ปลายจวักครองใจ - ตอนที่ 399 ปรากฏตัว

เสียงเคาะไม่ได้ดังมาก แต่เมื่อดังขึ้นในโสต
ประสาทของจูอู่และชายวัยกลางคนแล้ว กลับไม่
ต่างจากเสียงฟั้าร้อง

ทั้งสองสีหน้าพลันเปลี่ยน

ชายวัยกลางคนทำท่าทางบอกจูอู่ให้เงียบและรีบ
หาต้นตอของเสียงทันที

ลั่วเซิงไม่ค่อยวางใจนัก เพราะมีกำแพงกั้น

หากทั้งสองในห้องหนังสือไม่ได้ยิน เช่นนั้นก็เปล่า
ประโยชน์

แน่นอนว่าทั้งสองอาจจะสงบนิ่งพอที่จะได้ยิน
เสียงแล้วสามารถรักษาความสงบเอาไว้ก็เป็นได้

นางเคาะอีกสองครั้งแล้วออกจากห้องลับทันที

จะให้อยู่ต่อย่อมเป็นไปไม่ได้ นางสู้ไม่ได้แม้แต่จูอู่
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่ามีชายที่ไม่รู้ฝีมืออีกคนหนึ่งอยู่
ด้วย

เมื่อเสียงเคาะดังขึ้นอีกครั้ง จูอู่และชายวัย
กลางคนก็รู้ว่าเสียงมาจากข้างหลังชั้นวางหนังสือ

“เสียงมาจากทางนี้” ชายวัยกลางคนน้ำเสียง
หนักแน่น

ถึงตอนนี้แล้ว เขาไม่จำเป็นต้องเงียบอีก

หากเป็นเสียงที่ดังขึ้นครั้งแรก อาจจะเป็นเพราะ
อีกฝั่ายไม่ตั้งใจ แต่เสียงเคาะครั้งที่สองที่ดังขึ้น
อย่างสงบเห็นได้ชัดว่าอีกฝั่ายกำลังเตือนพวกเขา

อีกฝั่ายตั้งใจทำ!
เขาจงใจทำเสียงดังให้พวกเขารู้ว่ามีบุคคลที่สาม
อยู่

“ที่นี่มีห้องลับหรือ” ชายหนุ่มถามจูอู่ด้วยสีหน้า
เคร่งขรึม

จูอู่ดูประหลาดใจ “ไม่มีทาง ข้าตรวจสอบแล้ว
ตอนเข้ามาอยู่ ไม่มีห้องลับ”

ชายวัยกลางคนชี้ไปที่กำแพงหลังชั้นวางหนังสือ
พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “แต่เสียงนี้ดังมาจาก
ที่นี่จริงๆ”

ทั้งสองสบตากันแล้วช่วยกันย้ายชั้นวางหนังสือ
ออก

“ลุงซิ่งดูสิ ที่นี่ไม่มีกลไกใดๆ เลย และไม่มีประตู
ลับด้วย จะมีห้องลับได้อย่างไร” จูอู่พูดลางยกมือ
ขึ้นเคาะกำแพง

เสียงเคาะทำให้ทั้งสองขมวดคิ้ว

“ประหลาดจริงๆ” จูอู่ยื่นมือไปเคาะอีกครั้ง

ชายวัยกลางคนตั้งสติได้ “ไม่เหมือนกับเสียงเคาะ
ที่ได้ยินเมื่อครู่นี้”
เขาเคาะกำแพงไปทีละนิ้วทันที สุดท้ายหยุดอยู่ที่
บริเวณหนึ่งด้านล่าง

เสียงเคาะดังขึ้น

“ตรงนี้นี่เอง!” สีหน้าชายวัยกลางคนนิ่งขรึม
“เสียงเคาะที่ดังจากตรงนี้ไม่เหมือนกับบริเวณอื่น
ผนังบางกว่ามาก”

การค้นพบนี้ ทำให้หัวใจของเขาหล่นลงไปตาตุ่ม
ทันที

เพียงแค่เรื่องนี้ก็ทำให้เห็นได้ว่าอีกฝั่ายมั่นใจใน
ตนเองมาก

ด้วยความรอบคอบของจูอู่ ย่อมตรวจสอบ
ด้านหลังชั้นวางหนังสือแล้วและเคาะผนังเพื่อดูว่า
มีห้องลับหรือไม่

หากกำแพงเป็นแค่ผนังบางๆ ย่อมฟังออก

แต่จะมีสักกี่คนที่เวลาเคาะกำแพงย่อเข่าลงไป
เคาะเล่า

สีหน้าของจูอู่ย่ำแย่ยิ่งกว่าชายวัยกลางคน เขาชัก
กริชออกมาจากบริเวณเอวและแทงเข้าไป

กริชจมเข้าไปอย่างง่ายดาย

จูอู่หมุนข้อมือ กริชทะลวงบริเวณนั้นจนเป็นรู

มองดูผ่านรูนั้นแล้ว ข้างในมืดมิด

จูอู่สีหน้าตึงเครียด เขาใช้กริชทำลายผนังต่อไป
ไม่นานผนังก็กลายเป็นรูขนาดใหญ่เท่าฝั่ามือ
จากนั้นก็สัมผัสได้ถึงผนังที่หนาขึ้น

ชายวัยกลางคนจุดตะเกียงน้ำมันชูขึ้นแล้วมอง
เข้าไปข้างใน เห็นได้ว่าข้างในเป็นห้องลับที่
สามารถจุคนได้หนึ่งคน

ห้องลับที่ว่างเปล่าไม่เห็นผู้ใด

จูอู่ต่อยกำแพง “เจ้าเล่ห์จริงๆ มีแค่บริเวณเดียว
ที่เป็นกำแพงบางๆ บริเวณอื่นไม่ต่างจากกำแพง
ทั่วไปเลย!”

“จุดประสงค์ที่อีกฝั่ายสร้างห้องลับนี้ก็คือดักฟัง”
ชายวัยกลางคนน้ำเสียงเยือกเย็น

จูอู่ไม่เข้าใจ “ในเมื่อดักฟัง แล้วอีกฝั่ายส่งเสียงดัง
เพื่ออะไร”

ชายวัยกลางคนยิ้มหยัน “แน่นอนว่าต้องการ
เตือนเราว่าที่นี่มีคนแอบฟัง”

“คนผู้นั้นเสียสติหรือ” หากมีคนอยู่ในห้องลับ
บัดนี้ จูอู่แทบอยากจะเฉือนเนื้อคนๆ นั้นเป็น
ชิ้นๆ “หลังจากเตือนพวกเราแล้วก็วิ่งหนี นี่มัน
ล้อเล่นกันหรือ”

ความรู้สึกแบบนี้ แย่มากจริงๆ

ชายวัยกลางคนเดินสาวเท้าไปข้างนอก “ไปดูข้าง
นอก”

มองดูชายวัยกลางคนและจูอู่เดินออกมา สือ
เยี่ยนและสือเหยียนที่ซ่อนตัวก็สบตากัน

พวกเขาทำตามคำสั่งของคุณหนูลั่ว เพื่อไม่ให้อีก
ฝั่ายรู้ตัว พวกเขาจึงไม่ได้เข้าใกล้เลย เหตุใด
เหมือนกับว่าอีกฝั่ายจะรู้ตัวแล้ววิ่งออกมานะ

สือเยี่ยนขยิบตาให้สือเหยียน

พี่รองเปิดเผยจุดอ่อนหรือไม่
สือเหยียนเหลือบมองสือเยี่ยนอย่างเย็นชา คิดใน
ใจว่าน้องสามไม่ได้ถูกตีมาพักใหญ่ ไม่เพียงแต่
ร่างกายจะพองขึ้นเท่านั้น จิตใจของเขายังพอง
ขึ้นด้วย

ชายวัยกลางคนยืนมองไปรอบๆ ลานบ้าน กำ
หมัดประสานมือพูดว่า “มิทราบว่าผู้ใดมาเยือน
ได้โปรดปรากฏตัวได้หรือไม่”

สือเยี่ยนและสือเหยียนมองหน้ากัน

โดนเปิดโปงแล้วจริงๆ หรือ

เมื่อคิดถึงคำสั่งของลั่วเซิง สองพี่น้องจึงไม่มีผู้ใด
ขยับ

แม้จะถูกเปิดเผยตัวแล้วก็ห้ามส่งเสียง นอกจาก
ว่าอีกฝั่ายเดินมาตรงหน้า

สิ่งที่ตอบชายวัยกลางคน มีเพียงเสียงลมพัดกิ่งไม้
ไหว

ครานี้เองเสียงเคาะประตูดังขึ้น

ชายวัยกลางคนมองจูอู่ สีหน้าพลันเปลี่ยน พวก
เขามองไปที่ประตูเรือนพร้อมกัน
มีคนมาแล้ว

เขาตั้งใจรักษาระยะห่างกับคนของหอสุรามาโดย
ตลอด เวลาแบบนี้ไม่น่าจะมีคนจากหอสุรามาหา
เขา

ผู้ที่มาอาจจะเป็นคนที่หายไปจากห้องลับในห้อง
หนังสือ

บุคคลลึกลับที่หยอกเขาเล่นอย่างรุนแรงนั่น

ในเมื่อมาหาถึงที่เองก็อย่าโทษเขาไม่เกรงใจ เขา
ไม่เชื่อว่ามีเขาและลุงซิ่งอยู่แล้วจะจับตัวคนๆ นั้น
ไม่ได้

ความตื่นตระหนกจากการค้นพบห้องลับ
แปรเปลี่ยนเป็นความเดือดดาลและเจตนาสังหาร
จูอู่เปิดประตู

เด็กสาวที่ยืนอยู่นอกประตูส่งยิ้มให้จูอู่

จูอู่ชะงักแล้วรีบปิดบังความผิดปกติอย่างรวดเร็ว
เขาถามด้วยความประหลาดใจว่า “เถ้าแก่ เหตุใด
ท่านจึงมาได้เล่า”
“มีธุระเลยมาหาท่านจูหน่อยนะ”

จูอู่ตกใจและสงสัยจนลืมตอบสนองไปชั่วขณะ

ลั่วเซิงยิ้มๆ “ทำไมหรือ ท่านจูจะไม่เชิญข้าเข้าไป
หรือ”

จูอู่ดึงสติกลับมาได้ รีบหลีกทางให้ “เถ้าแก่เชิญ
ขอรับ”

ลั่วเซิงเดินเข้ามาก็เห็นชายที่ได้ยินเสียงเมื่อครู่

ดูไปแล้วอายุราวๆ ห้าสิบ รูปร่างสูงใหญ่ ดวงตา
สดใส บัดนี้กำลังมองมาด้วยใบหน้าไร้อารมณ์

จูอู่รีบแนะนำว่า “นี่คือท่านลุงที่มาจากแดนไกล
ของข้า วันนี้เข้าเมืองหลวงมาอาศัยกับข้า ลุงซิ่ง
นี่คือเถ้าแก่หอสุราของเรา”

ลุงซิ่งกำหมัดประสานมือทักทายลั่วเซิง

ลั่วเซิงพยักหน้า จู่ๆ ก็ตะโกนเรียก “สือเยี่ยน…”

สองพี่น้องสือเยี่ยนปรากฎตัวขึ้นทันที พวกเขายืน
ขนาบซ้ายขวาของลั่วเซิง
จูอู่ระวังตัวขึ้นทันที

คุณหนูลั่วเคาะประตูเข้ามา แต่พี่น้องสือเยี่ย
นซ่อนตัวอยู่ในลานบ้าน

นี่มันหมายความว่าอย่างไรกัน

จูอู่จ้องลั่วเซิงเขม็ง ถามว่า “เถ้าแก่ ท่าน…”

ลั่วเซิงยิ้มน้อยๆ “เมื่อครู่นี้ท่านจูไม่ได้ยินเสียง
เคาะผนังหรือ”

จูอู่ดวงตาฉายแววเยือกเย็น

เด็กสาวตรงหน้ากลับยังคงนิ่งสงบ “ข้าเป็นคน
เคาะเอง”

เมื่อพูดจบ จูอู่ก็จู่โจมใส่บริเวณลำคอของลั่วเซิง
ทันที

สือเยี่ยนรวดเร็วปานสายฟั้า เข้าปะทะกับเขา
ทันที

ลุงซิ่งไม่ได้ขยับตัว

สือเหยียนก็ไม่ได้ขยับ

ทั้งสองมองอีกฝั่าย สถานการณ์ตึงเครียด

มีเพียงลั่วเซิงที่ไม่มีท่าทีว่าจะประหม่าหรือ
หวาดกลัว นางมองสือเยี่ยนต่อสู้กับจูอู่ด้วย
สายตาเยือกเย็น ยิ้มพูดว่า “ท่านจู ท่านและสือ
เยี่ยนมีฝีมือสูสี สือเหยียนฝีมือเก่งกล้ากว่าสือ
เยี่ยนไม่น้อย คิดว่าก็คงไม่ได้ต่างจากท่านลุงของ
ท่านมากเท่าไร ข้างนอกยังมีคนของข้าอีก
มากมาย แทนที่จะต่อสู้อย่างไม่มีความหมาย
เช่นนี้ หยุดสู้แล้วคุยกันก่อนดีกว่า ท่านคิดว่าดี
หรือไม่”
สือเยี่ยนที่กำลังสู้กับจูอู่ “…”

จูอู่รู้สึกอย่างไรเขาไม่รู้ แต่ตอนนี้เขารู้สึกไม่สบาย
ใจอย่างยิ่ง

พี่รองเก่งกล้ากว่าเขามากรึ

นี่มันข่าวลือจากไหนกัน!

องครักษน้อยปล่อยหมัดออกไปอย่างโมโห ต่อย
โดนไหล่ของจูอู่อย่างแรง