ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1237 ความจริงใจ

ตอนที่ 1237 ความจริงใจ

“ยังมีห้องตัวอย่างด้วยเหรอ ? ”

“ห้องตัวอย่างคืออะไร ? ”

“คือห้องที่ตกแต่งเสร็จแล้วเหรอ ? ”

“ฉันจะดูได้ที่ไหน ? ”

“……”

หลังจากดูแผนผังของคอนโด โดยเฉพาะเฟอร์นิเจอร์ภายใน แม้แต่ผู้นำเหล่านี้ก็ยังตกใจ ราวกับว่าพวกเขาเป็นคนบ้านนอกที่ไม่เคยเห็นโลกมาก่อน

ทุกคนมีความคิดเหมือนกันในตอนนี้ คือคิดว่าบ้านก็สามารถตอบสนองและสะดวกสบายได้มากขนาดนี้เลยเหรอ

รวมทั้งห้องตัวอย่างด้วย เพราะในปี 1985 ผู้นำส่วนใหญ่ยังไม่มีแนวคิดนี้

ด้วยความคาดหวัง หลินเจียอินจึงนำหลินต้ากั๋วและคนอื่นไปที่บริเวณห้องตัวอย่างบนชั้นสอง

“ท่านผู้ เนื่องจากพื้นที่ในห้องตัวอย่างมีขนาดค่อนข้างเล็ก เราจึงไม่สามารถพาทุกคนเข้าไปได้หมดเพียงครั้งเดียว”

“ซึ่งที่นี่มีห้องตัวอย่างที่ตกแต่งไว้ทั้งหมดแปดหลัง ฉันจะให้พนักงานอีก 7 คนมาพาพวกคุณไปดู โดยจะแบ่งกันไปเป็นกลุ่ม ต้องขออภัยในความไม่สะดวกด้วยค่ะ”

ไม่มีใครปฏิเสธคำขอที่สมเหตุสมผลนี้ลง

หลังจากที่หลินต้ากั๋วพยักหน้า หลินเจียอินก็ขอให้หลี่ซิ่วซิ่วพาหม่าเสี่ยวถง และที่ปรึกษาด้านอสังหาริมทรัพย์อีกหกคนพาคณะผู้นำไปเยี่ยมชมห้องตัวอย่างของคอนโดแต่ละประเภท

พวกเขามีทั้งหมดมากกว่าแปดสิบคน จึงแบ่งแต่ละกลุ่มออกเป็นกลุ่มละสิบคน

หลินต้ากั๋ว, เจิงเหลียงหยู, เกาเทียนเยว่, หวังเว่ยตง, กานเหวยหง, เมิ่งเหว่ย, จางกวงจง, เยี่ยนปิง และผู้นำคนอื่น รวมถึงผู้นำของชิงโจวอย่างฉีเย่ผิง, ถังจิงเทียน, หลี่หมิงซานก็ได้ตามหลินเจียอินและฟังเธออธิบาย

อันดับแรก หลินเจียอินเลือกห้องชุดที่มีสี่ห้องนอนและสองห้องนั่งเล่น

ทันทีที่หลินต้ากั๋วและคนอื่นเดินผ่านประตูเข้าไป พวกเขาก็ตกใจกับการตกแต่งภายใน

หากเทียบกับอพาร์ทเมนต์รุ่นก่อน ภาพจริงที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

พื้นที่ เลย์เอาต์ เฟอร์นิเจอร์ สีสันและเครื่องใช้ไฟฟ้า ล้วนส่งผลต่อภาพในใจของทุกคน

“นี่เป็นบ้านที่ทุกคนสามารถอยู่อาศัยได้จริงเหรอ ? ”

“ห้องชุดรับรองผู้นำที่เกสต์เฮาส์หงซานยังไม่หรูหราและอลังการเท่านี้เลยใช่ไหม ? ”

“ไอ้หยา ดูห้องนั่งเล่นนี้สิ การตกแต่งดูหรูหรามาก ! ”

“โซฟาตัวนี้ขายไหม ? มันนั่งสบายมาก ! ”

“แม้แต่ทีวีสีขนาดใหญ่ก็ยังมีให้ คนธรรมดาจะสามารถซื้อทีวีสีจอใหญ่แบบนี้ได้ที่ไหน ? ”

“ดูดีไซน์ระเบียงนี่สิ ภรรยาผมคงชอบมากถ้าได้มาเห็นมัน”

“นี่มันห้องเด็ก ! ไม่คิดว่าบ้านจะสร้างออกมาแบบนี้ก็ได้ ! ”

“ภายในห้องนอนใหญ่ก็มีห้องน้ำด้วย ซึ่งสบายกว่านอนโรงแรมมาก ! ”

“……”

ท้ายที่สุดแล้วในปี 1985 ประเทศจีนยังไม่มีคอนโดมิเนียมดี ๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคอนโดที่ได้รับการตกแต่งออกมาพิเศษแบบนี้ และเฟอร์นิเจอร์เหล่านี้ก็ได้ออกแบบโดยเจียงเสี่ยวไป๋ ซึ่งนี่เป็นครั้งแรกมีการออกแบบอสังหาริมทรัพย์แบบนี้เกิดขึ้นมา เพราะมันได้เกิดขึ้นล่วงหน้า ทั้งที่ความเป็นจริงมันจะเกิดขึ้นในอีกหลายทศวรรษต่อจากนี้ ส่งผลให้มันได้ล้มล้างความเข้าใจต่าง ๆ ของคณะผู้นำที่ยิ่งใหญ่ไปโดยสิ้นเชิง

แม้แต่หลินต้ากั๋วก็ไม่ใช้ข้อยกเว้น เขาพูดด้วยความทึ่งหลังจากที่ได้เห็นห้องตัวอย่าง “เราจะไม่มีทางรู้จนกว่าเราจะเห็นมัน แต่หลังจากดูมันแล้ว ฉันก็รู้ว่าชีวิตมีอะไรอีกมากมายที่เรายังไม่เคยเห็น ! ”

เจิงเหลียงหยูถึงกับร้องออกมาว่า “เจียงเสี่ยวไป๋ ! เจียงเสี่ยวไป๋อยู่ไหน ? ”

หลินต้ากั๋วอดไม่ได้ที่จะถามว่า “คุณก็แค่ดูบ้านไป จะเรียกหาเขาทำไม ? ”

เจิงเหลียงหยูกล่าวว่า “เลขาหลิน คุณยังจำได้ไหม ? ครั้งล่าสุดที่เรามางานแสดงสินค้า ฉันจ่ายเงิน 500 หยวนเพื่อสมัครบัตรวีไอพีไปอย่างไรล่ะ ! ”

หลินต้ากั๋วจำเรื่องนี้ไม่ได้ และพูดด้วยรอยยิ้ม “หือ คุณมีบัตรวีไอพีด้วยเหรอ ? ”

“แน่นอน ! ” เจิงเหลียงหยูชี้ไปที่เกาเทียนเยว่, กานเหว่ยหง, เมิ่งหวย และจางกวงจง แล้วพูดว่า “ถ้าคุณไม่เชื่อก็ลองถามเหล่าเกาและคนอื่น ตอนนั้นฉันมีเงินไม่เพียงพอ พวกเขาจึงรวบรวมเงินมาให้ฉันยืม”

หลินต้ากั๋วหันไปมองเกาเทียนเยว่

เกาเทียนเยว่กล่าวด้วยรอยยิ้ม “เลขาธิการหลิน เป็นเรื่องจริงครับ ผมได้ให้เหล่าเจิงยืมเงิน 50 หยวน แต่เขาขอเลื่อนจ่ายคืนผมเป็นเวลาสามเดือน”

หลินต้ากั๋วอดไม่ได้ที่จะยิ้มหลังจากได้ยินแบบนี้ และพูดกับเจิงเหลียงหยูด้วยรอยยิ้ม “จู่ ๆ คุณก็พูดถึงเรื่องนี้ ทำไม ? หรือว่าคุณต้องการซื้อบ้านงั้นเหรอ ? ”

เจิงเหลียงหยูพูดตามความเป็นจริง “ผมตัดสินใจหลังจากที่ได้เห็นบ้านหลังนี้แล้วว่าผมจะต้องซื้อบ้านหลังนี้ให้ได้ เพื่อเอาไว้อยู่ตอนเกษียณ ! ”

เกาเทียนเยว่พูดด้วยรอยยิ้มว่า “ตอนนี้ฉันรู้สึกเสียดายอย่างไรไม่รู้ ฉันไม่น่าให้คุณยืมเงินเลย ฉันควรจะสมัครบัตรวีไอพีด้วยตัวเอง”

เจิงเหลียงหยูกล่าวอย่างภาคภูมิใจ “เหล่าเกา ถ้าอย่างนั้นตอนนี้คุณก็ไม่มีโอกาสแล้ว”

“ฉันจำได้ว่าประธานหลินพูดตอนที่เขาแนะนำก่อนหน้านี้ว่าจำนวนบัตรวีไอพีที่ฝ่ายขายขายออกไปมีจำนวน 2,000 ใบแล้ว ! ”

“ถ้าจำไม่ผิด หมายเลขบนบัตรวีไอพี ของฉันดูเหมือนจะเป็นหมายเลข 7 แต่ถ้าคุณสมัครบัตรวีไอพีตอนนี้ คุณก็คงจะอยู่อันดับที่ 2,000 กว่า ! ซึ่งอาจไม่มีสิทธิ์เลือกบ้านได้ ! ”

กานเหวยหงกล่าวว่า “ตอนนี้ไม่เพียงแต่รัฐมนตรีเกาเท่านั้นที่เสียดาย แต่ฉันก็เสียดายด้วย ถ้ารู้งี้ ฉันคงจะสมัครไปนานแล้ว ! ”

แม้ว่าเมิ่งเหว่ยจะไม่พูดอะไรมาก แต่เขาก็รู้สึกเสียดายเล็กน้อย

เจิงเหลียงหยูหัวเราะเสียงดัง “ฉันไม่สนหรอกว่าพวกคุณจะเสียดายอะไร แต่ฉันจะไปหาเจียงเสี่ยวไป๋ขอซื้อบ้านโดยเร็วที่สุด”

หลินต้ากั๋วอดไม่ได้ที่จะส่ายหัวหลังจากได้ยินแบบนี้ และพูดว่า “เหล่าเจิง หยุดตามหาเขาได้แล้ว เขาไม่ได้ขึ้นมาชั้นบนนี้ด้วย ! ไปดูคอนโดประเภทอื่นกันต่อเถอะ ! ”

เจิงเหลียงหยูพูดด้วยความโกรธว่า “ผู้ชายคนนั้นขี้เกียจตลอด ขนาดตามขึ้นมาที่ชั้นสอง เขาก็ยังไม่ตามขึ้นมา แล้วแบบนี้ฉันจะคุยเรื่องบ้านด้วยได้อย่างไร ! ”

ถึงจะรู้สึกไม่พอใจ แต่เขาก็ยังเดินชมห้องตัวอย่างต่อ

ด้วยการออกแบบที่ดีเช่นนี้ หากไม่ไปดูแบบอื่น ๆ ก็คงจะเสียเปรียบ !

คอนโดนี้มีทั้งหมดสี่ประเภท แต่ละประเภทมีการออกแบบสองสไตล์ หลินต้ากั๋วและคนอื่นเดินชมคอนโดแต่ละประเภททีละรายการ และยิ่งพวกเขาดูมากเท่าไร พวกเขาก็ยิ่งรู้สึกตกใจมากขึ้นเท่านั้น

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่รู้ว่าบ้านทั้งหมดในโครงการจะได้รับการตกแต่งตามมาตรฐานที่พวกเขาเห็นในขณะนี้ หลินต้ากั๋วและคนอื่นรู้สึกเสียดายแทนผู้คนในเจียงเฉิง

ทั้งที่ผู้คนในชิงโจวได้อาศัยอยู่ในบ้านที่หรูหราขนาดนี้ ในขณะที่คนส่วนใหญ่ในเจียงเฉิงยังคงอาศัยอยู่ในอพาร์ทเม้นท์เก่า ๆ

ความแตกต่างนั้นสูงมาก

“เลขาหลิน ฉันคิดว่าเจียงเฉิงจะต้องทำโครงการแบบนี้ขึ้นมาบ้างแล้ว ! ”

หวังเหว่ยตง นายกเทศมนตรีเมืองเจียงเฉิงอดไม่ได้ที่จะพูดมันออกมา

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “ใช่ ที่ชิงโจวยังมีอาคารแบบนี้ แต่เจียงเฉิงที่เป็นเมืองหลวงของมณฑลกลับไม่มีเลย มันจะดูน่าขันไปเสียหน่อย”

หวังเหว่ยตงก้มหน้าลงอย่างลดเร็ว เพราะใบหน้าของเขากำลังแดงก่ำด้วยความอับอาย

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาก็พูดกับหลินเจียอินว่า “ประธานหลิน ในนามของรัฐบาลเมืองเจียงเฉิง ฉันขอให้คุณลงทุนและพัฒนาโครงการอสังหาริมทรัพย์นี้ในเจียงเฉิงอย่างจริงจัง โดยที่คุณสามารถเลือกทำเลที่ตั้งได้ ! ”

หลินเจียอินสะดุ้งอยู่ครู่หนึ่ง เพราะไม่คาดคิดว่าหวังเหว่ยตงจะพูดแบบนี้ออกมาทันที

หลังจากกลับมามีสติอีกครั้ง เธอก็กล่าวว่า “ขอบคุณนายกเทศมนตรีหวังสำหรับคำเชิญ และขอบคุณที่ให้การยอมรับเจียงเจียกรุ๊ปของเรา เราจะตอบกลับความปรารถนาของคุณโดยเร็วที่สุดอย่างแน่นอนค่ะ”

เธอไม่ได้เห็นด้วยโดยตรง แต่ก็ให้คำตอบเขาไป

หลังจากที่ทำงานด้านนี้มาอย่างตั้งใจถึง 2 ปี ทำให้เธอเข้าใจดีว่าการ ‘รอขายเมื่อราคาสูง’ หมายความว่าอย่างไร ดังนั้นเธอจะตัดสินใจอย่างผลีผลามไม่ได้

ในนามประธานบริษัทและมีสิทธิ์ในการตัดสินใจ แต่เธอก็ยังรู้สึกไม่แน่ใจหากไม่ได้ปรึกษาเรื่องนี้กับเจียงเสี่ยวไป๋

เมื่อหวังเหว่ยตงได้ยินแบบนี้ เขาก็กังวลขึ้นมาทันทีและพูดว่า “ประธานหลิน วันนี้ฉันอยากได้คำตอบจากคุณวันนี้เลย มาที่นี่ทั้งที ฉันก็อยากจะหาเวลาคุยกับคุณ เพราะฉันจริงจังมาก”