ผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาลจิตเวชพิศวง - บทที่ 1594 พี่คนเท่...
บทที่ 1594 พี่คนเท่…
“อยู่อีกด้าน” จั่วชิงพาคนทั้งสองเดินผ่านบันได ไปยังอีกด้านของศิลา ก่อนจะหยุดลงอย่างช้า ๆ
‘001 [มังกรทมิฬ] (1981-1985)
หัวหน้าหน่วย: หลี่เคิงเชียง
รองหัวหน้า: สื่อเจี้ยน
สมาชิก: ข่งจงหย่ง จั่วซงเหลียง ลู่เผ่ยหลง…
002 [รุ่งโรจน์] (1984-1986)
หัวหน้าหน่วย: เหลิ่งเจียงผิง
รองหัวหน้า…
003 [ลมทักษินอินทนิล] (1985-1990)
หัวหน้าหน่วย: จื่อหวง…
001 – [วีรวิญญาณ] (1986-?)
หัวหน้าหน่วย: ฮั่วชวี่ปิ้ง
รองหัวหน้า: กงหยางหวั่น
สมาชิก: เนี่ยจิ่นซาน หลี่เคิงเชียง…
003 [ฟีนิกซ์] (2009-?)
หัวหน้าหน่วย: จงเซียน โอฉางหง หมาฮุ่ยจวิน เฟิงฉาน เซี่ยซือเหมิง
รองหัวหน้า: เจียงกั๋วหมิง เก๋อเต๋อชิ่ง หนิงเหลียง เฉาซา…
005 [ฝนสีคราม] (2010-2012)
หัวหน้าหน่วย: หลวนผิง
รองหัวหน้า: อู๋เซียงหนาน
สมาชิก:…
002 [ร่างทรง] (2015-?)
หัวหน้าหน่วย: ปู่หลี อู๋ทงเสวียน
รองหัวหน้า: …
004 [หน้ากาก] (2012-2023)
หัวหน้าหน่วย: หวังเหมี่ยน
รองหัวหน้า: ซุนเถียนผิง
สมาชิก: หลี่เสวียน จ้าวเวยเวย เยว่กุ้ย
005 [ม่านราตรี] (2022-?)
หัวหน้าหน่วย: หลินชีเยี่ย
รองหัวหน้า: อันชิงอวี๋
สมาชิก: เฉาเยวียน ไป๋หลี่พั่งพั่ง เสิ่นชิงจู่ เจียหลาน เจียงเอ่อร์’
สายตาของหลินชีเยี่ยกวาดมองชื่อเหล่านั้นทีละชื่อ และแล้วก็หยุดอยู่ที่บรรทัดสุดท้าย ดวงตาฉายแววสับสนและดิ้นรนอีกครั้ง
อูเฉวียนมองรายชื่อเหล่านั้น ดวงตาฉายแววสงสัย
“นอกจาก ‘วีรวิญญาณ’ และ ‘ฟีนิกซ์’… ดูเหมือนมีแค่หน่วย ‘หน้ากาก’ ที่อยู่นานที่สุด? ที่เหลือดูเหมือนไม่มีใครอยู่เกินห้าปีเลย”
“ไม่มี” จั่วชิงส่ายหน้า พูดอย่างขมขื่น “ที่หน่วยวีรวิญญาณอยู่เกินห้าปีเป็นเรื่องปกติ ตราบใดที่มังกรของต้าเซี่ยไม่ตาย พวกเขาก็จะยังคงอยู่ หน่วยหน้ากากสามารถย้อนเวลาได้ด้วยหน้ากากหวัง หลีกเลี่ยงความตายได้หลายครั้ง ส่วนที่ฟีนิกซ์สามารถอยู่มาจนถึงตอนนี้ได้ ก็เพราะพวกเขาเปลี่ยนและจัดหน่วยใหม่ตลอด
หัวหน้าหน่วยรบพิเศษส่วนใหญ่ไม่ชอบเปลี่ยนสมาชิกหน่วยมาก แต่จงเซียนหัวหน้าหน่วยฟีนิกซ์รุ่นแรกเป็นผู้หญิงที่พิเศษมาก ความคิดของเธอคือ ตราบใดที่ต้าเซี่ยไม่ล่มสลาย ฟีนิกซ์ก็จะไม่ตาย!
เธอแบ่งสายเลือดฟีนิกซ์บางส่วนให้เพื่อนร่วมหน่วย เมื่อมีคนตาย ก็รับสมาชิกใหม่เข้ามา และมอบเลือดฟีนิกซ์ให้ ทำให้มีพลังฟื้นฟูสูง หลังจากเธอเสียชีวิตในการรบ ก็ย้ายอวัยวะทั้งหมดให้หัวหน้าหน่วยคนต่อไป รวมถึงความสามารถในการสร้างเลือดฟีนิกซ์ด้วย… วนเวียนไปแบบนี้ จนถึงตอนนี้ หน่วยฟีนิกซ์เปลี่ยนหัวหน้าหน่วยไปห้าคนแล้ว สมาชิกก็เปลี่ยนไปหลายรุ่น”
“หัวหน้าหน่วยฟีนิกซ์ทุกรุ่นใช้อวัยวะชุดเดียวกัน?” อูเฉวียนขมวดคิ้ว “นี่มันไม่เป็นการลบหลู่ผู้ตายเหรอครับ?”
“นี่เป็นการตัดสินใจของหัวหน้าจงเซียนรุ่นแรกเอง ที่เธอทำแบบนี้ก็เพราะหวังให้ต้าเซี่ยมีหน่วยรบพิเศษที่มั่นคงและมีพลังฟีนิกซ์อยู่ตลอดไป พวกเธอเหมือนหัวใจที่เต้นอยู่เสมอ ไม่ว่าจะเจอการโจมตีร้ายแรงแค่ไหน ก็สามารถคืนชีพจากเปลวเพลิงได้ ตราบใดที่หน่วยฟีนิกซ์ยังอยู่ หน่วยพิทักษ์ราตรีก็จะมีหน่วยรบพิเศษใช้ตลอดไป… นี่คือเจตจำนงของเธอและหัวหน้าหน่วยฟีนิกซ์ทุกรุ่น”
อูเฉวียนมองศิลาจารึกใหญ่ตรงหน้าด้วยความตกตะลึง
“ถ้าฟางโม่และหน่วยรบพิเศษของพวกเขาได้รับการรับรอง จะสืบทอดหมายเลขที่เท่าไหร่?” หลินชีเยี่ยที่เงียบมาตลอดเอ่ยถามขึ้น
จั่วชิงอ้าปากแล้วพูดว่า “จุดนี้ยังไม่แน่นอน แต่… หน้ากากหวังย้อนเวลาไปเมื่อเดือนกว่าก่อน ช่วยวิญญาณของสมาชิกหน่วยหน้ากากคนอื่นกลับมา ตอนนี้สรวงสวรรค์กำลังปลูกดอกชาดำจำนวนมากที่จะใช้เป็นร่างรองรับวิญญาณ อีกไม่นานพวกเขาอาจฟื้นคืนชีพ
แต่หมายเลขหน้ากากถูกหน้ากากหวังปิดลงด้วยตัวเอง แม้พวกเขาจะกลับมา ก็ไม่ใช่หน่วยหน้ากากหมายเลข 004 เหมือนเดิม แต่เป็นหน่วยใหม่… แต่สถานการณ์ของม่านราตรีต่างออกไป…”
จั่วชิงไม่พูดต่อ แต่หลินชีเยี่ยเข้าใจดีว่าหน่วยม่านราตรีกับหน่วยหน้ากากต่างกันโดยสิ้นเชิง
หน่วยหน้ากากแม้จะถูกทำลายหมด แต่ยังมีโอกาสฟื้นคืนชีพ แต่หน่วยม่านราตรีจะอยู่ต่อได้ก็ต่อเมื่ออันชิงอวี๋ที่ทรยศต้าเซี่ยยอมกลับมา เจียงเอ่อร์ที่วิญญาณดับร่างตายฟื้นคืนชีพ เฉาเยวียนที่ถูกราชันทมิฬกลืนกินฟื้นคืนชีพและต่อต้านราชันทมิฬได้ เว้นแต่พี่เท่จะดูดซับรากฐานนรกได้สมบูรณ์และยังรักษาสติกลับมาได้…
เงื่อนไขเหล่านี้ แค่ข้อเดียวก็เป็นเรื่องเพ้อฝัน ส่วนเรื่องที่จะทำได้ทั้งหมดนั้น… เป็นไปไม่ได้เลย
บางทีหน่วยม่านราตรีคงไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว
“ตอนอยู่ในแวดวงผู้เลื่อมใส หน้ากากหวังเคยพูดว่า ชะตากรรมของหน่วยรบพิเศษถูกกำหนดให้โศกเศร้า… ความหมายของการดำรงอยู่ของพวกเรา คือการใช้พลังทั้งหมดที่มีก่อนจุดจบอันน่าเศร้าจะมาถึง และเมื่อทุกอย่างจบลง ก็มอบหน้าที่ให้คนรุ่นใหม่ที่มีความหวังมากกว่า” เสียงของหลินชีเยี่ยแหบพร่า
เขาจ้องมองข้อมูลของหน่วยม่านราตรีอยู่นาน ค่อย ๆ หลับตาลงเพื่อซ่อนความเศร้าและความเจ็บปวด ในความทรงจำของเขาผุดภาพใบหน้าที่เปี่ยมด้วยความหวังของฟางโม่ หลูเป่าโย่ว ซูหยวน ซูเจ๋อ และคนอื่น ๆ… เหมือนกับพวกเขาในอดีต
เขาสูดหายใจลึกยุคของหน่วยม่านราตรีจบลงแล้ว… ให้เรามอบเกียรติยศและหน้าที่ของเราให้คนรุ่นใหม่กันเถอะ”
เมื่อได้ยินประโยคนั้น จั่วชิงก็ชะงักเล็กน้อย “นายจะมอบรหัสหน่วยให้หน่วยสำรองที่หกเหรอ? หลินชีเยี่ยนายคิดดีแล้วหรือ?”
หลินชีเยี่ยไม่ตอบ เขาลืมตาที่สงบนิ่งขึ้นแล้วพูดช้า ๆ
“ผู้บัญชาการจั่ว ขอมีดสักเล่มได้ไหมครับ? ผมอยาก… เขียนจุดจบให้เรื่องราวของพวกเราด้วยมือตัวเอง”
จั่วชิงมองดวงตาของเขา ครู่หนึ่งก็ถอนหายใจ โบกมือให้คนไปนำมีดแกะสลักมาให้ หลินชีเยี่ย
หลินชีเยี่ยกำมีดเดินไปที่หน้ารายชื่อหน่วยม่านราตรี ค่อย ๆ ยกแขนขึ้นเอื้อมไปที่ท้ายตัวอักษร ‘(2022-?)’
ในเวลาเดียวกัน พลังลึกลับแผ่ออกมาจากร่างของหลินชีเยี่ย
“นี่มัน…” จั่วชิงตกใจ สายตาซับซ้อน “ด่านจิตใจ?”
ด่านจิตใจของหลินชีเยี่ยกำลังจะแตก
เขามาที่หน้าศิลาจารึกนี้เพื่อบอกลาหน่วยม่านราตรีในอดีต มอบทุกอย่างให้คนรุ่นหลังที่มีความหวังมากกว่า… เหมือนกับหน่วยรบพิเศษทั้งหมดในอดีต สืบทอดไฟแห่งความหวัง
เช่นเดียวกัน เมื่อเขาจะเขียนจุดจบให้เรื่องราวของพวกเขา นั่นหมายถึงการตัดขาดจากอดีต พร้อมกับความเศร้าและความเจ็บปวด เริ่มต้นการเดินทางใหม่…
ความเจ็บปวดและความเศร้าจากการสละทิ้ง นี่คือเส้นทางการฝ่าด่านจิตใจที่เขาเลือก
หลังจากก้าวนี้ เขาจะก้าวเข้าสู่ยอดมนุษย์ กลายเป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดของมนุษยชาติ
เมื่อเดาความคิดของหลินชีเยี่ยได้ จั่วชิงจึงได้แต่ถอนหายใจอย่างจนใจ… สำหรับหลินชีเยี่ย นี่คือทางเลือกเดียวจริง ๆ
แต่ในตอนที่มีดกำลังจะจรดลงบนศิลาจารึก เงาสีเทาที่เต็มไปด้วยพลังเทวะก็พุ่งผ่านศิลา มือที่แข็งแรงคว้าข้อมือของหลินชีเยี่ยไว้!
“นี่ยังไม่ใช่จุดจบของพวกเรานะหัวหน้า” เสียงอ่อนโยนและคุ้นเคยดังขึ้นข้างหูหลินชีเยี่ย “อย่างน้อย… ตราบใดที่ฉันยังอยู่ ก็ยังไม่ใช่”
เมื่อได้ยินเสียงนั้น ร่างของหลินชีเยี่ยพลันสั่นสะท้าน!
เขาหันไปมอง เมื่อใบหน้าที่ไม่ได้เจอมานานปรากฏต่อหน้า เขาที่เหมือนคนใกล้ตายที่ถูกโลกทอดทิ้ง ในที่สุดก็พบที่พึ่งเดียวในความสิ้นหวัง ความขมขื่น ความเศร้าโศกมากมาย และความน้อยใจ พุ่งออกมาจากหัวใจที่เหมือนตายแล้ว กลายเป็นน้ำตาที่เอ่อล้นออกมาจากดวงตาที่แสนเศร้าสร้อย…
เขากอดชายคนนั้น ริมฝีปากสั่นระริก เอ่ยชื่อที่ไม่ได้เรียกมานาน
“พี่คนเท่…”
ในชั่วขณะต่อมา พลังของยอดมนุษย์พลันปะทุขึ้น