ปลุกอาชีพผู้อัญเชิญ: ฉันมีสูตรโกงซื้อทุกอย่างได้ในราคา 1 เหรียญทองแดง - บทที่ 56: มันเจ๋งมาก! :
ฟิ้ว!
ลูกธนูยักษ์ยาวสองเมตรพุ่งทะยานออกมาจากความมืด
ยักษ์ที่กำลังพุ่งเข้ามาไม่มีเวลาหลบ
ลูกธนูทะลุผ่านศีรษะของมันจากด้านบน ทำให้ร่างมหึมาของมันกระเด็นถอยหลังไป
มันลอยต่อไปจนกระทั่งถูกตรึงแน่นกับเสาหินหนาต้นหนึ่ง
ตัวเลขความเสียหายขนาดมหึมาปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของยักษ์
-124000!
สังหารในพริบตา!
ลูกธนูทุกลูกคือการสังหารในพริบตา!
หลังจากการยิงรอบแรกสิ้นสุดลง
ค่ายขนาดเล็กแห่งนี้ถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น
หญิงสาวสองคนข้างกายซูเฉิน…
ตั้งแต่ที่นักล่าอสูรยักษ์ถูกอัญเชิญออกมา สีหน้าของพวกเธอก็ค้างอยู่ในความตกตะลึงสุดขีด
ซูเฉินยิ้ม “ยังจะสงสัยฉันอีกมั้ย? หรือจะถอยออกไปตั้งหลักกันก่อนดี?”
เซี่ยหลิงหยุนได้สติกลับมา ใบหน้าแดงระเรื่อ แล้วต่อยเขาเบาๆ ที่หน้าอก “ก็เพราะนายนั่นแหละ… ถ้ามีพลังต่อสู้ขนาดนี้ ทำไมไม่เอาออกมาใช้ตั้งแต่แรก!”
“ถ้าฉันรู้ว่านายแข็งแกร่งขนาดนี้ จะสงสัยนายทำไม มันเป็นความผิดของนายนั่นแหละ!”
ซูเฉินยักไหล่ “จะใช้ค้อนทุบถั่วทำไม? ก็ก่อนหน้านี้ไม่มีคู่ต่อสู้ที่เหมาะนี่นา…”
ลั่วเสี่ยวหยูมองดูทั้งสองคนหยอกล้อกันอย่างสนิทสนม ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความอิจฉา
ถึงแม้ว่าจะมีกันสามคน แต่เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนนอก
ลั่วเสี่ยวหยูพูดพลางกลั้นความรู้สึกไม่สบายใจเอาไว้ “เอาล่ะ รีบเคลียร์ดันเจี้ยนให้เสร็จเร็วๆ กันเถอะ เราจะได้กลับมาลงซ้ำได้อีกหลายๆ รอบ”
“ค่าประสบการณ์ของมอนสเตอร์ที่นี่ไม่ได้น้อยเลย เราสามารถปูพื้นฐานสำหรับขั้นที่สามล่วงหน้าได้”
แต่ซูเฉินกลับส่ายหน้า “ไม่ต้องรีบ รอก่อน…”
ขณะพูด เขามองไปที่นักล่าอสูรยักษ์ทั้งสิบแปดตัวและออกคำสั่ง
เมื่อได้รับคำสั่ง พวกมันยกมือซ้ายขึ้นพร้อมกัน แสงสว่างก่อตัวขึ้นกลางฝ่ามือ
ครู่ต่อมา เหยี่ยวที่ก่อตัวจากแสงสีทองก็กระพือปีกบินแยกย้ายออกไปทุกทิศทาง
พื้นที่ของดันเจี้ยนนี้กว้างใหญ่เกินไป
แม้จะเป็นถ้ำ แต่ให้ความรู้สึกเหมือนได้เข้าไปอยู่ในโลกใต้ดิน
มอนสเตอร์กระจายตัวอยู่ทั่ว หากต้องตามหาทีละตัวจะยุ่งยากอย่างมาก
ดังนั้น ซูเฉินจึงสั่งให้นักล่าอสูรยักษ์ใช้สกิล ‘วิสัยทัศน์เหยี่ยว’
สกิลนี้สามารถใช้สายตาของเหยี่ยวสำรวจพื้นที่รอบตัวได้ไกลถึงหนึ่งหมื่นเมตร
ไม่นานนัก ข้อมูลสภาพแวดล้อมจำนวนมหาศาลก็ถูกส่งกลับเข้าสู่จิตสำนึกของนักล่าอสูรยักษ์
จากนั้นก็ถ่ายทอดต่อมายังซูเฉิน
หลังจากที่ซูเฉินจัดระเบียบข้อมูล เขาก็ประหลาดใจ
ระยะหนึ่งหมื่นเมตรที่เหยี่ยวสำรวจได้นั้น ไม่ใช่ขีดจำกัดของความกว้างของถ้ำแห่งนี้
ยังมีพื้นที่ที่ไม่รู้จักอีกมาก
แต่ถึงจะยังสำรวจไม่ทั่วทั้งถ้ำ เหยี่ยวก็ยังตรวจพบค่ายขนาดเล็กถึงสิบแปดแห่ง
และยิ่งกว่านั้น ไม่มีบอสหรือมอนสเตอร์ระดับชั้นยอดเลย
นั่นหมายความว่า พวกมันซ่อนอยู่ลึกเข้าไปในถ้ำมากกว่านี้
“ดันเจี้ยนนี้มันยุ่งยากเกินไปจริงๆ” ซูเฉินบ่น
แค่ค่ายขนาดเล็กหนึ่งแห่งก็เพียงพอจะทำให้ทีมเลเวล 40 ทั่วไปทั้งทีมหมดแรงได้แล้ว
แต่นี่มีถึงสิบแปดค่าย?
และนั่นยังเป็นแค่พื้นที่ที่สำรวจพบแล้วเท่านั้น
ซูเฉินเริ่มสงสัยว่าเคยมีใครเคลียร์ดันเจี้ยนระดับนี้สำเร็จจริงๆ บ้างหรือเปล่า?
ต่อให้มี ก็น่าจะเป็นมืออาชีพเลเวล 80 หรือ 90 ที่ทำสำเร็จ
เพราะที่นี่ไม่มีข้อจำกัดเลเวล
[ฝากติดตามเพจด้วยนะคะ Facebook Page: Rubybibi นิยายแปล]
หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง ซูเฉินก็ใช้สกิล ‘นักธนูล่ามังกร’ อีกครั้ง วางวงเวทอัญเชิญเก้าวง
เมื่อมองไปที่นักล่าอสูรยักษ์เก้าสิบเก้าตัวที่ล้อมรอบพวกเขา
สองสาวเริ่มรู้สึกไม่แน่ใจ และรีบขยับเข้าไปใกล้ซูเฉิน
“เกิดอะไรขึ้น? มีศัตรูแข็งแกร่งกำลังจะโจมตีเหรอ?” เซี่ยหลิงหยุนถาม
ซูเฉินส่ายหน้า “ไม่ใช่”
“แล้วทำไมนายถึงอัญเชิญมาเยอะขนาดนี้ ฉันตกใจหมดเลย!” ลั่วเสี่ยวหยูพูด
ซูเฉินอธิบายข้อมูลจากการสำรวจคร่าวๆ แล้วพูดว่า “ค่ายทั้งสิบแปดนี้กระจายกันมาก ถ้าเราต้องไปจัดการทีละแห่ง…”
“แค่เวลาเดินทางก็นานแล้ว ประสิทธิภาพต่ำเกินไป”
สองสาวกะพริบตา มองเขาอย่างงุนงง
ลั่วเสี่ยวหยูพูดว่า “แล้วอัญเชิญพวกนี้มาทำไม?”
“สิ่งมีชีวิตอัญเชิญของนายโจมตีข้ามระยะไกลขนาดนั้นได้หรือไง?”
“จะทำลายทุกค่ายพร้อมกันเลยงั้นเหรอ?”
ซูเฉินหัวเราะแล้วพูดว่า “เดี๋ยวฉันจะโชว์ให้ดูว่าประสิทธิภาพที่แท้จริงมันเป็นยังไง?”
พูดจบ เขาก็หันไปออกคำสั่งให้นักล่าอสูรยักษ์
นักล่าอสูรยักษ์มีสกิลนึงที่ชื่อว่า ‘โจมตีชาร์จพลัง’
ผลของมันคือการง้างธนูสะสมพลัง เพิ่มพลังโจมตีและระยะยิง
แต่การชาร์จมีขีดจำกัด ปกติทำได้เพียงสองถึงสามเท่า
แต่นักล่าอสูรยักษ์ของซูเฉินผ่านการพัฒนามาแล้วถึงเก้าครั้งจากพรสวรรค์ระดับ SSS ‘วิวัฒนาการสกิล’
ไม่ใช่แค่ค่าคุณสมบัติเพิ่มขึ้นหลายสิบหรือหลายร้อยเท่า
แต่สกิลเองก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างมหาศาล
ในคำอธิบายของสกิลโจมตีชาร์จพลังไม่มีการระบุขีดจำกัด ยิ่งชาร์จนาน ระยะยิงก็ยิ่งไกล
แน่นอนว่านั่นไม่ได้หมายความว่าไม่มีขีดจำกัดจริงๆ
แต่ขีดจำกัดนั้นต้องสูงมากจนยากจะไปถึง
เขาป้อนตำแหน่งของยักษ์ทั้งหมดในทั้งสิบแปดค่ายให้กับนักล่าอสูรยักษ์
และกำหนดเป้าหมายให้พวกมัน
จากนั้น ซูเฉินก็ถอยหลังหนึ่งก้าว
นักล่าอสูรยักษ์ทั้งหมดก็ยกคันธนูยาวขึ้นทีละตัว
“โจมตีชาร์จพลัง!”
“โจมตีชาร์จพลัง!”
“โจมตีชาร์จพลัง!”
สายธนูสีทองถูกดึงช้าๆ
กระบวนการนี้ทำให้เส้นเลือดบนแขนของนักล่าอสูรยักษ์ปูดขึ้นอย่างต่อเนื่อง ราวกับจะแตกออกได้ทุกเมื่อ
สิบนาทีต่อมา
ฟิ้ว!
เสียงสายธนูดีดดังขึ้นเป็นครั้งแรก
แล้วเสียงที่สองก็ตามมา…
จากนั้นสาม… สี่… ห้า…
ลูกธนูนับไม่ถ้วนพุ่งทะยานออกไป โจมตีระยะไกลใส่ค่ายยักษ์ที่กระจายอยู่ในพื้นที่ต่างๆ
ภายในค่ายยักษ์แห่งหนึ่ง
ยักษ์กำลังนอนกรนอยู่บนพื้น
ทันใดนั้น พวกมันก็สะดุ้งตื่นราวกับรับรู้บางอย่าง
เจตนาฆ่า!
แต่เมื่อมองไปรอบๆ ทุกอย่างยังคงเงียบสงบ ไม่มีร่องรอยของศัตรูเลย
พวกมันมองซ้ายมองขวา คิดว่าเป็นเพียงภาพหลอน
ยักษ์บางตัวล้มตัวลงนอนต่อ
ระหว่างที่กำลังจะหลับตา พวกมันก็รู้สึกเหมือนเห็นบางสิ่งที่กำลังตกลงมาจากด้านบน
เป็นไปได้ยังไง?
ในถ้ำไม่มีท้องฟ้าสักหน่อย…
ขณะที่ยักษ์กำลังคิดแบบนั้น
จู่ๆ พวกมันก็เบิกตากว้าง
มีบางอย่างกำลังตกลงมาจริงๆ!
แต่กว่าจะรู้ตัวก็สายเกินไปแล้ว!
ลูกธนูหนาและยาวพุ่งลงมาจากอากาศ
ฉึก!
ฉึก!
ฉึก!
…
ในเวลาไม่ถึงสิบวินาที ยักษ์เก้าสิบเจ็ดตัวจากหลายค่ายถูกระเบิดศีรษะด้วยลูกธนู
เลือดไหลนองราวกับสายน้ำ!
อีกสองตัวที่เหลือหลบได้อย่างรวดเร็ว แต่หน้าอกก็ถูกเจาะทะลุและตายในที่สุด
สิ่งที่น่าหวาดกลัวที่สุดสำหรับยักษ์ที่ยังมีชีวิตอยู่ คือพวกมันเห็นเพื่อนร่วมเผ่าถูกฆ่าต่อหน้าต่อตา แต่กลับไม่รู้ด้วยซ้ำว่าศัตรูอยู่ที่ไหน
พวกมันลุกขึ้น ยืนตั้งท่าป้องกัน
แต่เมื่อมองไปรอบๆ ที่ว่างเปล่า…
พวกมันก็สงสัยในชีวิตขึ้นมาทันที
…
อัตราการโจมตีโดนหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ทำให้ซูเฉินยิ้มอย่างพอใจ
แต่การโจมตีเพียงรอบเดียวไม่เพียงพอที่จะกวาดล้างยักษ์ทั้งหมด
ซูเฉินจึงสั่งให้โจมตีต่อ
การโจมตีลักษณะนี้ก็มีข้อเสียเช่นกัน
พวกเขาจะได้รับเพียงค่าประสบการณ์และแต้มต้าเซีย
ส่วนของดรอป จำเป็นต้องเดินทางไปเก็บด้วยตัวเอง
แต่ของพวกนั้นก็ไม่ใช่ของดีอะไรอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องสนใจ
ซูเฉินหันไปมองสองสาว ก็พบว่าสีหน้าของพวกเธอกลับไปค้างอยู่ในความตกตะลึงอีกครั้ง
“เป็นอะไรไป? มีปัญหาอะไรเหรอ?”
เซี่ยหลิงหยุนและลั่วเสี่ยวหยูอ้าปากงับลม ราวกับมีคำพูดนับพันอยากจะพูด
แต่พออ้าปาก กลับไม่รู้จะพูดอะไร
พวกเธอรู้ว่าซูเฉินแข็งแกร่ง ถึงขั้นเรียกได้ว่าเป็นตัวประหลาด
จนไม่เหมือนมืออาชีพขั้นที่สองที่เพิ่งปลุกพลังมาได้เพียงเดือนเดียว
แต่เรื่องนี้มันเกินไปจริงๆ
ใช้ลูกธนูโจมตีมอนสเตอร์จากระยะไกล?
บ้าชัดๆ!
“นายนี่มันตัวประหลาดจริงๆ!” ลั่วเสี่ยวหยูพูดในที่สุด
ซูเฉินยักไหล่แล้วยิ้ม “แล้วมันดีมั้ยล่ะ?”
ลั่วเสี่ยวหยูคิดอยู่ครู่หนึ่ง…
แค่ยืนอยู่เฉยๆ ก็ได้ค่าประสบการณ์กับแต้มต้าเซียแบบนี้จะไม่ดีได้ยังไง?
มันเจ๋งสุดๆ ไปเลย!
……………
YOU MAY ALSO LIKE
