ปลายจวักครองใจ - ตอนที่ 458 ปั้ายปรากฎ

ตึงๆ ตึงๆๆ

ทุกเสียงตีที่ดังขึ้นฟังดูแล้วล้วนปกติ ไม่ได้มีอะไร
พิเศษ หากต้องเอ่ยถึงความพิเศษให้ได้ก็น่าจะ
เป็นไม้กลองที่เป็นไข่มุก

และปอหลังกู่ซึ่งมูลค่าไม่น้อยอันหนึ่งเป็นของเล่น
ของบุตรชายแม่ทัพใหญ่ลั่ว ก็คล้ายจะไม่มีอะไร
ประหลาด

ลั่วเฉินรีรอไม่วางปอหลังกู่ลง ลูบหน้ากลองไป
จนถึงด้ามจับและไปจนถึงไม้ตีกลอง กระทั่ง
ลวดลายเลี่ยมทองบนตัวกลองก็ไม่พลาด

มองไปมองมา ก็เป็นปอหลังกู่อันหนึ่งเท่านั้นเอง

ลั่วเฉินหมุนด้ามจับกลอง เสียงตึงๆ เพราะพริ้งดัง
ขึ้นมา

ฝูซงซึ่งยืนอยู่ด้านข้างเต็มไปด้วยความประหลาด
ใจ

ทำไมจู่ๆ คุณชายถึงได้เล่นปอหลังกู่ขึ้นมาล่ะ
เขาปรนนิบัติคุณชายมานานขนาดนี้ก็ไม่เคยเห็น
คุณชายให้ความสนใจกับของเล่นเหล่านี้

พูดไปพูดมา คุณชายยังคงให้ความสำคัญกับวาจา
ของคุณหนูมากทีเดียว

“ไปนำกรรไกรมา” ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ลั่ว
เฉินพลันส่งเสียงออกมา

ฝูซงอึ้ง นึกว่าฟังผิดไป

ลั่วเฉินเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง หงุดหงิดขึ้นมา
เล็กน้อย “เร็วหน่อย!”
ฝูซงได้สติ รีบไปนำกรรไกรมา

ลั่วเฉินที่จับจ้องปอหลังกู่ในมือ เอ่ยเรียบๆ “เจ้า
ออกไปเถอะ”

“คุณชาย…” เมื่อได้รับสายตาเย็นชาจากผู้เป็น
นาย ฝูซงก็ถอยออกไปอย่างเชื่อฟัง

ลั่วเฉินวางปอหลังกู่ลง หยิบกรรไกรขึ้นมาด้วย
ความลังเล

ปอหลังกู่นอนนิ่งอยู่บนโต๊ะ ไข่มุกกลมเกลี้ยงสี
จางหม่น เตือนเขาถึงอายุของปอหลังกู่อันนี้
นี่น่าจะเป็นของเล่นที่เขามีหลังจากเกิดได้ไม่นาน
หากทำลายมันก็คล้ายจะน่าเสียดายอยู่บ้าง

เล็งกรรไกรกับหนังหน้ากลองแล้วจิ้มลงไปอย่าง
แรง

หน้ากลองทำจากหนังแกะ เมื่อถูกกรรไกรจิ้มลง
ไปอย่างแรง หน้ากลองสีส้มอมเหลืองก็ถูกจิ้มจน
เป็นรู

ภายในรูนั้นกลับไม่ได้ว่างเปล่า!

ลั่วเฉินนัยน์ตาหดวูบ ตัดหนังแกะตามบริเวณที่
แตกออกของหน้ากลองทีละเล็ก ทีละน้อย
สุดท้ายก็เผยให้เห็นรูปลักษณ์ด้านในทั้งหมดของ
ปอหลังกู่

ภายในมีวัตถุขนาดเล็กคล้ายทอง แต่ไม่คล้าย
ทอง คล้ายทองแดง แต่ไม่คล้ายทองแดง ถูกตรึง
อยู่กับด้านล่างตัวกลอง

ลั่วเฉินโค้งมุมปากเล็กน้อย เผยสีหน้าผ่อนคลาย
และไม่รู้สึกเสียดายปอหลังกู่ที่พังไปอีกแล้ว

มองไม่ออกว่าตรึงอยู่กับตัวกลองได้อย่างไร ลั่ว
เฉินออกแรงสองสามส่วนดึงวัตถุชิ้นนี้ออกมา
แล้วพลิกดูไปมา

นี่คือปั้ายชิ้นหนึ่งซึ่งสลักจูเชวี่ยเอาไว้ ไม่สิ มีเพียง
ครึ่งศีรษะและครึ่งตัวของจูเชวี่ยเท่านั้น

ลั่วเฉินรู้สึกคล้อยตาม เกิดการคาดเดาขึ้นมา
หรือว่านี่จะเป็นอีกครึ่งหนึ่งของปั้ายอาญาสิทธิ์

เด็กหนุ่มลูบขอบอันไร้รูปแบบด้านหนึ่งของปั้ายที
ละนิ้วๆ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าไม่ผิดแน่

จูเชวี่ยเป็นสัตว์อสูรมงคล หากนี่คือเป็นปั้าย
อาญาสิทธิ์ที่สมบูรณ์อันหนึ่งก็ไม่มีทางที่จะมีแค่
ครึ่งเดียว

และตอนนี้เขาข้อสงสัยมากมาย ยกตัวอย่างเช่น
เหตุใดครึ่งหนึ่งของปั้ายอาญาสิทธิ์ถึงได้อยู่ในปอ
หลังกู่ ยกตัวอย่างเช่น เหตุใดลั่วเซิงจึงรู้ว่ามีปอ
หลังกู่พิเศษแบบนี้อันหนึ่ง…

ลั่วเฉินนำผ้าเช็ดหน้าออกมาห่อปอหลังกู่ที่พังให้
เรียบร้อย เก็บปั้ายอาญาสิทธิ์ขึ้นมา ปิดหีบ
เปลี่ยนเสื้อตัวนอกแล้วเดินออกไปข้างนอก

ฝูซงยังรออยู่ด้านนอก เมื่อเห็นลั่วเฉินออกมาก็รีบ
ถาม “คุณชาย ท่านจะออกไปข้างนอกหรือ
ขอรับ”

“ไปเรือนเสียนอวิ๋นย่วน” ลั่วเฉินเดินหน้านิ่ง
ออกไปฝูซงตามไปเงียบๆ

ลั่วเซิงเพิ่งจะกลับถึงเรือนเสียนอวิ๋นย่วนไม่นานก็
ได้ยินสาวใช้รายงานว่า คุณชายมา

นางเพิ่งจะไป ลั่วเฉินก็มางั้นหรือ

ลั่วเซิงรู้สึกได้อย่างเลือนรางว่า การมาเยือน
ของลั่วเฉินนั้นไม่ธรรมดา

“เชิญคุณชายเข้ามา”

ม่านผ้าปักเลิกขึ้น เด็กหนุ่มฟันขาว กลีบปากแดง
คนหนึ่งเดินเข้ามา

เด็กหนุ่มมีสีหน้าจริงจัง รอจนสาวใช้ออกไปแล้วก็
จ้องตาลั่วเซิง พลางถาม “ทำไมเมื่อครู่ที่พี่สาวไป
หาข้า ถึงได้ถามถึงปอหลังกู่ขึ้นมา”

“ทำไมหรือ” ลั่วเซิงมีความคิดหนึ่งปรากฏขึ้นมา
ขณะเอ่ยถามเสียงนิ่ง

ลั่วเฉินเองก็สงบเยือกเย็นมาก “หลังพี่สาว
กลับไป ข้าพลันนึกขึ้นมาได้ว่า มีหีบเก็บของเก่า
อยู่ใบหนึ่ง ดังนั้นจึงสั่งฝูซงให้หามันออกมา”

เด็กหนุ่มเอ่ยถึงตรงนี้ก็เอ่ยยิ้มๆ “บังเอิญว่า ใน
นั้นมีปอหลังกู่อันหนึ่งจริงๆ”

ลั่วเซิงหัวใจเต้นผิดไปหนึ่งจังหวะ แต่ใบหน้ากลับ
เรียบนิ่ง “อย่างนั้นหรือ”

ลั่วเฉินเห็นท่าทางสงบนิ่งของนางก็เม้มปากแน่น

ว่าแล้วเชียวว่าลั่วเซิงมีปัญหา เขาเอ่ยไปขนาดนี้
แล้ว ถึงกับยังมีสีหน้าสบายๆ อยู่อีก

เหตุใดพอเจอบุรุษรูปงาม ไม่เห็นนางจะใจนิ่ง
แบบนี้บ้าง

ลั่วเฉินคิดแล้วก็อดโมโหไม่ได้

ขอเพียงพี่สาวไม่ได้ฝักใฝั่ในกามารมณ์ขนาดนั้นก็
ไม่มีทางทำให้เขาไม่วางใจขนาดนี้

“ปอหลังกู่อันนั้นน่าสนใจนิดหน่อย ใช้ไข่มุกเป็น
ไม้ตีกลอง” ลั่วเฉินเอ่ย ขณะที่สังเกตสีหน้าลั่วเซิง
ตลอดเวลา

ลั่วเซิงยังคงมีสีหน้านิ่งเฉย แต่ในใจกลับเกิดคลื่น
ความรู้สึกขึ้นมา

เป็นปอหลังกู่อันนั้นไม่ผิดแน่!

ก่อนออกเรือนหนึ่งวัน จู่ๆ เสด็จพ่อก็ชี้ไปทางปอ
หลังกู่ซึ่งวางอยู่บนเตียงเล็กของน้องชาย บอก
นางเรื่องขององครักษ์จูเชวี่ย

เสด็จพ่อบอกว่า ปั้ายอาญาสิทธิ์จูเชวี่ยครึ่งซีกที่
เจิ้นหนานอ๋องทุกรุ่นมีนั้นลักษณะภายนอกล้วน
ไม่เหมือนกัน ยามที่ปั้ายอาญาสิทธิ์จูเชวี่ยที่ซ่อน
เอาไว้เกิดการเปลี่ยนแปลงก็จะแจ้งผู้บัญชาการ
องครักษ์จูเชวี่ยคนปัจจุบันอย่างลับๆ

และหลังจากที่เปั่าเอ๋อร์เกิด เขาก็ใส่ปั้ายอาญา
สิทธิ์จูเชวี่ยลงในปอหลังกู่

นางในตอนนั้นไม่เข้าใจว่า เหตุใดเสด็จพ่อจึงต้อง
บอกนางเรื่องปั้ายอาญาสิทธิ์จูเชวี่ยด้วย เสด็จพ่อ
บอกว่า นางฟังไว้ก็พอ

ตอนนี้คิดดูแล้ว เสด็จพ่อมอบปั้ายอาญาสิทธิ์จู
เชวี่ยให้เปั่าเอ๋อร์ มอบกำไลทองประดับเจ็ดอัญ
มณีให้นางและเป็นเพราะเปั่าเอ๋อร์อายุน้อย
เกินไปจึงเผยความลับเรื่องปั้ายอาญาสิทธิ์จูเชวี่ย
กับนาง บางทีอาจจะคิดแผนการเผื่อเรื่องไม่คาด
ฝันไว้อยู่แล้ว

“ลูกปัดแทนไม้กลองหรือ น่าสนใจมาก ไว้วันหลัง
ให้ข้าดูหน่อย”

ลั่วเฉินมองนาง เม้มปากไม่เอ่ยวาจา

เมื่อสังเกตเห็นสีหน้าแปลกไป ลั่วเซิงก็ถามยิ้มๆ
“เป็นอะไรไปหรือ”

“ข้านำปอหลังกู่มาด้วย”

ลั่วเฉินเอ่ยจบก็นำวัตถุที่ห่อด้วยผ้าเช็ดหน้า
ออกมาจากในอกแล้วเอ่ยเรียบๆ “พี่สาวเปิดดู
เถอะ”

ลั่วเซิงยิ่งรู้สึกว่า ปฏิกิริยาของลั่วเฉินผิดปกติจึง
ยื่นมือไปเปิดผ้าเงียบๆ

ด้านในคือปอหลังกู่ที่ปริแตกอันหนึ่ง
ลั่วเซิงสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย เหลือบตาขึ้นมองลั่ว
เฉิน

ลั่วเฉินเห็นว่า สุดท้ายสีหน้านางก็ไม่มีความ
เปลี่ยนแปลงจึงเอ่ยหน้าตึงว่า “พี่สาวจะโอ๋ข้าไป
ถึงเมื่อใด”

ไม่ว่าจะได้ยินเรื่องปอหลังกู่มาจากที่ใด จะบอก
กับเขาตรงๆ ไม่ได้หรือ ทำไมต้องโอ๋เขาเหมือน
เป็นเด็กด้วย

เด็กหนุ่มยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด ลอบตัดสินใจว่า อีก
ประเดี๋ยว หากลั่วเซิงต้องการปั้ายอาญาสิทธิ์จาก
เขา เขาจะไม่ให้

ลั่วเซิงหลุบตาจ้องปอหลังกู่ที่ถูกทำลายครู่หนึ่ง
แล้วถามว่า “เจ้าเห็นของข้างในแล้วใช่ไหม”

ลั่วเฉินตอบอืมเสียงเย็น

ลั่วเซิงโค้งริมฝีปาก ยื่นมือออกมา “ให้ข้าดู
หน่อย”

ลั่วเฉินเลิกคิ้วโมโห
ยังจะกล่าววาจาฉะฉานเช่นนี้อีก!

เมื่อเห็นเด็กหนุ่มนิ่ง ลั่วเซิงก็ยกมือขยี้ศีรษะเขา
“ให้พี่สาวดูหน่อย ประเดี๋ยวจะทำหมูตุ๋นน้ำแดง
ให้เจ้า”

ลั่วเฉิน “…”

เด็กหนุ่มท่องเงียบๆ “มียศถาบรรดาศักดิ์และ
ความร่ำรวยไม่ควรทำตัวเหลวไหล”

ลั่วเซิงยิ้มบางๆ “วันนี้ซื้อหมูเจ็ดชั้น[1]มา”

ลั่วเฉินหนังตาสั่นไหว นำปั้ายอาญาสิทธิ์ออกมา
จากแขนเสื้อด้วยสีหน้าบึ้งตึงแล้วยัดใส่มือลั่วเซิง

ลั่วเซิงพิจารณาดูสิ่งที่อยู่ในมืออย่างละเอียดแล้ว
ออกแรงกำปั้ายอาญาสิทธิ์จูเชวี่ยครึ่งซีกที่มี
คุณค่าไม่ธรรมดาไว้

ในที่สุดก็ได้ปั้ายอาญาสิทธิ์จูเชวี่ยที่ใช้สั่งการ
องครักษ์จูเชวี่ยมาไว้ในมือแล้ว

“พี่สาว” ลั่วเฉินเอ่ย

ลั่วเซิงข่มความรู้สึกซับซ้อนลงไปแล้วมองไปทาง
เด็กหนุ่ม

ลั่วเฉินชี้นิ้วไปยังปั้ายอาญาสิทธิ์ในมือนาง
“อธิบายได้ไหมว่า นี่คืออะไร”

ลั่วเซิงลังเลเล็กน้อย พลางเอ่ยว่า “นี่คือปั้าย
อาญาสิทธิ์อันหนึ่ง”

ลั่วเฉินจ้องตาคู่นั้นของนางเขม็งแล้วถามอีกว่า
“พี่สาวรู้ได้อย่างไรว่าข้ามีปอหลังกู่ที่ซ่อนปั้าย
อาญาสิทธิ์เอาไว้อันหนึ่ง”

——————–
[1] หมูเจ็ดชั้น เป็นเนื้อที่มีโครงสร้างซับซ้อน เป็น
ส่วนที่มีไขมันน้อยหนังกรอบไม่เลี่ยน เป็นเนื้อที่
ค่อนข้างหายากในท้องตลาดและต้องใช้วิธีพิเศษ
ในการเลี้ยงหมู