ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 884 ต้องกล้าเข้าไว้

ตอนที่ 884 ต้องกล้าเข้าไว้

เมื่อเทียบกันแล้ว ทั้งหกคนที่ได้รับรางวัลห้าพันหยวนดูน่าเศร้าไปในทันที !

ถ้ารู้เกี่ยวกับนโยบายนี้ พวกเขาคงจะลองเสี่ยงดู !

คุณอาจได้รับรางวัลใหญ่มูลค่าสองหมื่นหยวน !

น่าเสียดายที่ไม่มียารักษาความน่าเสียใจในโลกนี้

พวกเขาจึงได้แต่ปลอบใจตัวเอง ห้าพันก็ยังมากกว่าสามพันหยวน ถึงสองพันหยวน

การเคลื่อนไหวนี้ยังทำให้ผู้ชมถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

“เจียงเจียกรุ๊ปจริงใจมาก ! ”

“ใช่ เข้ามาถึงรอบนี้แล้ว ถ้ากลับไปมือเปล่าก็คงเป็นเรื่องที่รับได้ยากมาก”

“เจียงเจียกรุ๊ปทำธุรกิจอย่างมีคุณธรรม เราสามารถวางใจได้เมื่อร่วมมือกับนักธุรกิจแบบนี้”

“อืม ไม่เหมือนกับบางธุรกิจที่คำนึงถึงแต่ผลประโยชน์ของตัวเอง และบีบบังคับลูกค้าโดยไม่คิดถึงใจลูกค้าเลย”

“แบบนี้ก็ทำให้เรามั่นใจได้ว่าเราจะร่วมมือกับเจียงเจียกรุ๊ปไปอีกนานในอนาคต”

“……”

หลี่หลิงหลิงฟังการสนทนาในกลุ่มผู้ชมและยิ้มอย่างรู้เท่าทัน

เธอถามคุณฉงและอีกสามคนว่า “แล้วตอนนี้พวกคุณยังกังวลอยู่หรือเปล่า ? ”

คุณฉงกล่าวว่า “ก็ยังกังวลอยู่!”

ไม่ให้กังวลได้อย่างไร ตอนนี้มันเป็นการลุ้นรางวัลสองหมื่นหยวน เป็นคุณ คุณไม่กังวลเหรอ ?

อย่างไรก็ตาม เขาก็ได้กล่าวเสริมว่า “แต่ฉันก็มีความสุขมากเหมือนกัน”

คุณเฉินพยักหน้า และกล่าวว่า “เจียงเจียกรุ๊ปทำให้ฉันประหลาดใจในทุกด้านจริง ๆ ฉันจะถือว่าเจียงเจียกรุ๊ปเป็นหุ้นส่วนที่ดีที่สุดของฉันในอนาคต ! ”

ไม่ต้องพูดถึงคุณอู๋ ผู้ซึ่งค่อนข้างสบาย ๆ เรียบง่ายมาโดยตลอดอย่างคุณหวังก็โบกมือ และพูดว่า “ตั้งแต่ตัดสินใจ ฉันก็ไม่กังวลอะไรแล้ว ! ”

หลี่หลิงหลิงยิ้มและพูดว่า “ตอนนี้ก็ถึงเวลาประกาศว่าใครคือผู้โชคดีที่จะได้รับรางวัลแล้ว ! ”

“ประกาศเลย รีบประกาศเถอะ ! ”

“เร็วเข้า ฉันรอไม่ไหวแล้ว ! ”

“……”

หลี่หลิงหลิงยื่นไมโครโฟนให้กับแขกที่มาช่วยจับสลาก และคน ๆ นั้นก็พูดออกมาเสียงดังว่า “หมายเลขของผู้โชคดีคือ…”

“0312 ! ”

ทันทีที่เสียงนั้นดังขึ้น ทุกคนก็มองไปที่คุณฉง

คุณฉงดีใจมาก “ฉันถูกรับรางวัลใหญ่ ฮ่า ๆ… ในที่สุดฉันก็ถูกรางวัล ! ”

ผลลัพธ์ออกมาแล้ว คุณอู๋ คุณเฉิน และคุณหวังต่างก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อยที่ตนเองไม่ใช่ผู้โชคดี

“ยินดีด้วย ! ”

“ขอแสดงความยินดีที่คุณถูกรางวัลใหญ่ ! ”

“คุณคือผู้ชนะในตอนท้าย ! ”

ใบหน้าของคุณฉงเต็มไปด้วยความสุข จากนั้นเขาก็พูดอย่างสุภาพ “ขอบคุณ ขอบคุณ ! ตอนนี้ฉันมีความสุขมาก ! ”

คุณอู๋และอีกสองคนก็ยิ้มอย่างมีความสุข และไม่เสียดายในการตัดสินใจของตนเอง !

หลี่หลิงหลิงยิ้มและพูดว่า “คุณฉง ยินดีด้วยที่ได้รับรางวัลใหญ่ คุณอยากจะพูดอะไรบ้างไหมคะ ? ”

คุณฉงพยักหน้า “แน่นอนครับ ! ”

หลี่หลิงหลิงยื่นไมโครโฟนให้เขาทันที

คุณฉงรับมันมาและพูดด้วยความตื่นเต้น “ก่อนอื่น ฉันอยากจะแสดงความขอบคุณต่อเจียงเจียกรุ๊ป ! และฉันรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้เป็นตัวแทนจำหน่ายของเจียงเจียกรุ๊ป ! โดยฉันตัดสินใจว่าจะเอาเงินสองหมื่นหยวนนี้มาลงทุนสั่งซื้อสินค้ากับเจียงเจียกรุ๊ปทั้งหมด ! ”

มีเสียงปรบมือดังสนั่นจากด้านล่างเวที

ท่ามกลางการแสดงความยินดีของหลี่หลิงหลิง การจับรางวัลก็จบลงด้วยดี

แต่มหกรรมส่งเสริมการลงทุนยังคงมีอยู่

ผู้ที่เซ็นสัญญาสำเร็จก็ออกจากหอประชุมไปทีละคน เพื่อไปเข้าร่วมงานเลี้ยงของเจียงเจียกรุ๊ปเป็นกลุ่ม ๆ จากนั้นก็กลับไปที่เกสต์เฮาส์หรือโรงแรมเพื่อพักผ่อน

การเซ็นสัญญาการลงทุนในหอประชุมหงซานสิ้นสุดลงในเวลาหนึ่งทุ่มตรงพอดี

ตัวแทนระดับมณฑลของสินค้าต่าง ๆ รวม 283 ราย ตัวแทนรายย่อยของเมืองต่าง ๆ อีก 3,715 ราย และเจ้าของแฟรนไชส์ร้านค้าทั้งสี่แบรนด์อย่างร้านโยวผิ่น ร้านหม้อไฟลาลาลา ร้านซีฟู้ด และร้านกุ้งอบน้ำมันอีก 864 ราย ซึ่งมีมูลค่าสัญญารวมต่อปีมากกว่า 4.8 พันล้าน และมีการชำระเงินมาแล้วกว่า 900 ล้านหยวน

กล่าวอีกนัยหนึ่ง จากงานสั่งซื้อและงานส่งเสริมการลงทุน เจียงเจียกรุ๊ปสร้างยอดขายได้ทั้งหมด 1.5 พันล้านหยวนก่อนตรุษจีนได้สำเร็จ

นอกจากนี้ยังมีผู้ประสงค์เข้าร่วมหรือเป็นตัวแทนอีกจำนวน 2,759 ราย แต่ยังไม่ได้ลงนามในสัญญา เนื่องจากเงินทุนไม่เพียงพอหรือเหตุผลอื่น ๆ

แต่พวกเขาทั้งหมดบอกว่าจะพยายามระดมทุนมาให้เจียงเจียกรุ๊ปโดยเร็วที่สุด

เมื่อเมิ่งเสี่ยวเป่ยและเฉินอันผิงรายงานผลสุดท้ายให้เจียงเสี่ยวไป๋ฟัง ในที่สุดเขาก็ยิ้มได้

“ผู้ช่วยเจียง ฉันไม่ได้คาดคิดเลยจริง ๆ ว่ายอดขายของงานมหกรรมการลงทุนจะมากกว่างานประชุมตัวแทนจำหน่ายและสั่งซื้อสินค้า ! ”

เฉินอันผิงกล่าวพร้อมกับถอนหายใจ

เมิ่งเสี่ยวเป่ยยังกล่าวอีกว่า “ใช่ นี่เป็นสถานการณ์ที่คาดไม่ถึงจริง ๆ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “ผู้จัดจำหน่ายมักจะเปิดร้านเป็นของตัวเองมากขึ้น ซึ่งลูกค้าของพวกเขาคือผู้บริโภคขั้นปลาย ขนาดของธุรกิจก็ขึ้นอยู่กับที่ตั้งของร้าน มันคือธุรกิจรายบุคคล”

“แต่การเป็นตัวแทนนั้นแตกต่างออกไป ตัวแทนไม่ได้ถูกจำกัดด้วยขนาดและที่ตั้งของร้าน ลูกค้าของพวกเขาก็คือตัวแทนจำหน่ายรายย่อยที่สามารถพัฒนาช่องทางออกไปได้อีก ดังนั้นปริมาณก็จะมากขึ้นตามไปด้วย”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยยิ้มออกมาและพูดว่า “เป้าหมายเดิมของเราคือการสร้างยอดขายให้ได้ 500 ล้านหยวนก่อนเทศกาลตรุษจีน แต่ตอนนี้เราสามารถทำได้ 1.5 พันล้านหยวน ซึ่งเกินเป้าหมายที่คาดไว้มาก ! ”

เฉินอันผิงยังกล่าวอีกว่า “ใช่ ยอดขาย 1.5 พันล้าน ฉันไม่คาดคิดเลยและฉันก็ไม่กล้าคิดถึงมันด้วย ! ”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยกล่าวว่า “ตอนนี้การสร้างยอดขายไม่ใช่เรื่องใหญ่อีกต่อไป หลังจากเหตุการณ์ทั้งสองนี้ สัญญาการสั่งซื้อต่อปีของเราทะลุ 8 พันล้าน มูลค่าการซื้อขายรวมของเจียงเจียกรุ๊ปในปี 1984 เกิน 1 หมื่นล้านอย่างแน่นอน”

เฉินอันผิงกล่าวว่า “เพิ่งเดือนมกราคมเท่านั้น และเราเพิ่งเริ่มต้นได้เพียงหนึ่งปี แต่เรากลับมีสัญญาการซื้อขายรายปีมูลค่ากว่า 8 พันล้านบาทแล้ว ยังมีเวลาอีก 11 เดือนข้างหน้า การที่ฝ่ายการตลาดของเราหาลูกค้ามาลงนามในคำสั่งซื้อมูลค่า 1.8 พันล้าน มันก็แค่เรื่องสบาย ๆ ไม่ใช่เหรอ ? ”

“ผู้ช่วยเจียง ในปี 1984 ฉันมุ่งมั่นว่าจะทำยอดขายให้ได้ 2 หมื่นล้าน”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “ยอดขาย 2 หมื่นล้าน ? คุณกล้าที่จะรับปากด้วยเหรอ ? ”

จู่ ๆ เฉินอันผิงก็หน้าเจื่อนขึ้นมา “ผู้ช่วยเจียง คุณมีเป้าหมายเท่าไร?”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ฉันยังไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้ ต้องดูอีกทีว่าระหว่างทางจะเป็นอย่างไร แล้วเราค่อยมาพูดถึงเรื่องนี้ทีหลัง ! ”

เฉินอันผิงไม่รู้ว่าเขาหมายถึงอะไร แต่เมิ่งเสี่ยวเป่ยรู้ทั้งหมด ระหว่างนี้ เจียงเสี่ยวไป๋จะทำโรงงานผลิตน้ำแร่สองที่ โครงการล็อตเตอรี่แห่งความหวังและร้านสะดวกซื้อโฮมอินน์

ร้านสะดวกซื้อเพียงอย่างเดียว เมื่อดำเนินการตามแนวคิดของเจียงเสี่ยวไป๋ จะสามารถกลายเป็นธุรกรรมนับหมื่นล้านได้

“คุณเฉิน แค่เรากล้าที่จะคิดและลงมือทำให้เข้าใกล้เป้าหมายหนึ่งแสนล้านหยวนก็พอแล้วค่ะ ! ”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“สะ…แสนล้าน ? ”

แม้แต่เฉินอันผิงก็อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจและอ้าปากค้างด้วยความเหลือเชื่อ

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็มองไปที่เมิ่งเสี่ยวเป่ยด้วยความประหลาดใจ

ถ้าเจียงเสี่ยวไป๋เป็นคนบอกว่าหนึ่งแสนล้าน เขาก็ยังพอเข้าใจได้

ท้ายที่สุดแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็เป็นคนที่บ้าคลั่งมาตลอด ซึ่งเขาเคยชินแล้ว

แต่การที่เมิ่งเสี่ยวเป่ยบอกว่าจะทำยอดให้ได้หนึ่งแสนล้านนั้นทำให้เขารู้สึกเหลือเชื่อ

เมิ่งเสี่ยวเป่ยกลายเป็นคนบ้าขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ?

เมิ่งเสี่ยวเป่ยไม่ได้พูดอะไรมากต่อหน้าเจียงเสี่ยวไป๋ เธอแค่ยิ้มและพูดว่า “คุณเฉิน คุณต้องเชื่อใจผู้ช่วยเจียงสิคะ ! ”

เฉินอันผิงยิ้มอย่างขมขื่นและพูดว่า “ฉันเชื่อแน่นอน ฉันเชื่อผู้ช่วยเจียงอยู่แล้ว ! ”

แต่ความมั่นใจของเขาตอนนี้อยู่ที่ไหนแล้ว ?

เขาไม่มีความมั่นใจเลย !

หนึ่งแสนล้านมันมากเกินไปจริง ๆ !