ปลายจวักครองใจ - ตอนที่ 80 อยู่ที่ข้า

เว่ยหานมาทีหลัง เขาอยู่ห่างจากผิงหนานอ๋อง
และคนอื่นๆ ระยะหนึ่ง ผู้ที่อยู่ใกล้เขาที่สุดคือรัช
ทายาท

แน่นอนว่าเขาไม่ได้ใสซื่อจนคิดว่าคุณหนูลั่วกำลัง
มององค์รัชทายาท

หญิงสาวมองดูเขาและยิ้มให้เขาผ่านฝูงชน
ใบหน้าสงบนิ่งเช่นเคย

เว่ยหานเงียบ

ที่แท้การใช้เงินสามพันตำลึงซื้อกริชเล่มหนึ่งเป็น
เพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น

เขาไม่ได้เป็นคนสละผลประโยชน์ของตนเองเพื่อ
ผู้อื่น และไม่มีเจตนาจะข้องเกี่ยวกับสตรีคนหนึ่ง
คุณหนูลั่วกลับแน่ใจว่าเขาจะยอมรับ?

นางไปเอาความมั่นใจมาจากไหนกัน

เว่ยหานสบตากับหญิงสาวที่มีรอยยิ้มจางๆ ด้วย
ใบหน้าไร้อารมณ์ ทำให้ไม่รู้ความคิดในใจของ
พวกเขา

ลั่วเซิงย่อมไม่เดิมพันกับความรู้สึกผิดชอบชั่วดี
ของคนๆ หนึ่ง ยิ่งไปกว่านั้นเป็นเรื่องปกติที่ชาย
หญิงจะเลี่ยงความสงสัยเมื่อทั้งสองไม่มีมิตรภาพ
ระหว่างกัน

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคุณหนูลั่วและไคหยางอ๋องที่อยู่ใน
ความสัมพันธ์เกี้ยวพาและถูกเกี้ยวพาด้วยแล้ว…

เมื่อแน่ใจแล้วว่าฝั่ายตรงข้ามกำลังมองนาง จู่ๆ
ลั่วเซิงก็แหงนหน้ามองฟั้า จากนั้นก็พยักหน้า
เล็กน้อย

นัยน์ตาเว่ยหานเป็นประกาย
หากเขาเข้าใจถูกต้อง คุณหนูลั่วกำลังบอกว่าเรื่อง
ที่คุยกันที่โรงน้ำชาเทียนเซียงนางตกลงแล้ว

นี่คือการแลกเปลี่ยนหรือ เชิญหมอเทวดาแลกกับ
เขาออกมาช่วยนาง

จู่ๆ เว่ยหานก็คิดถึงการใช้เงินหนึ่งร้อยตำลึงแลก
บะหมี่ผัดเครื่องขึ้นมา เขาจำเป็นต้องยอมรับว่า
การแลกเปลี่ยนทุกครั้งไม่ว่าคุ้มค่าหรือไม่ คุณ
หนูลั่วไม่ได้มีนิสัยชอบเอาเปรียบ

การแลกเปลี่ยนขึ้นอยู่กับความยินยอมเท่านั้น
และการให้เขาออกมาช่วยคลายสถานการณ์ให้
นางเพื่อแลกกับการเชิญหมอเทวดา เขาย่อม
ยินยอม

ส่วนต่อไปคนอื่นจะคิดว่าความสัมพันธ์ของเขา
และคุณหนูลั่วเป็นอย่างไร นั่นก็เป็นเรื่องของคน
อื่น

เขาไม่ใช่คนที่จะมาสนใจความคิดของผู้อื่นอยู่
แล้ว

เว่ยหานพยักหน้าเบาๆ เช่นกัน

ลั่วเซิงยกมุมปาก รู้สึกโล่งอก
ไคหยางอ๋องยอมให้ความร่วมมือก็ดี นางจะได้ไม่
ต้องใช้ไพ่ตาย

“คุณหนูลั่วให้กริชกับใครไปหรือ” เสนาบดีจ้าว
รีบถาม

ทุกคนในยามนี้จ้องมองไปที่ลั่วเซิงด้วยดวงตาที่
เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น ไม่มีใครไม่
อยากรู้คำตอบ

มีเพียงจูหานซวงที่มองดูภาพที่เกิดขึ้น รู้สึกมีลาง
สังหรณ์ไม่ดี

ลั่วเซิงที่ตกลงกับเว่ยหานโดยไม่ต้องพูด นางยิ้ม
และเดินไปทางเขา

จูหานซวงม่านตาหดลง เผยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ
ออกมา

นาง นาง นาง นางเดินไปหาไคหยางอ๋องอีกแล้ว!
หรือว่านางจะบอกว่านางมอบกริชให้ไคหยางอ๋อง
กันนะ

ความคิดนี้แวบขึ้นมา จูหานซวงปฏิเสธในใจอย่าง
บ้าคลั่ง

เป็นไปไม่ได้ ไคหยางอ๋องไม่มีทางรับกริชของลั่ว
เซิง นอกจากเขาจะเสียสติไปแล้ว!

ทว่าร่างสีเขียวอ่อนนั่นเดินผ่านฝูงชนภายใต้
สายตาของจูหานซวงที่มองส่งนาง นางยืนนิ่งต่อ
หน้าไคหยางอ๋องในชุดสีแดง ไม่เดินต่อไปแล้ว

ร่างสองร่าง ร่างหนึ่งสีแดงและร่างหนึ่งสีเขียว
กลายเป็นจุดสนใจของสายตาทุกคู่ในทันที

จูหานซวงกำหมัดแน่น ดวงตาของนางอยากจะ
เปลี่ยนเป็นมีดหั่นหญิงสาวตรงหน้าที่ยืนอยู่
ข้างหน้าคนที่นางหมายปองเป็นชิ้นๆ
ลั่วเซิงนังคนชั่วคนนี้ไร้ยางอายจริงๆ มิน่าวันนี้ถึง
ใส่ชุดสีเขียวที่ปกติไม่ค่อยใส่!

ในสมัยราชวงศ์ก่อน เป็นธรรมเนียมที่เจ้าบ่าวจะ
สวมชุดสีแดงเข้มและเจ้าสาวจะสวมชุดสีเขียว
เมื่อแต่งงาน แม้ว่าตอนนี้จะไม่เป็นเช่นนั้นแล้ว
แต่การที่พวกเขายืนอยู่ด้วยกันและแต่งตัวเช่นนี้
ยังคงทำให้ผู้คนนึกถึงมันอยู่ดี

ความคิดเช่นนี้ของลั่วเซิงเอาเปรียบไคหยางอ๋อง
ชัดๆ!

จูหานซวงโมโหจนมือสั่น หากไม่ใช่เพราะสถานที่
และเวลาไม่เหมาะสม นางคงพุ่งเข้าไปฉีกปากที่
ยิ้มแย้มตลอดเวลานั้นแล้ว

ฝูงชนเองก็ตกใจจนพูดไม่ออกเมื่อลั่วเซิงยืน
ข้างหน้าเว่ยหาน

ลั่วเซิงสีหน้าสงบ น้ำเสียงราบเรียบ “ท่านอ๋องยัง
จำกริชฝังอัญมณีของข้าเล่มนั้นได้หรือไม่เจ้าคะ”

ชั่วจังหวะหนึ่ง อันที่จริงเว่ยหานอยากจะหันหลัง
กลับและเดินจากไปจริงๆ

กริชเล่มเดียวจะหาเรื่องให้เขากี่ครั้งถึงจะพอ

ช่างเถอะ หลุมที่ตนเองขุดเองก็ได้แต่ยอมรับ ยิ่ง
ไปกว่านั้นเขายังได้ผลประโยชน์ตามที่สัญญากัน
ไว้ด้วย

ภายใต้สายตาของทุกคน เว่ยหานพยักหน้าอย่าง
สงบ “อยู่ที่ข้า”

เขามองไปที่เสนาบดีจ้าวแล้วพูดว่า “คุณหนูลั่ว
มอบกริชให้ข้าเมื่อหลายวันก่อน เสนาบดีจ้าวรอ
สักครู่ ข้าจะสั่งให้คนกลับจวนไปนำมา”

เสนาบดีจ้าว “…” เขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าจะ
สอบสวนเรื่องใหญ่โตเช่นนี้ได้!

ทุกคนมองเว่ยหานอย่างงุนงง ความคิดหนึ่งผุด
ขึ้นมาพร้อมกันอย่างมิได้นัดหมาย ไคหยางอ๋อง
ที่มางานเลี้ยงวันนี้คงไม่ใช่ตัวปลอมหรอกนะ

เมื่อมองไปที่ผิงหนานอ๋องและองค์รัชทายาทที่ยืน
อยู่ไม่ไกลก็ต้องปฏิเสธการคาดเดานี้

หากไคหยางอ๋องถูกปลอมตัวมาจริงๆ คงเป็นไป
ไม่ได้ที่พี่ชายและหลานชายจะจำไม่ได้!

แต่หากต้องเชื่อว่าไคหยางอ๋องรับกริชของคุณหนู
ลั่วไว้ เหมือนกับว่ายากที่จะเชื่อยิ่งกว่า

แม่ทัพใหญ่ลั่วเป็นคนแรกที่ทนไม่ไหว “เซิงเอ๋อร์
เหตุใดกริชของเจ้าจึงอยู่ที่ไคหยางอ๋อง”

ทุกคนแทบอยากจะชูนิ้วโปั้งให้แม่ทัพใหญ่ลั่ว

คนเป็นพ่อถามได้ง่ายกว่า พวกเขาจะกลั้นใจตาย
อยู่แล้ว

อยู่ที่ไคหยางอ๋องได้อย่างไรเล่า

แม้แต่เว่ยหานเองก็อดมองลั่วเซิงไม่ได้ รอคอย
คำตอบของนาง

เขาอยากรู้จริงๆ ว่าคุณหนูลั่วจะอธิบายอย่างไร

“อ๋อ ก่อนหน้านี้ลูกปลดเข็มขัดของท่านอ๋องไป
มิใช่หรือ หลังจากนั้นลูกจึงหาโอกาสมอบกริชให้
เป็นการไถ่โทษ” ลั่วเซิงไม่ลังเลแม้แต่น้อย แค่ปริ
ปากก็หาเหตุผลได้อย่างง่ายดาย

แม่ทัพใหญ่ลั่วมองไปที่เว่ยหานทันที น้ำเสียงไม่
อยากจะเชื่อ “ท่านอ๋องก็รับไว้เลยหรือ”

ทุกคนมองไปที่เว่ยหานพร้อมกัน แสดง
ความหมายเดียวกันเงียบๆ ท่านก็รับไว้เลยหรือ

เว่ยหานมือกำหมัดและพูดเบาๆ ว่า “อืม ข้า
รับคำขอโทษของคุณหนูลั่วไว้”

ไม่ใช่รับไว้ แต่เขาแพ้ให้มากกว่า…

สายตาที่เว่ยหานมองไปที่ลั่วเซิงซับซ้อนเล็กน้อย

สตรีหน้าด้านเช่นนี้เขาไม่เคยพานพบมาก่อนเลย
จริงๆ

“เรื่องนี้แปลกๆ นะ…” ด้วยสัญชาติญาณของคน
เป็นพ่อ แม่ทัพใหญ่ลั่วพึมพำ

ท่านเฉินที่ถูกเมินเฉยมานานเริ่มโมโห “ท่าน
เสนาบดีจ้าว เรื่องการตายของหลานสาวข้ายังจะ
สอบสวนหรือไม่!”

ทุกคนมองไคหยางอ๋องและบุตรสาวของแม่ทัพ
ใหญ่ไปมาเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรกันแน่!

เสนาบดีจ้าวยิ้มแห้ง “ท่านเฉินอย่าได้ร้อนรน เรา
สอบสวนกันถึงตรงนี้แล้วอย่างไรเล่า หากพิสูจน์
ได้ว่ากริชของคุณหนูลั่วอยู่ที่ไคหยางอ๋อง เช่นนั้น
การตายของหลานสาวท่านก็คงไม่เกี่ยวข้องกับ
คุณหนูลั่ว”

เขาไม่ถนัดสืบสวน แต่เรื่องนี้เขาสามารถจัด
ระเบียบความคิดได้

จวนไอหยางอ๋องอยู่ไม่ไกลจากจวนผิงหนานอ๋อง
สือเยี่ยนนำกริชมาให้อย่างรวดเร็ว

“นายท่าน” สือเยี่ยนนำกล่องที่มีกริชข้างในส่งให้
เว่ยหาน รู้สึกได้ใจ

นายท่านลงโทษเขาล้างถังส้วมอยู่เลย เวลาสำคัญ
ก็ต้องให้เขามาอยู่ดี

สืออี้กลับรู้เพียงว่าต้องขอกริชจากเขา แต่เขารู้
หรือไม่ว่ากริชเล่มนี้มาได้อย่างไร

สือเยี่ยนยืดอกตั้งตัวตรง มองทุกคนที่ตกตะลึง
เมื่อเห็นกริชถูกหยิบออกมาจากกล่อง ความรู้สึก
เหนือกว่าเกิดขึ้นตามธรรมชาติ

“นี่คือกริชเล่มนั้นที่เซิงเอ๋อร์ชอบถือเล่น!” แม่ทัพ
ใหญ่ลั่วมองกริชที่อยู่ในมือของเว่ยหานอย่างพินิจ
พิเคราะห์ เขาพยักหน้ายืนยัน
จู่ๆ ลั่วเซิงก็มองไปที่จูหานซวง เผยรอยยิ้มใส่ใจ
“ตอนที่ข้ายังไม่จากเมืองหลวงไปมักจะติดต่อกับ
คุณหนูจูเป็นประจำ คุณหนูจูเคยเห็นกริชฝังอัญ
มณีของข้าหลายครา เช่นนั้นลองมาตรวจสอบดูดี
หรือไม่”

แม่ทัพใหญ่บอกว่ากริชเป็นของบุตรสาวเป็นเรื่อง
ยากที่จะโน้มน้าวทุกคนได้ มีใครเหมาะสมไปกว่า
คนที่ไม่ลงรอยกับคุณหนูลั่วอย่างจูหานซวงพยัก
หน้าเล่า

ลั่วเซิงรอจูหานซวงช่วยเหลืออย่างตั้งใจแน่วแน่

ส่วนจูหานซวงทั้งๆ ที่ไม่เต็มใจอย่างยิ่ง แต่กลับ
ก้าวเดินออกไป

นางไม่สามารถปฏิเสธโอกาสที่จะได้ยืนต่อหน้า
เขาอย่างเปิดเผยได้