ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1341 ควบลาไล่ตาม

ตอนที่ 1341 ควบลาไล่ตาม

คำพูดของผู้ใหญ่บ้านกั๋ว ดึงความสนใจของเฉิงเสี่ยวเหว่ยทันที

ไม่ต้องพูดถึงในปี 1985 หรือยี่สิบถึงสามสิบปีต่อมา การปรากฏตัวของรถสี่คันในหมู่บ้านบนภูเขาที่ห่างไกลนั้นย่อมเป็นเหตุการณ์ที่สะดุดตาของผู้คนในหมู่บ้านอยู่แล้ว

ทันใดนั้น เฉิงเสี่ยวเหว่ยก็ตระหนักได้ว่าเขาโง่มากที่ไปถามผู้ใหญ่บ้านอื่น ๆ ว่ารองนายกเทศมนตรีหลี่อยู่ที่นั่นไหม

หากเปลี่ยนมาถามว่าเห็นขบวนรถบ้างหรือเปล่า ? เขาคงทราบที่อยู่ของเจียงเสี่ยวไป๋มานานแล้ว

“ผู้ใหญ่บ้านกั๋ว รถสี่คันที่คุณพูดถึงคือรถอะไรงั้นเหรอ” เฉิงเสี่ยวเหว่ยถามอย่างรวดเร็ว

“เลขาเฉิง มันเป็นรถยนต์ทั้งหมด ! ” รถที่ผู้ใหญ่บ้านกั๋วรู้จักนั้นมีแต่รถจักรยาน มอเตอร์ไซค์ และรถยนต์ ส่วนยี่ห้อรถนั้นเขาไม่รู้เลย “แต่มันสวยทุกคันเลยนะ ! ”

“ใช่สิ ฉันไม่เคยเห็นรถสวยขนาดนี้มาก่อนเลย ! ”

เฉิงเสี่ยวเหว่ยมีเส้นสีดำพาดผ่านใบหน้า รถยนต์ที่สวยที่สุดในชิงโจวล้วนมาจากเจียงเจียกรุ๊ปทั้งนั้น

ไม่ว่าจะเป็นรถเชโรกี, แลนด์โรเวอร์ , ดอร์จแรมชาร์จเจอร์

เมอร์เซเดส-เบนซ์ 230TE, บีเอ็มดับบลิว 3E30 และปอร์เช่ 944

ทั้งหมดต่างก็เป็นรถนำเข้า

แม้แต่เทศบาลเมืองก็ยังไม่มีรถยนต์เหล่านี้แม้แต่คันเดียว

หลังจากฟังคำพูดของผู้ใหญ่บ้านกั๋วแล้ว เฉิงเสี่ยวเหว่ยก็ยืนยันว่ารถทั้งสี่คันต้องเป็น ‘’กลุ่มทัวร์’ ของเจียงเสี่ยวไป๋แน่นอน

เพียงแต่เขายังรู้สึกประหลาดใจ เพราะไม่มีอะไรพิเศษในหมู่บ้านซวงเหอเลย และเขาไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับทิวทัศน์ดี ๆ ในหมู่บ้านนี้มาก่อน ทำไมเจียงเสี่ยวไป๋จึงพาทุกคนไปที่นั่น

อย่างไรก็ตาม เขาไม่อยากคาดเดาในเวลานี้ จึงพูดออกมาทันทีว่า “ผู้ใหญ่บ้านกั๋ว งั้นฉันขอสั่งให้คุณรีบออกไปค้นหาขบวนรถสี่คันนั้นทันที และหาคนที่ชื่อเจียงเสี่ยวไป๋ ผู้ช่วยของเจียงเจียกรุ๊ป บอกให้เขารีบติดต่อหานายกเทศมนตรีถังโดยเร็วที่สุด ! ”

อ่า ?

ผู้ใหญ่บ้านกั๋วตกตะลึง เขาไม่คาดคิดว่าตัวเองจะได้รับงานเร่งด่วนเช่นนี้ เพียงเพราะรายงานสถานการณ์ออกมาแบบไม่ได้ตั้งใจ

เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกงุนงงและพูดว่า “เลขาเฉิง รถทั้งสี่คันนั้นเพิ่งขับผ่านหมู่บ้านไป ฉันไม่รู้ว่ามีผู้ช่วยเจียงจากเจียงเจียกรุ๊ปอยู่ในนั้นหรือเปล่า และไม่รู้ว่าพวกเขาขับรถไปที่ไหน ? ”

“ฉันจะหาพวกเขาเจอได้อย่างไร ? ”

เฉิงเสี่ยวเหว่ยไม่สนใจ และพูดว่า “ต้องมีเจียงเสี่ยวไป๋อยู่ในรถทั้งสี่คันนั้นแน่ คุณก็แค่รีบขับตามพวกเขาไป!”

ผู้ใหญ่บ้านกั๋วไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องตอบตกลง และพูดว่า “ฉันจะพยายามตามหาเขาให้ถึงที่สุดก็แล้วกัน ! ”

เฉิงเสี่ยวเหว่ยพูดขึ้นมาเสียงดัง “กั๋วเปินเซียง ไม่ใช่ว่าคุณจะต้องพยายามให้ถึงที่สุด แต่คุณต้องหาเขาให้เจอให้ได้ต่างหาก ! ”

“แม้ว่าคุณจะระดมกำลังทั้งหมู่บ้านซวงเหอในวันนี้ คุณก็ต้องหาเจียงเสี่ยวไป๋ให้ฉันจนเจอ ! ”

“นี่ไม่ใช่คำขอจากฉัน แต่มันคือคำสั่ง ! ”

“คุณได้ยินชัดเจนใช่ไหม ? ”

เสียงตะโกนดังจากปลายสายทำให้แก้วหูของกั๋วเปินเซียงแทบจะแตก เขารีบพูดอย่างรวดเร็วว่า “เอาล่ะ เลขาเฉิง ฉันจะออกไปตามหาเขาตอนนี้ และฉันจะต้องหาเจียงเสี่ยวไป๋ให้เจอให้ได้”

หลังจากวางสายโทรศัพท์ลง กั๋วเปินเซียงก็ขมวดคิ้ว

หากพยายามไล่ตามรถสี่ล้อพวกนั้น คงตามไม่ทันอย่างแน่นอน

โชคดีที่ทางที่ขบวนรถกำลังมุ่งหน้าไปไม่ได้ไปยังตำบลอื่น แต่เป็นการขับเข้ามาภายในหมู่บ้านซึ่งอีกสองสามกิโลเมตรข้างหน้า จะไม่มีถนนแล้ว

ในหมู่บ้านไม่มีรถยนต์แม้แต่คันเดียว ดังนั้นกั๋วเปินเซียงจึงไปที่บ้าน จากนั้นก็ขึ้นไปนั่งบนหลังของลาบดแป้ง แล้วควบลาไล่ตามขบวนรถไป

โดยปกติแล้วจะมีรถไม่กี่คันบนถนนลูกรังในชนบท ดังนั้นเมื่อขบวนรถขับจะผ่านตรงไหน ก็จะสังเกตเห็นร่องรอยของหญ้าบนถนนที่ถูกทับด้วยล้อรถอย่างชัดเจน

“ฮึ่ย ฮึ่ย ฮึ่ย…”

กั๋วเปินเซียงเร่งเจ้าลาตัวน้อยไปจนสุดทาง หลังจากผ่านไปเกือบยี่สิบนาที ในที่สุดเขาก็เห็นรถสี่คันจอดอยู่ตรงหน้าเขา

กั๋วเปินเซียงถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในที่สุดเขาก็หามันจนเจอ

แต่เมื่อเขามาถึงรถ กั๋วเปินเซียงก็ลงจากหลังลาและพบว่าไม่มีใครอยู่ในรถแล้ว

เมื่อมองไปรอบ ๆ ก็เห็นร่องรอยการเหยียบย่ำบนเส้นทางที่นำไปสู่ ​​‘ภูเขาถ่านหิน’ ที่อยู่ข้างหน้า

“พวกเขาจะไปทำอะไรที่นั่น ? ”

กั๋วเปินเซียงพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะจูงลาไปล่ามไว้กับต้นไม้ แล้วเดินตามไป

หลังจากเดินผ่านโค้งไปได้เล็กน้อย และปีนขึ้นไปสองเนิน ในที่สุดเขาก็เห็นคนกลุ่มใหญ่สวมชุดสีแดงเหมือนกันทั้งทีม อยู่ที่ตีนเขาข้างหน้า

“ผู้ช่วยเจียงใช่ไหม ? ”

กั๋วเปินเซียงตะโกนขณะวิ่งไปทางเชิงเขา

ท่ามกลางฝูงชน เจียงเสี่ยวไป๋ที่ได้ยินเสียงตะโกนก็หันกลับมาด้วยความประหลาดใจ เมื่อมองไปที่ต้นทางของเสียงนั้น เขาเห็นชาวนาคนหนึ่งวิ่งมาที่นี่ พร้อมทั้งตะโกนเรียกชื่อเขา เขาจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกแปลกใจยิ่งกว่าเดิม

ทำไมคนที่นี่ถึงรู้จักฉันล่ะ ?

“ผู้ช่วยเจียง คุณมีญาติที่นี่ด้วยเหรอ ? ” หลี่หมิงซานเองก็ประหลาดใจเหมือนกัน และพูดแซวออกมา

เจียงเสี่ยวไป๋มีเส้นสีดำพาดผ่านบนหน้าผากและพูดด้วยความโกรธ “มีญาติที่นี่อะไร ผมไม่มีญาติที่นี่ด้วยซ้ำ ! ”

หลี่หมิงซานยิ้ม “แล้วทำไมถึงมีคนวิ่งตามคุณมาแบบนี้ ? ”

“ผมจะไปรู้ได้อย่างไร ! ” เจียงเสี่ยวไป๋ตอบ จากนั้นก็มองดูบุคคลนั้น แล้วตะโกนถามว่า “คุณเป็นใคร ? คุณต้องการอะไรจากผม ? ”

เมื่อกั๋วเปินเซียงได้ยินว่าเจียงเสี่ยวไป๋อยู่ข้างในจริง ๆ เขาก็อดไม่ได้ที่จะดีใจ แต่ก็ยังคงวิ่งเข้ามาพลางตอบออกไปว่า “ผู้ช่วยเจียง ฉันชื่อกั๋วเปินเซียง เป็นผู้ใหญ่บ้านซวงเหอ เลขาเฉิงโทรมาบอกให้คุณรีบติดต่อไปหานายกเทศมนตรีถังโดยด่วน”

ถังจิงเทียนกำลังตามหาเขาอยู่เหรอ ?

เจียงเสี่ยวไป๋สับสนอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้จริงจังและตอบไปว่า “ผมรู้แล้ว ! เมื่อผมกลับออกไป คงยืมโทรศัพท์หมู่บ้านของคุณโทรไปหานายกเทศมนตรีถังได้ใช่ไหม ? ”

กั๋วเปินเซียงพูดอย่างรวดเร็วว่า “ผู้ช่วยเจียง เลขาเฉิงบอกว่าเป็นเรื่องเร่งด่วนมาก ดูเหมือนว่า… จะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น ! ”

แม้ว่าเฉิงเสี่ยวเหว่ยจะไม่ได้พูดอะไรมาก แต่กั๋วเปินเซียงก็เห็นได้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋ดูไม่ได้สนใจมากนัก ดังนั้นเพื่อทำงานนี้ให้สำเร็จ เขาจึงต้องพูดแบบนี้ออกมา

มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นงั้นเหรอ ?

เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะยิ้ม แม้ว่าจะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น ถังจิงเทียนก็ต้องตามหาหลี่หมิงซานสิ จะตามหาเขาไปทำไม ?

หลี่หมิงชานที่ยืนฟังอยู่ข้าง ๆ ก็ได้พูดว่า “ผู้ช่วยเจียง เนื่องจากนายกเทศมนตรีถังกำลังตามหาคุณ ก็แสดงว่าต้องมีเรื่องด่วน คุณควรรีบไปที่หมู่บ้านเพื่อโทรกลับไปหาเขาก่อนดีกว่า ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋เงยหน้าขึ้นมองภูเขาที่อยู่ตรงหน้า แล้วพูดว่า “เราเกือบจะถึงแล้ว ถ้าเรากลับไปตอนนี้จะล่าช้าไปอย่างน้อยหนึ่งชั่วโมงกว่า ๆ และอาจทำให้เสียเวลา ต้องนอนที่นี่อีกหนึ่งคืน เราเดินไปสำรวจที่นั่นกันก่อนเถอะครับ พอกลับออกไป ค่อยโทรไปหาเขา”

หลังจากที่มีชีวิตมาสองชั่วอายุคน เจียงเสี่ยวไป๋จึงมีท่าทีสงบลงมาก ไม่ต้องพูดถึงแค่เรื่องรับสายโทรศัพท์เลย

ในความเห็นของถังจิงเทียน มันอาจสำคัญมาก แต่สำหรับเขา มันไม่ต่างจากเรื่องธรรมดา

หลี่หมิงชานมองดูภูเขาที่อยู่ตรงหน้าของเขา มันไม่ธรรมดาจริง ๆ จากนั้นเขาก็พูดว่า “ผู้ช่วยเจียง ทิวทัศน์ที่อื่นที่คุณพาเราไปก่อนหน้านี้ มันน่าทึ่งและน่าสนใจมาก แต่ที่นี่มีอะไรน่าสนใจงั้นเหรอ ? มันทั้งไม่มีวิว ไม่มีอะไรเลย ทำไมคุณถึงอยากมาที่นี่ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ที่นี่ไม่มีทิวทัศน์ธรรมชาติ แต่มีบทความอยู่ ! ”

“บทความ ? ” หลี่หมิงซานยิ่งประหลาดใจและถามว่า “บทความอะไร ทำไมฉันไม่เห็นมัน ? ”

ในขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน กั๋วเปินเซียงก็มาถึงตรงหน้าทุกคนแล้ว

มีคนกลุ่มใหญ่ และเขาไม่รู้จักใครเลย แต่หลี่หมิงซานเป็นรองนายกเทศมนตรี เขาจำได้ทันทีและอุทานออกมาว่า “รองนายกเทศมนตรีหลี่ คุณก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ ! ”

หลี่หมิงซานอดไม่ได้ที่จะรู้สึกมีความสุข และพูดว่า “คุณรู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋อยู่ที่นี่ แต่คุณไม่รู้ว่าฉันก็อยู่ที่นี่ด้วยงั้นเหรอ ? ”