ปลายจวักครองใจ - ตอนที่ 336 กลุ้มจะตายแล้ว
เดิมแม่ทัพใหญ่ลั่วโกรธจนควันออกหู แทบ
อยากจะถือมีดไปจวนเถา แต่เมื่อได้ยินคำพูด
ของลั่วอิง ความโมโหนั้นก็ถูกยับยั้งไว้ทันที
สิ่งที่มาแทนที่คือความกลุ้มใจ
บุตรสาวคนโตที่คิดว่าจะได้ออกเรือนอย่างไม่มี
ทางพลาดแล้วกลับไม่อยากแต่งงานเสียแล้ว
นี่คือบุตรสาวคนเดียวที่มีสัญญาหมั้นหมายเชียว
นะ
จะอยู่กับเขาหรือ เขาไม่ได้อ่อนแอเช่นนั้น ไม่
จำเป็นต้องให้บุตรสาวดีๆ อยู่กับเขาไปจนแก่!
ลั่วเย่ว์เห็นบรรยากาศน่าอึดอัด นางก็รีบพูดว่า
“ใช่แล้ว ท่านพ่อ ท่านอย่ากังวลใจเรื่องพี่ใหญ่
มากเกินไปเลย ถอนหมั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ที่
จริงใช้ชีวิตเหมือนพี่สามก็ดีเหมือนกัน…”
“ช้าก่อน เจ้าพูดว่าเหมือนใครนะ” แม่ทัพใหญ่
ลั่วน้ำเสียงแปรเปลี่ยน
ลั่วเย่ว์มองลั่วเซิงอย่างไม่เข้าใจ “เหมือนพี่สามไง
เจ้าคะ”
แม่ทัพใหญ่ลั่วกุมหัวใจเอาไว้และไออย่างรุนแรง
“ท่านพ่อเป็นอะไรไปหรือ” ลั่วเย่ว์รีบตบหลังแม่
ทัพใหญ่ลั่วเบาๆ
แม่ทัพใหญ่ลั่วโบกมือ “ไม่เป็นไร…”
ภายใต้ท่าทีที่ทำเป็นเข้มแข็งคือหัวใจที่เศร้าโศก
น้ำตาไหลเป็นแม่น้ำ
หรือว่านอกจากเขาจะต้องยอมรับความจริงอัน
แสนสลดที่บุตรสาวทั้งสี่จะอยู่กับเขาทั้งหมดแล้ว
ยังต้องยอมรับเรื่องบุตรสาวทั้งสี่จะเลี้ยงนาย
บำเรอหรือ
ไม่ได้หรอกนะ!
อันที่จริงเขาเป็นบิดาแก่ชราธรรมดาๆ คนหนึ่ง
บุตรสาวที่เลี้ยงผู้ชายมีเซิงเอ๋อร์คนเดียวก็พอแล้ว
เขาทนรับไม่ไหวอีก
แม่ทัพใหญ่ลั่วถูกกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง
เขายกน้ำชาขึ้นมาดื่มไปครึ่งจอกถึงจะสงบ
อารมณ์ได้
ช่างเถอะ ไม่คิดเรื่องน่าเศร้าเหล่านี้ก่อน เรื่องที่
ต้องจัดการตอนนี้ยังมีอีกมาก
“ไม่มีเรื่องอื่นแล้วใช่หรือไม่” แม่ทัพใหญ่ลั่วถาม
ด้วยหัวใจลุ่มๆ ดอนๆ
ลั่วเย่ว์อดพูดไม่ได้ว่า “มีเจ้าค่ะ เมื่อไม่นานมานี้
ท่านหญิงน้อยจวนผิงหนานอ๋องยกพวกมา
อาละวาดที่หอสุราของพี่สาม”
แม่ทัพใหญ่ลั่วม่านตาหดลง มองลั่วเซิงนิ่ง “มี
เรื่องแบบนี้ด้วยหรือ แล้วหลังจากนั้นเล่า”
“หลังจากนั้นลูกตบหน้าท่านหญิงน้อยไป ลูก
ไม่ได้ชนะด้วยสติปัญญา คิดว่าไม่มีความ
จำเป็นต้องบอกท่าน”
แม่ทัพใหญ่ลั่วไอแห้งอีกครั้ง เขารีบดื่มชาสงบ
อารมณ์
ตอนที่เขาอยู่ในคุก เซิงเอ่อร์ยังกล้าตบท่านหญิง
น้อยหรือ
กวาดตามองลูกๆ เหล่านี้ แม่ทัพใหญ่ลั่วถามด้วย
เสียงที่เบาลง “จวนผิงหนานอ๋องว่าอย่างไรบ้าง”
ลั่วเซิงน้ำเสียงราบเรียบ “ไม่ได้พูดอะไร ครานั้น
รัชทายาทอยู่ในเหตุการณ์ ท่านช่วยข้าสั่งสอน
ท่านหญิงน้อยเจ้าค่ะ”
แม่ทัพใหญ่ลั่วจับประเด็นสำคัญได้อย่างเฉียบไว
รัชทายาทสั่งสอนท่านหญิงน้อย ‘แทน’ เซิง
เอ๋อร์?
ท่านหญิงน้อยเป็นถึงน้องสาวในสายเลือดของรัช
ทายาทเชียวนะ แม้องค์รัชทายาทจะถูกรับเลี้ยง
แล้ว แต่นางก็ยังเป็นลูกพี่ลูกน้องของเขาตาม
หลักธรรมเนียมปฏิบัติ เหตุใดจึงช่วยเซิงเอ๋อร์ซึ่ง
เป็นคนนอกคนนี้
มิหนำซ้ำยังช่วยตอนที่เขากำลังเดือดร้อนอีก
ต้องรู้ว่าความสัมพันธ์ของเขาและรัชทายาทนั้น
ธรรมดามาก
ซี้ดดด… หรือว่ารัชทายาทชอบเซิงเอ๋อร์นะ
แม่ทัพใหญ่ลั่วมองลั่วเซิงทันที
เด็กสาวมีผิวขาวผุดผ่อง ดวงตาสดใสและมี
ชีวิตชีวา ใบหน้างดงามไม่เป็นสองรองใคร
รัชทายาทคงไม่ได้ตาบอด แต่ก็เป็นไปไม่ได้อยู่ดี!
จู่ๆ แม่ทัพใหญ่ลั่วก็รับไม่ได้ เขาข่มความคิดไว้
เงียบๆ
“เอาล่ะ พวกเจ้าไปรอข้าที่ห้องอาหารเถอะ เซิง
เอ๋อร์อยู่ก่อน”
แม่ทัพใหญ่ลั่วให้คนอื่นๆ ออกไป ในห้องเหลือ
เพียงสองพ่อลูก
“เซิงเอ๋อร์ เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นข้างนอกหลังจากที่
วางยาแล้วให้ฟังที”
ลั่วเซิงพยักหน้า เริ่มเล่าจากการค้นพบทางใต้ของ
เว่ยหาน
แม่ทัพใหญ่ลั่วฟังไปพยักหน้าไป สุดท้ายถอน
หายใจพูดว่า “ครั้งนี้ต้องขอบคุณไคหยางอ๋องที่
ช่วยเหลือ”
เมื่อก่อนคิดว่าไคหยางอ๋องเป็นคนไม่ดี ตอนนี้ลอง
คิดดูแล้ว เขาจ้องจับผิดเอง
ผู้ชายน่ะ เรื่องใหญ่ๆ พึ่งพาได้ก็พอ เรื่องเก็บเงิน
หญิงสาวเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ถือว่าเป็นแค่
ข้อบกพร่องเล็กๆ น้อยๆ
แค่กๆ ถึงอย่างไรจวนลั่วก็ไม่ขาดแคลนเงินอยู่
แล้ว สิ่งที่ขาดแคลนคือผู้ชายที่จะมาแต่งงานกับ
เหล่าลูกๆ ของเขา!
จู่ๆ แม่ทัพใหญ่ลั่วก็คิดถึงเรื่องเสียใจอีกแล้ว
“เซิงเอ๋อร์ เจ้าก็ไปรอที่ห้องอาหารเถอะ พ่อ
อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อก่อน”
“เจ้าค่ะ”
หลังจากลั่วเซิงจากไปแล้ว แม่ทัพใหญ่ลั่วก็ไป
อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เขาต้องอาบน้ำสองถังใหญ่
กว่าเนื้อตัวจะสะอาด
เขาสวมชุดซับในสีขาว ตามด้วยเสื้อนวมสองชั้นที่
มีกลิ่นหอมและอบอุ่น จากนั้นคลุมด้วยเสื้อแขน
ยาว ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาก
แม่ทัพใหญ่ลั่วที่เปลี่ยนโฉมหน้าใหม่เสร็จแล้วก็
เดินไปที่ห้องอาหาร
บรรยากาศในห้องอาหารกำลังคึกคัก
หลังจากแม่ทัพใหญ่ลั่วนั่งลงแล้ว เหล่าสาวใช้ก็
ยกอาหารที่กำลังร้อนเข้ามา
“กินเถอะ กินๆ” แม่ทัพใหญ่ลั่วไม่ได้มีพิธีรีตอง
มากมายเช่นนั้น อาหารยังมาไม่ครบทุกจาน เขา
ก็คีบเนื้อนึ่งชิ้นหนึ่งเข้าปาก
เมื่อกินเนื้อนึ่งเข้าไป เขาก็เหล่มองลั่วเซิงแล้ว
ถอนหายใจอย่างผิดหวัง “อร่อยสู้อาหารของหอ
สุราไม่ได้เลย”
ลั่วเซิงยิ้ม “คืนนี้หอสุราปิด ให้อาซิ่วมาทำอาหาร
ในจวนเถอะ”
แม่ทัพใหญ่ลั่วตาลุกวาว พูดคำว่าดีไม่หยุด
แม้แต่ลั่วอิงที่เป็นคนนิ่งเฉยมาตลอดก็อดเผยสี
หน้ามีความสุขไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนอื่น
มีเพียงลั่วเฉินที่จู่ๆ ถามขึ้นว่า “ท่านพ่อไม่ไปดู
ศาลาว่าการองครักษ์จิ่นหลินหน่อยหรือขอรับ”
ท่านพ่อกลับมาแบบนี้ ตกลงว่าเป็นเพราะพ้นผิด
ถูกปล่อยตัวกลับมาตำแหน่งเดิมหรือว่าถูกไล่
กลับมากักบริเวณในจวนนะ
สองอย่างนี้แตกต่างกันมาก
แม่ทัพใหญ่ลั่วมองลั่วเฉินแล้วหัวเราะ “ยังไม่ถึง
เวลาไปศาลาว่าการ กินข้าวสำคัญที่สุด”
แน่นอนว่าต้องไปศาลาว่าการองครักษ์จิ่นหลิน ที่
นั่นคือถิ่นของเขาอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา
ไป
ลั่วฉิงตักน้ำแกงถ้วยหนึ่งให้แม่ทัพใหญ่ลั่ว “ท่าน
พ่อ หลายวันนี้ท่านลำบากแล้ว ดื่มน้ำแกงร้อนๆ
สักคำเถอะเจ้าค่ะ”
“ได้” แม่ทัพใหญ่ลั่วรับมา ซดน้ำแกงไปครึ่งถ้วย
ในคราวเดียว
ลั่วเย่ว์คีบกระเพาะหมูใส่ลงในจานของแม่ทัพ
ใหญ่ลั่ว “ท่านพ่อ กินกระเพาะหมูบำรุงกระเพาะ
เจ้าค่ะ”
“ได้ๆ” ขณะที่กินอาหารที่ลูกๆ คีบให้ ความไม่
พอใจในแม่ครัวจวนลั่วของแม่ทัพใหญ่ลั่วก็ค่อยๆ
สลายไป
รสชาติยังพอกินได้
ขณะที่ทั้งครอบครัวกำลังกินข้าวกันอย่างมี
ความสุขก็มีคนมารายงานว่า “ท่านแม่ทัพใหญ่
คุณชายผิงกลับมาแล้วขอรับ”
มือที่คีบอาหารของแม่ทัพใหญ่ลั่วชะงัก เขาวาง
ตะเกียบลงแล้วพูดอย่างสงบว่า “ให้เขาเข้ามา”
ไม่นานผิงลี่ก็เดินเข้ามา เมื่อเห็นแม่ทัพใหญ่ลั่วก็
กำหมัดประสานมือคารวะ “ลูกไม่ได้กลับมารับ
ท่านกลับจวนได้ทันท่วงที ท่านพ่อบุญธรรมโปรด
อภัยขอรับ”
แม่ทัพใหญ่ลั่วมองชายหนุ่มที่ก้มศีรษะคำนับ
อย่างพินิจพิเคราะห์ หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งก็ยิ้ม
พูดว่า “คนกันเองไม่ต้องเกรงใจเช่นนั้น กินข้าว
เที่ยงหรือยัง”
“ยังขอรับ ลูกได้ยินว่าท่านออกมาก็รีบเร่ง
เดินทางกลับมา”
“เช่นนี้หรือ” แม่ทัพใหญ่ลั่วยกเปลือกตาขึ้น พูด
อย่างสงบว่า “นั่งกินด้วยกันเถอะ”
น้ำเสียงสบายๆ อย่างเป็นกันเองทำให้หัวใจของ
ผิงลี่ที่เต้นระรัวเพราะเดินทางมาอย่างเร่งรีบสงบ
ลง
เขาเผยยิ้ม “ขอบคุณท่านพ่อบุญธรรม ลูกมีลาภ
ปากแล้ว”
แม่ทัพใหญ่ลั่วยิ้มๆ คีบกระเพาะหมูขึ้นมากิน
ไม่นานสาวใช้ก็ส่งผ้าเช็ดมือให้
ผิงลี่เช็ดมือแล้วนั่งลง ทักทายพวกลั่วเฉิน สายตา
มองผ่านลั่วฉิงอย่างไม่ตั้งใจ
ลั่วฉิงหน้าร้อนผ่าว นางรีบก้มหน้าลง
ลั่วอิงเห็นแล้วก็แอบถอนหายใจ
ไม่นานข่าวแม่ทัพใหญ่ลั่วถูกปล่อยตัวก็
แพร่กระจายไปทุกที่ ซ้ำยังแพร่เร็วกว่าข่าว
นายอำเภอหลิวชิงถูกเจ้าหน้าที่คุมตัวจาก
บ้านพักหลันเต๋อและเกือบถูกลอบสังหารเสียอีก
เกิดความโกลาหลขึ้นในครานี้
อะไรนะ แม่ทัพใหญ่ลั่วที่ต้องตายแน่ๆ รอเพียง
เข็นออกมาประณามในตลาดกลับออกมาจาก
เรือนจำกรมยุติธรรมแล้วหรือ
นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ ไม่ได้เกี่ยวข้องกับการสมรู้
ร่วมคิดคดีกบฎเมื่อสิบสองปีก่อนหรือ
อย่าทำอะไรบุ่มบ่าม รอดูปฏิกิริยาจากเบื้องบน
ก่อนดีกว่า
ผู้คนรอจนกระทั่งโจวซานไปจวนแม่ทัพใหญ่ลั่ว
พร้อมของบำรุงห่อเล็กห่อใหญ่มากมาย
YOU MAY ALSO LIKE
