ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1252 แยกกันคุย

ตอนที่ 1252 แยกกันคุย

เมื่อจางเสี่ยวชุ่นเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ออกมา เขาก็รีบเดินไปหา แล้วกระซิบอะไรบางอย่าง

จากนั้น เขาก็รู้ว่ารถแลนด์โรเวอร์ของเขาต้องให้ผู้นำคนอื่นนั่ง เขาจึงพูดว่า “ช่างเถอะ งั้นก็เปลี่ยนไปขับเชอโรกีแทน ! ”

เขาหยิบกระเป๋าจากหลี่ชิงอี หากุญแจรถเชอโรกี ก่อนจะโยนมันให้จางเสี่ยวชุ่น จากนั้นจึงพาหลี่ชิงอีไปที่โรงรถใต้ดิน

จางเสี่ยวชุ่นรีบวิ่งไปที่โรงรถข้างหน้า เพื่อไปขับรถออกมา

ถังจิงเทียนมองไปที่ด้านหลังของเจียงเสี่ยวไป๋และคนอื่น พร้อมกับรอยยิ้มบนริมฝีปากของเขา

เขารู้สึกเหมือนได้เปรียบอย่างบอกไม่ถูก ในที่สุดเขาก็ได้นั่งรถแลนด์โรเวอร์ ในขณะที่เจียงเสี่ยวไป๋ได้นั่งรถเชอโรกีเท่านั้น

หวังเว่ยตงที่ไม่ได้ขึ้นรถบัสเขาเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ลงมาจากข้างบน ก็เดินเข้ามาทักทายเขาทันที และพูดว่า “เถ้าแก่เจียง ขอบคุณสำหรับเหล้าเทียนเซี่ยไป๋ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม แล้วพูดว่า “นายกเทศมนตรีหวัง คุณสุภาพเกินไปแล้วครับ ที่คุณกำลังรอผมอยู่ที่นี่ไม่ใช่เพื่อขอบคุณที่ผมเอาเครื่องดื่มให้คุณใช่ไหม ? ”

หวังเว่ยตงยิ้ม และพูดว่า “เรื่องนั้นฉันอยากขอบคุณจริง ๆ แต่แน่นอนว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือคุณชวนฉันมานั่งรถของคุณเมื่อคืนนี้ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ต้องขออภัยด้วยครับ วันนี้นายกเทศมนตรีหวังคงจะได้นั่งรถเชอโรกี เพราะรถแลนด์โรเวอร์ของผมเอาไปให้ลุงรองนั่งแล้วครับ”

หวังเว่ยตงกล่าวว่า “รถเชอโรกีก็เป็นรถยนต์นำเข้าเช่นกัน ยานพาหนะที่ใช้ในเจียงเฉิงนั้นไม่ดีเท่ารถของคุณหรอก ! ”

ในขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน จางเสี่ยวชุ่นก็ขับรถออกจากโรงรถใต้ดิน เจียงเสี่ยวไป๋และหวังเว่ยตงขึ้นไปที่เบาะหลัง ส่วนหลี่ชิงอีนั่งที่เบาะหน้า

ในอีกด้านหนึ่ง ถังจิงเทียนและเฉิงเสี่ยวเหว่ยรีบเดินลงบันไดหินไปยังลานด้านล่าง ซึ่งมีรถบัสสองคันและรถแลนด์โรเวอร์หนึ่งคันจอดรออยู่

ในบรรดาคนทั้งหมด มีเพียงสองคนเท่านั้นที่ไม่อยู่ในรถ

ถังจิงเทียนขอให้เฉิงเสี่ยวเหว่ยขึ้นรถบัสคันที่สอง ส่วนเขาเดินไปทางรถแลนด์โรเวอร์ที่จอดอยู่

ติงจวิ้นเจี๋ยยืนอยู่ด้านนอกที่นั่งผู้โดยสาร

ถังจิงเทียนจึงพูดขึ้นว่า “เลขาติง ฉันต้องขอโทษจริง ๆ ฉันเพิ่งคุยกับเจียงเสี่ยวไป๋มา จึงเสียเวลานิดหน่อย ทำให้ผู้นำต้องรอนานแล้ว”

ติงจวิ้นเจี๋ยพูดว่า “นายกเทศมนตรีถัง ไม่เป็นไรครับ ! ”

ถังจิงเทียนกล่าวว่า “เลขาติงไปขึ้นรถบัสก่อนเถอะ หลังจากที่ฉันขึ้นไปแล้ว ฉันจะขอโทษผู้นำด้วยตัวเอง”

ติงจวิ้นเจี๋ยกล่าวว่า “นายกเทศมนตรีถังขึ้นรถไปก่อนเถอะครับ”

เขาพูดแล้วเปิดประตูเบาะหลังให้ถังจิงเทียน

เมื่อถังจิงเทียนมองเข้าไป เขาก็เห็นเจิงเหลียงหยูนั่งอยู่ที่เบาะหลังของรถ ส่วนหลินต้ากั๋วนั่งอยู่บนที่นั่งผู้โดยสาร

หลังจากที่เขาขึ้นรถแล้ว ติงจวิ้นเจี๋ยก็ตามเขาเข้ามา และพูดด้วยรอยยิ้ม “นายกเทศมนตรีถัง ฉันต้องขอโทษด้วย เราสามคนจะเบียดกันอยู่ด้านหลัง”

ที่จริงแล้วเบาะหลังของรถแลนด์โรเวอร์นั้นกว้างขวางมาก เจิงเหลียงหยู, ถังจิงเทียน และติงจวิ้นเจี๋ยนั่งได้อย่างสบาย ๆ

เมื่อหลินต้ากั๋วเห็นถังจิงเทียนและติงจวิ้นเจี๋ยขึ้นรถมาแล้ว เขาก็พูดกับคนขับว่า “ไปกันเถอะ ! ”

“ได้ครับ ! ”

คนขับตอบ จากนั้นก็สตาร์ทรถและขับออกไปอย่างช้า ๆ

รถบัสด้านหลังเห็นรถแลนด์โรเวอร์ขับออกไปตามหลังรถของเจียงเสี่ยวไป๋ รถบัสทั้งสองก็ขับออกมา

ในรถแลนด์โรเวอร์ ถังจิงเทียนทั้งมีความสุขและกังวลในเวลาเดียวกัน

เขาสงสัยว่าทำไมหลินต้ากั๋วถึงเรียกเขาเข้ามานั่งในรถคันนี้ด้วยกันเพียงลำพัง ?

แต่ทั้งหลินต้ากั๋วและเจิงเหลียงหยูต่างก็ไม่กล้าถามอย่างหุนหันพลันแล่น ในรถจึงยังคงเงียบ

หลังจากเข้าสู่เมืองชิงโจวแล้ว เจิงเหลียงหยูก็ค่อย ๆ พูดขึ้นว่า “นายกเทศมนตรีถัง อยู่เฉย ๆ ก็ดูจะน่าเบื่อเกินไป เรามาหาอะไรพูดคุยกันดีไหม”

เขาพูดออกมาอย่างสบาย ๆ โดยใช้คำว่า ‘พูดคุย’

แต่ถังจิงเทียนกลับตัวเกร็งไปหมด “ถ้าอย่างนั้นฉันจะรายงานเกี่ยวกับงานที่ชิงโจวให้ผู้นำทราบก็แล้วกัน”

เจิงเหลียงหยูกล่าวว่า “เมื่อมาถึงเมื่อวานนี้ เราได้ดูรายงานในที่ประชุมของคุณแล้ว และเราก็รับฟังด้วย เทศบาลเมืองชิงโจวของคุณทำผลงานได้ดีมาก แต่เราไม่อยากฟังเรื่องเดิมอีก มาพูดคุยเกี่ยวกับความคิดเห็นของคุณดีกว่า”

ถังจิงเทียนรู้สึกเป็นกังวลขึ้นมาทันที เมื่อไม่มีหัวข้อ เขาจะพูดถึงเรื่องนี้ได้อย่างไร ?

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็พูดว่า “ฉันคิดว่าการที่ชิงโจวพัฒนามาจนถึงจุดนี้ ส่วนใหญ่เป็นเพราะเจียงเสี่ยวไป๋และเจียงเจียกรุ๊ปของเขา …”

หลินต้ากั๋วที่นั่งอยู่ข้างหน้าหันกลับมา แล้วพูดว่า “นายกเทศมนตรีถัง หยุดพูดเรื่องนั้นแล้วตรงเข้าประเด็นเถอะ”

ถังจิงเทียนยิ้มออกมาช้า ๆ และพูดออกมาด้วยท่าทางไม่มั่นใจ “ถ้าอย่างนั้นฉันจะเล่าให้ผู้นำฟังเกี่ยวกับเขตพัฒนาเศรษฐกิจทั้งสี่แห่งก็แล้วกัน”

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “แล้วคุณคิดอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ ? ”

ถังจิงเทียนดีใจมาก และในที่สุดก็เข้าประเด็นได้สักที เขาจึงพูดว่า “ตอนที่ฉันได้ยินเจียงเสี่ยวไป๋เสนอแผนนี้เป็นครั้งแรก ฉันคิดว่าเขาบ้าไปแล้ว แต่ยิ่งฉันได้เรียนรู้เกี่ยวกับมันในภายหลัง ฉันก็ยิ่งรู้สึกว่ามันเป็นแผนที่น่าทึ่งมาก เมื่อมันเสร็จสิ้น ชิงโจวจะไม่เพียงแต่กลายเป็นเมืองใหญ่อีกแห่งรองจากเจียงเฉิงเท่านั้น แต่ยังจะเป็นศูนย์กลางของเมืองต่าง ๆ ทั่วประเทศ”

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “แผนนี้เต็มไปด้วยอุดมการณ์ แต่คุณลองคิดดูว่าถ้าหากแผนอันยิ่งใหญ่และเงินทุนจำนวนมหาศาลนี้ถูกนำไปใช้ในเมืองใหญ่ ๆ อย่างเทียนจิงและเจียงเฉิง มันจะไม่ได้ผลเป็นสองเท่าโดยใช้ความพยายามเพียงครึ่งเดียวเหรอ ? ”

ถังจิงเทียนกล่าวว่า “ผู้นำพูดถูก ฉันได้พูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้กับเจียงเสี่ยวไป๋แล้ว แต่เขาบอกว่าชิงโจวต้องการโอกาสมากกว่านี้”

หลินต้ากั๋วรู้ดีถึงความดื้อรั้นของเจียงเสี่ยวไป๋ เขาจึงกล่าวว่า “ตามรายงานที่ได้ดูเมื่อวาน การเตรียมการระยะแรกของเขตพัฒนาเศรษฐกิจหลักทั้งสี่ได้เริ่มขึ้นแล้ว มีการจัดตั้งทีม จากนั้นจะมีการแบ่งพื้นที่ออก และจะถูกตรวจสอบ ครัวเรือน ทุ่งนา ถนน ฯลฯ กำลังถูกนับ ฉันคิดว่าพวกคุณดำเนินการเร็วมาก ! ”

ถังจิงเทียนกล่าวว่า “ตอนนี้เราได้ตัดสินใจเกี่ยวกับแผนแล้ว เราต้องเริ่มดำเนินการโดยเร็วที่สุด ตามแบบบที่เสี่ยวไป๋ได้ทำออกมา เพื่อที่เราจะสามารถดำเนินตามความคาดหวังของผู้นำได้”

หลินต้ากั๋วโบกมือ “อย่าพูดว่าปฏิบัติตามความคาดหวังของฉันเลย ที่เลขาเจิงและฉันเรียกคุณมานั่งรถคันนี้ก็เพื่อจะได้คุยกับคุณให้สะดวกยิ่งขึ้น ทำตัวสบาย ๆ เถอะ อย่ามองว่าเป็นผู้นำหรือลูกน้องเลย”

“ได้ครับ ! ”

แม้ว่าถังจิงเทียนจะรับปากแบบนั้น แต่เขาก็ไม่กล้าที่จะทำตัวสบาย ๆ

ในอีกด้านหนึ่ง มีฉากที่แตกต่างกันแบบนี้ในรถเชอโรกี เจียงเสี่ยวไป๋และหวังเว่ยตงก็กำลังคุยกันอยู่

หวังเว่ยตงกล่าวว่า “ผู้ช่วยเจียง ฉันเพิ่งเล่าให้คุณฟังถึงสถานการณ์ในเจียงเฉิง ในนามของคนในเจียงเฉิง ฉันยินดีต้อนรับคุณสู่เจียงเฉิงอย่างจริงใจ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ขอบคุณนายกเทศมนตรีหวังสำหรับความไว้วางใจ หลังจากที่ผมกลับมาจากถู่เฉิง ผมจะหาเวลาไปที่เจียงเฉิงเพื่อดูว่าสถานที่ไหนเหมาะสม แล้วมาเลือกที่ดินสามผืนเพื่อทำสามโครงการนี้ก่อน ! ”

หวังเว่ยตงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสดชื่นขึ้นมา แผนเดิมของเขาคือขอแค่เจียงเสี่ยวไป๋ลงทุนทำสักหนึ่งโครงการก็ดีใจมากแล้ว

แต่ไม่คาดคิดว่าความทะเยอทะยานของเจียงเสี่ยวไป๋นั้นจะยิ่งใหญ่มาก เขาถึงกับบอกว่าจะทำสามโครงการออกมาพร้อมกัน

นี่ทำให้เขามีความสุขมากจริง ๆ

“ผู้ช่วยเจียง เป็นเรื่องดีที่คุณให้ความสำคัญกับเจียงเฉิงของเราขนาดนี้ ! ”

หลังจากหยุดชั่วครู่ หวังเว่ยตงก็กล่าวว่า “แต่ฉันหวังว่าไม่ว่าคุณจะทำกี่โครงการ โครงการนั้นจะต้องมีขนาดใหญ่กว่าโครงการอาคารชิงโจว คุณคิดว่าไง ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและกล่าวว่า “ตัดสินตามแบบของอาคารชิงโจว ผมจะไปที่เจียงเฉิงเพื่อสร้างทั้งสามโครงการ แต่ละโครงการจะมีขนาดที่ใหญ่สามถึงห้าเท่าของอาคารชิงโจว และจะมีอาคารสูงพิเศษอย่างน้อย 50 ชั้น คุณคิดว่านี่เป็นอาคารสูงพอหรือยัง ? ”

แต่ละโครงการจะมีอาคารสูงพิเศษอย่างน้อย 50 ชั้น !

หวังเว่ยตงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “แน่นอน แน่นอน ! ”