ปลายจวักครองใจ - ตอนที่ 360 ถูกจับ

สวี่ซีเดินเซ เกือบจะล้มลงตรงหน้าประตูใหญ่จวน
ฉางชุนโหว

เมื่อได้ยินเสียงเรียกด้วยความวิตกกังวลดังลอย
มาจากด้านหลัง เขาก็หันหน้าไปมองจึงเห็นสวี่
ฟางที่หายใจหอบ วิ่งออกมา

ตอนนี้ สวี่ซีตะลึงค้างไปแล้ว

เขาไม่เคยเห็นพี่ใหญ่ในสภาพย่ำแย่ เสียกิริยา
ขนาดนี้

ในความทรงจำของเขา พี่สาวสง่างาม สุภาพ
เรียบร้อยเสมอ เหมือนสตรีเลอโฉมทุกคนที่ได้รับ
การอบรมสั่งสอนอย่างเข้มงวด

เขาถึงขั้นรังเกียจนางที่เป็นเช่นนั้น

“น้องชาย เจ้าจะไปที่ไหน” สวี่ฟางตามมา
เพราะรีบร้อนวิ่งมา ปอยผมที่ร่วงลงมาปรกอยู่
บริเวณหน้าผาก

บ่าวเฒ่าที่อยู่ด้านหลังตามมาทันอย่างรวดเร็ว
แล้วประคองแขนสวี่ฟางเอาไว้ “คุณหนูใหญ่
ด้านนอกหนาว รีบเข้าไปพักเถอะเจ้าค่ะ”
บ่าวเฒ่าดูแล้วคล้ายจะเคารพนบนอบ แต่มือกลับ
ออกแรงเต็มที่

สวี่ฟางขยับเขยื้อนไม่ได้จึงเอ่ยเสียงดังว่า “ข้าคุย
กับน้องชายสองสามประโยคแล้วจะกลับเรือน”

เพื่อนบ้านรอบๆ และคนเดินถนนผ่านไปผ่านมา
พากันทอดสายตาอยากรู้อยากเห็นมา

บ่าวเฒ่าเสียงดังยิ่งกว่า “คุณหนูใหญ่ คุณชาย
ใหญ่ถูกท่านโหวไล่ออกจากตระกูลแล้ว นับแต่นี้
ไม่ใช่คนจวนโหวของพวกเราอีก ท่านอย่าทำให้
ท่านโหวโมโหเลยนะเจ้าคะ รีบกลับไปที่เรือน
เถอะ”

อะไรนะ คุณชายใหญ่จวนฉางชุนโหวถูกไล่ออก
จากตระกูลหรือ

คนที่มุงดูพลางเงี่ยหูฟัง นึกว่าฟังผิดไปชั่วขณะ

ไม่นานก่อนหน้านี้ อันธพาลหลายคนนั้นเพิ่งจะ
พาคุณชายใหญ่แห่งจวนฉางชุนโหวมาโวยวายที่
หน้าประตู คุณชายใหญ่สวี่เพิ่งเข้าไปได้ไม่นานก็
ถูกไล่ออกจากตระกูลแล้ว?

แม้ว่าผู้นำตระกูลสวี่จะอาศัยอยู่ในตรอกด้านหลัง
จวนฉางชุนโหว การเปิดหอบรรพชนลบชื่อออก
จากผังวงศ์ตระกูลก็ไม่ได้เร็วขนาดนั้นหรอก
กระมัง

เด็กสาวอ่อนแอเฉกเช่นสวี่ฟาง ไหนเลยจะมีแรงสู้
บ่าวเฒ่าที่กำยำล่ำสันได้ ในไม่ช้าก็ถูกบ่าวเฒ่า
บังคับหามกลับไป

สวี่ซีเห็นอยู่ในสายตา สีหน้าที่ด้านชาจึงกลายเป็น
โมโห ตะคอกไปว่า “ปล่อยพี่ใหญ่ข้านะ!”

ผู้ดูแลพาข้ารับใช้หลายคนเดินออกมา ประตูข้าง
ถูกปิดลงแล้ว

สวี่ซีถลึงตามองผู้ดูแลเขม็ง “เปิดประตู ข้าจะไป
หาพี่ใหญ่ข้า!”

ผู้ดูแลแสร้งยิ้ม “คุณชายใหญ่อย่าทำให้ข้าน้อย
ลำบากใจเลยขอรับ ท่านโหวพูดแล้วว่า หลังจาก
นี้ไม่อนุญาตให้ท่านก้าวเข้าประตูใหญ่จวนโหว
อีก”

สวี่ซีโมโหกว่าเดิม “เจ้าที่เป็นข้ารับใช้คนหนึ่ง ก็
กล้าพูดจาเช่นนี้กับข้าหรือ”
ผู้ดูแลมุมปากประดับไปด้วยรอยยิ้มดูแคลน
“คุณชายใหญ่ยังคงเลอะเลือนสินะขอรับ แม้ว่า
ข้าน้อยจะเป็นข้ารับใช้ แต่กลับเป็นข้ารับใช้จวน
โหว ไม่ใช่ข้ารับใช้ของท่านแล้ว”

สวี่ซีไม่สามารถระบายโทสะออกมาได้จึงถลึงตา
มองผู้ดูแลอย่างลืมคำพูดไป

จากคุณชายตระกูลโหวเป็นหมาข้างถนนไร้ที่
พึ่งพิง คิดจะปรับตัวให้เข้ากับฐานะที่
เปลี่ยนแปลงไปได้ในทันทีเลย จะง่ายดายขนาด
นั้นเสียที่ไหน

คนที่หยุดเดินมาดูเรื่องสนุกก็มีมากยิ่งขึ้น แม้ว่า
เกล็ดหิมะจะยังปลิวว่อนก็ขวางความ
กระตือรือร้นเหล่าผู้คนที่ชอบซุบซิบนินทาไม่ได้

ผู้ดูแลประสานมือให้กับคนนอก เอ่ยเสียงดังว่า
“ขอแจ้งให้เหล่าเพื่อนบ้านได้ทราบพอดี สวี่ต้า
หลางดื้อรั้นจนไม่อาจจะรับได้ เสพติดการพนัน
เพื่อเป็นการเลี่ยงไม่ให้ตระกูลได้รับหายนะอื่นๆ
วันนี้ ท่านโหวได้อดกลั้นความเจ็บปวด ขับเขา
ออกจากตระกูล นับแต่นี้ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ
กับจวนโหวอีก”

เมื่อวาจานี้หลุดออกมา นอกเหนือจากความตื่น
ตะลึงแล้ว ทุกคนก็รู้สึกว่าสมเหตุสมผล
คุณชายใหญ่แห่งจวนฉางชุนโหวผู้นี้ไม่เป็นโล้เป็น
พายตั้งแต่เด็ก ก่อเรื่องเป็นกิจวัตร ตอนนี้ถึงกับ
ไปเล่นพนัน แพ้ครั้งหนึ่งก็ห้าพันตำลึงเงิน หาก
เป็นเช่นนี้ต่อไป จะไม่เป็นการนำพาหายนะมาสู่
ทั้งตระกูลหรือ

เพื่อตระกูล ไล่ลูกล้างผลาญคนนี้ออกจากตระกูล
นั้นเป็นเรื่องปกติยิ่ง

สวี่ซีได้ยินวาจาไร้ความปรานีของผู้ดูแล ก็มองไป
ทางคนที่มามุงดูเหล่านั้นตามจิตใต้สำนึก จึงได้
เห็นดวงหน้าเฉยชาแต่ละดวง

ในกลุ่มคนเหล่านี้ มีท่านลุงที่เคยให้ถังหูลู่[1] เขา
ในตอนที่เขาออกมาเล่นข้างนอกในวัยเยาว์ มี
ท่านปั้าที่ให้ผ้าเช็ดหน้ากดบาดแผลกับเขาในตอน
ที่เจอเขากลับมาจากการวิวาทกับผู้อื่น

ความเศร้าเสียใจลึกซึ้งผุดขึ้นในใจ กดทับความ
โมโหที่มีอยู่เต็มอกเอาไว้

สวี่ซีค่อยๆ ยืดแผ่นหลังให้เหยียดตรงแล้วเดินไป
ข้างนอกทีละก้าวๆ เมื่อเดินไปถึงเบื้องหน้าคน
ที่มามุงดู คนเหล่านั้นก็แหวกทางให้เงียบๆ

ผู้ดูแลซึ่งนำคนรับใช้ไปยืนอยู่ข้างสิงโตหินนอก
ประตูใหญ่ ขณะมองเงาร่างหมดหวังค่อยๆ ห่าง
ออกไปด้วยแววตาที่เปียมไปด้วยรอยยิ้ม

คุณชายใหญ่จบสิ้นโดยสมบูรณ์แล้ว ฮูหยิน
อารมณ์ดี ยังต้องกลัวว่าจะไม่มีรางวัลด้วยหรือ

เสียงฮือฮาดังลอยมา

“หลบหน่อย หลบหน่อย”

คนที่มุงดูได้ยินเสียงตะโกนก็หลบไปยังสองข้าง
ทางตามจิตใต้สำนึก เมื่อเห็นว่าทหารหน่วยหนึ่ง
เดินเข้ามา นัยน์ตาก็เปล่งประกาย

นึกว่าเรื่องสนุกจะสิ้นสุดลงทั้งแบบนี้ ทำไมยังมี
ทหารมาด้วยล่ะ

ทหารหน่วยหนึ่งซึ่งสวมเครื่องแบบ
กองบัญชาการปัญจทิศรักษาเมืองมาถึงหน้า
ประตูใหญ่จวนฉางชุนโหว ทหารซึ่งเป็นหัวหน้า
ประสานหมัดให้ผู้ดูแล “ไม่ทราบว่าท่านโหวอยู่
หรือไม่”

“ใต้เท้ามีธุระอันใดหรือ” ผู้ดูแลเกิดความสงสัย
ในใจจึงกวาดตามองคนที่ถูกทหารพาตัวมา แล้ว
สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

หลายคนนี้คือคนของจวนโหว!

กวาดตาไปเจออันธพาลหลายคนที่มาก่อเรื่อง
ผู้ดูแลใจหนักอึ้ง ท่าไม่ดี เกิดเรื่องขึ้นแล้ว!

ในฐานะคนสนิทของหยางซื่อ เขาย่อมรู้ว่าเรื่องที่
ลงมือทำหลังจากฮูหยินนำเงินห้าพันตำลึงออกมา
ไล่อันธพาลหลายคนนี้ไปคืออะไร

ฮูหยินสั่งให้เขาส่งคนตามอันธพาลหลายคนนี้ไป
เงียบๆ แล้วหาโอกาสชิงตั๋วเงินห้าพันตำลึง
กลับคืนมา

หลายคนนี้ก็คือคนฝีมือดีที่เขาตั้งใจเลือกจาก
บรรดาข้ารับใช้ ทำไมถึงถูกคนของกองบัญชาการ
ปัญจทิศรักษาเมืองจับมาด้วยกันได้

หัวหน้าทหารชี้นิ้วไปทางหลายคนนั้น “ตอนพวก
ข้าลาดตระเวนได้ค้นพบว่าหลายคนนี้กำลังปล้น
ทรัพย์ ผ่านการสอบปากคำ ก็ได้รู้ว่า พวกเขาเป็น
ข้ารับใช้จวนโหว”

ปล้นทรัพย์หรือ

เมื่อวาจานี้หลุดออกมา กลุ่มคนพลันส่งเสียง
ฮือฮา

ผู้ดูแลมีสีหน้าทะมึน “ใต้เท้าอย่าล้อเล่นสิขอรับ
คนของพวกเราจวนโหวจะปล้นทรัพย์ได้อย่างไร”

ความปลอดภัยและสงบสุขในเขตจวนฉางชุนโหว
อยู่ภายใต้การควบคุมดูแลของกองกำลังทหารม้า
เมืองตะวันตก

ผู้ดูแลคิดในใจ คนเหล่านี้ของกองกำลังทหารม้า
เมืองตะวันตกสมองมีปัญหาใช่หรือไม่ ถึงได้มาหา
เรื่องจวนโหวเพื่ออันธพาลไม่กี่คนนี้

หัวหน้าทหารไหนเลยจะเดาไม่ออกว่า ผู้ดูแล
กำลังคิดอะไรอยู่ แต่กลับทำได้แค่แอบยิ้มเจื่อนๆ

พวกเขาก็ไม่อยากหรอก พวกเขาถูกคุณหนูลั่วบีบ
บังคับ!

พวกเขาไม่มีทางหาเรื่องจวนฉางชุนโหวเพื่อ
อันธพาลไม่กี่คนนี้แน่นอน แต่เพื่อไม่เป็นการ
ล่วงเกินคุณหนูลั่วจึงทำได้แค่กัดฟันทำ ใครใช้ให้
คุณหนูลั่วเป็นบุตรสาวหัวแก้วหัวแหวนของแม่
ทัพใหญ่ลั่วล่ะ

แม่ทัพใหญ่ลั่วเข้าคุกหลวงแล้วออกมา ว่ากันว่า
โจวกงกงนำของพระราชทานไปเยี่ยมที่จวนแม่
ทัพใหญ่ด้วยตนเอง เห็นได้ชัดถึงความโปรดปราน
ที่ฝั่าบาทมีต่อแม่ทัพใหญ่ลั่ว

ล่วงเกินไม่ได้ ล่วงเกินไม่ได้หรอก!

หัวหน้าทหารใช้หางตากวาดมองไปทางคนที่มุงดู
แวบหนึ่ง

ในกลุ่มคน เด็กสาวที่สวมเสื้อคลุมสีเขียวกำลังยิ้ม
บางๆ มองมาทางเขา

หัวหน้าทหารอดตัวสั่นไม่ได้

ตอนที่แม่ทัพใหญ่ลั่วถูกขังในคุกหลวง กูไหน่ไน
ท่านนี้ยังกล้าตบท่านหญิงน้อยแห่งจวนผิงหนาน
อ๋อง วันนี้หากไม่สามารถทำให้นางพอใจได้ ไหน
เลยจะเป็นผลดีกับพวกเขา

หัวหน้าทหารชี้ไปทางอันธพาลหลายคนที่ใบหน้า
บวมช้ำ “หลายคนนี้คือผู้ประสบภัย”

คนที่มุงดูเพ่งตาจ้องมอง เอ๋ นี่ไม่ใช่อันธพาล
หลายคนที่มาทวงหนี้เมื่อไม่นานมานี้หรอกหรือ

ไม่มีทางจำผิดแน่นอน อันธพาลตาสามเหลี่ยมคน
นั้นอัปลักษณ์ขนาดนั้น

ตาสามเหลี่ยมรู้สึกได้ว่าเป็นจุดรวมสายตาผู้คนจึง
โวยวายเสียงดังทันที “จวนโหววางแผนได้เยี่ยม
จริงๆ เบื้องหน้าคืนหนี้พนันให้คุณชายใหญ่ของ
พวกท่าน ด้านหลังก็ส่งคนตามไปปล้น นี่มันธรรม
เนียมอะไรกัน ตอนเพิ่งมาถึง ยังได้ยินว่าคุณชาย
ใหญ่สวี่ถูกไล่ออกจากตระกูลแล้ว จุ๊ๆ เห็นอยู่
ชัดๆ ว่า คานบนไม่ตรง คานล่างย่อมบิดเบี้ยว
ตาม ไม่ใช่คนพวกเดียวกันก็ไม่สุมหัวด้วยกัน
คุณชายใหญ่สวี่ถูกไล่ออกมาอย่างไม่ยุติธรรม
จริงๆ!”

“หุบปาก หากพวกเจ้าพูดจามั่วซั่วไม่คำนึงถึง
ความจริงอีกก็อย่าโทษว่าจวนโหวไม่เกรงใจแล้ว
กัน!”

เสียงเย็นชาของเด็กหนุ่มดังขึ้น “พวกเขาไม่ได้
พูดจามั่วซั่วไม่คำนึงถึงความจริง”

——————–

[1] ถังหูลู่ คือ ผลไม้เคลือบน้ำตาล