกลับรู้สึก
ว่างเปล่าและหดหู่

เขาเข้าใจว่าพ่อแม่ทำเพื่อเขา แต่เมื่อคิดว่าต่อ
จากนี้จะไม่ได้เจอสตรีเรียบร้อยคนนั้นอีกก็รู้สึก
แย่

เถาฮูหยินส่ายศีรษะ กล่าวด้วยความจริงใจว่า
“ต้าหลัง เจ้าหมั้นหมายกับคุณหนูใหญ่ลั่วมา
หลายปี จะมีนางในใจก็เป็นเรื่องธรรมชาติของ
มนุษย์ เรื่องนี้แม่รู้ดี”

“ท่านแม่…”

“เจ้าฟังข้าพูดให้จบก่อน”

คุณชายใหญ่เถาเงียบ

“แต่เมฆฝนบนฟั้ามิอาจคาดการณ์ ทุกเรื่องจะ
เป็นดั่งใจหวังได้อย่างไร แม้คุณหนูใหญ่ลั่วจะเป็น
ภรรยาเจ้าไม่ได้ก็ไม่ได้เท่ากับว่าพวกเจ้าไม่มี
โอกาสได้อยู่ด้วยกัน”

คุณชายใหญ่เถาตาลุกวาว พูดด้วยน้ำเสียงร้อน
รน “ท่านแม่?”

เถาฮูหยินรับรู้ ได้แต่โมโหในใจ ไม่เผยให้เห็นทาง
สีหน้าแม้แต่น้อย “หายนะครั้งใหญ่ของจวนลั่ว
อยู่ไม่ไกลนี้เอง หากแม่ทัพใหญ่ลั่วต้องโทษหนัก
คุณหนูจวนลั่วเป็นได้เพียงทาสหรือคณิกา ถึงครา
นั้นหากเจ้าต้องการคุณหนูใหญ่ลั่ว ข้าก็จะไม่
ขัดขวาง”

เถาฮูหยินพูดพลางสังเกตสีหน้าลูกชาย พูดต่อไป
ว่า “หากแม่ทัพใหญ่ลั่วไม่ได้ทำให้ครอบครัวตก
ระกำลำบากไปด้วย การไม่มีต้นไม้ใหญ่อย่างแม่
ทัพใหญ่ลั่ว การล่มสลายของจวนลั่วล้วนเป็นสิ่งที่
หลีกเลี่ยงไม่ได้ ตราบใดที่จวนเราเปิดเผยว่ามี
ความคิดอยากจะรับคุณหนูใหญ่ลั่วเป็นอนุ
จวนลั่วย่อมต้องน้อมรับด้วยความยินดีอย่าง
ที่สุด”

คุณชายใหญ่เถาตกอยู่ในห้วงความคิด
เถาฮูหยินเห็นดังนั้นก็ยกมุมปากเบาๆ

สวรรค์รู้ว่านางต้องข่มความขยะแขยงมาก
เพียงใดเพื่อพูดสิ่งเหล่านี้

นางไม่อยากให้ลูกชายมีความเกี่ยวข้องใดๆ กับ
บุตรสาวของขุนนางต้องโทษ แม้แต่อนุภรรยา
คุณหนูใหญ่ลั่วก็ไม่คู่ควร

นางต้องเกลี้ยงกล่อมให้บุตรชายตั้งใจร่ำเรียน
ก่อน กลับไปแต่งภรรยาที่ดีและงดงาม ถึงครานั้น
ยังจะจำได้หรือว่าคุณหนูใหญ่ลั่วคือผู้ใด

ถอยหลังหนึ่งหมื่นก้าว แม้บุตรชายลืมไม่ลงแล้ว
อย่างไร

ผู้ชายเมื่อได้แล้วก็หมดความสนใจ

เถาฮูหยินตีเหล็กตอนร้อน “ต้าหลัง เรื่องของแม่
ทัพใหญ่ลั่วไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น แต่ในเมื่อ
เกิดขึ้นแล้ว จะคิดถึงแต่ตนเองไม่ได้ เจ้าว่า
อย่างไรเล่า”

เถาฮูหยินยิ้ม น้ำเสียงหนักแน่น “ไม่แน่นอน”

คุณชายใหญ่เถาค่อยๆ เผยรอยยิ้ม
อาจจะเป็นเพราะปมที่อยู่ในใจถูกคลายออก ผ่าน
ไปไม่กี่วัน อาการปั่วยของคุณชายใหญ่เถาก็หาย
ดี

แต่ในใจของเขาคิดถึงเรื่องหนึ่งอยู่เสมอ คุณหนู
ใหญ่ลั่วยังไม่รู้ความคิดของเขา เมื่อแม่ทัพใหญ่ลั่ว
ถูกตัดสินโทษ จะเกิดอะไรขึ้นหากนางทนไม่ได้
และฆ่าตัวตายหรือท้อแท้แล้วไปติดตามผู้อื่น

คุณชายใหญ่เถายิ่งคิดก็ยิ่งไม่สบายใจ เกิด
ความคิดอยากจะเจอหน้าลั่วอิง

น่าเสียดายที่ลั่วอิงไม่เหมือนกับลั่วเซิงที่เดิน
เตร็ดเตร่อยู่ข้างนอกทุกวัน คุณหนูใหญ่ลั่วเป็น
หญิงสาวที่ไม่ค่อยออกจากจวนจึงไม่ใช่เรื่องง่ายที่
จะเจอนาง

มิหนำซ้ำทั้งสองยังถอนหมั้นกันแล้ว

เด็กรับใช้ที่ดักรอนอกจวนลั่วหลายวันตามคำสั่ง
ของคุณชายใหญ่เถา ในที่สุดก็เจอสาวใช้ของลั่ว
อิงที่ออกมาซื้อของที่ตลาดเพื่อเอาใจเจ้านายของ
นาง

เด็กรับใช้แอบตามไป ฉวยโอกาสตอนที่ไม่มีคน
เห็นยัดจดหมายใส่ในมือของสาวใช้

สาวใช้ตกใจ เมื่อตั้งสติได้ คนๆ นั้นก็วิ่งไปแล้ว

สาวใช้ก้มหน้ามองจดหมาย จู่ๆ ก็ไม่มีอารมณ์ไป
ซื้อของ นางรีบกลับจวนแม่ทัพใหญ่อย่างรวดเร็ว

ลั่วอิงกำลังเหม่อมองชุดแต่งงาน

งานแต่งถูกยกเลิกไปแล้ว นางเองก็ยอมรับความ
จริงเรื่องนี้แล้ว แต่เมื่อเห็นชุดมงคลที่เย็บมากับ
มือ หัวใจดวงหนึ่งก็ราวกับจมอยู่ในถ้ำน้ำแข็ง
หนาวเหน็บและทรมาน

ลั่วอิงชูกรรไกรขึ้นแล้วกัดฟันวางมือลง

นางได้ปักความปรารถนาของชีวิตหลังแต่งงานไว้
บนชุดแต่งงานสีแดงชุดนี้ หากทำลายเช่นนี้ไม่
ต่างจากแทงกรรไกรลงหัวใจนาง

ต้องคลาดกับคนๆ นั้นแบบนี้ ถึงอย่างไรนางก็ยัง
วางไม่ลง

สาวใช้รีบเดินเข้ามา
ลั่วอิงชะงักเล็กน้อย “ลี่ว์เอ้อ เจ้าออกไปแล้วมิใช่
หรือ”

ลี่ว์เอ้อประคองส่งจดหมายให้ “คุณหนู จดหมาย
ของคุณชายใหญ่เถาเจ้าค่ะ”

ลั่วอิงเปิดจดหมายด้วยมือที่สั่นเทา เมื่ออ่านอย่าง
ละเอียด นางก็ปิดปากร้องไห้

ในเรือนเสียนอวิ๋นย่วน โค่วเอ๋อร์ส่ายศีรษะไม่
หยุด “ลี่ว์เอ้อนี่ไม่ไหวเลย รับจดหมายมาแล้ว
เก็บอาการไม่ได้เช่นนี้ ทันทีที่บ่าวเห็นก็ดูออกเลย
ว่าผิดปกติ”
คิดถึงครานั้นที่คนของไคหยางอ๋องยัดจดหมายใส่
มือของนางกลางถนนใหญ่ นางเก็บอาการได้
ดีกว่านี้มาก