ผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาลจิตเวชพิศวง - บทที่ 1345 เสียสละอีกครั้ง

ซุนหงอคงมองไปทางทิศของภูเขาเทพ ขมวดคิ้วแน่น หลังจากผ่านไปครู่หนึ่งก็หันไปพูดกับคนอื่นๆ ว่า
“พวกเจ้าไปก่อนเถอะ ข้ายังมีธุระต้องจัดการนิดหน่อย แล้วจะรีบกลับมา”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนที่ยังไม่ได้ข้ามสะพานรุ้งก็ชะงักฝีเท้า
“ตอนนี้เลยหรือ?” หยางเจี่ยนหันกลับมามอง สายตาเหลือบมองท้องฟ้าที่ค่อยๆ ถูกย้อมเป็นสีเลือด “สำคัญมาก
เลยหรือ?”
“ก็พอสมควร” ซุนหงอคงตอบอย่างสงบ “มีสหายผู้หนึ่งเจอปัญหานิดหน่อย ข้าจะไปช่วยเขา”
เมฆหมอกค่อยๆ รวมตัวกันใต้เท้าของซุนหงอคง เมฆพลิกกายค่อยๆ ก่อตัวขึ้น หลินชีเยี่ยเห็นดังนั้นก็ไม่ลังเล
แม้แต่น้อย รีบก้าวตามหลังซุนหงอคงขึ้นไปทันที
“ชีเยี่ย?” ไป๋หลี่พั่งพั่งเอ่ยปากอย่างสงสัย
“ฉันจะไปกับพี่ลิงด้วย พวกนายตามคนอื่นไปก่อนเถอะ” หลินชีเยี่ยพูดอย่างหนักแน่น
ไป๋หลี่พั่งพั่งอ้าปาก กำลังจะพูดอะไรเพิ่มเติม อันชิงอวี๋ก็ตบไหล่เขาเบาๆ พลางส่ายหน้า
อันชิงอวี๋พูดกับหลินชีเยี่ยว่า
“ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะพาพวกเขาไปรอนายในหมอก… ระวังตัวด้วยนะ”
“อืม”
เมื่อพูดจบ อันชิงอวี๋ก็พาไป๋หลี่พั่งพั่งและเฉาเยวียนเดินตรงไปยังสะพานรุ้ง กลายเป็นลำแสงรุ้งหายไปที่ขอบฟ้า
“พี่ คุณจะไปด้วยเหรอ?” หยางเจี่ยนเห็นหลินชีเยี่ยขึ้นเมฆพลิกกายก็รีบพูดขึ้นทันที “ผมขอไปด้วยนะ ถ้าเกิด
อะไรขึ้น ผมจะได้ช่วยได้บ้าง”
“ไม่ต้องหรอก” ซุนหงอคงชี้ไปที่เมฆพลิกกายใต้เท้า “ยิ่งมีคนไปมากก็ยิ่งยุ่งยาก พวกเราสองคนใช้เมฆพลิกกาย
เป็น ถ้าเกิดอะไรขึ้นก็หนีได้ทันที… ไม่ต้องห่วง มีข้าอยู่ หลินชีเยี่ยจะไม่เป็นอะไร”
เมื่อได้ยินน้ำเสียงมั่นใจของซุนหงอคง สีหน้าของหยางเจี่ยนก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย เขามองหน้าหลินชีเยี่ยอย่าง
จนใจ “ก็ได้… งั้นผมจะรอพวกคุณอยู่ในหมอกนะ รีบไปรีบกลับล่ะ”
หลังจากร่างของหยางเจี่ยนหายไปที่ขอบฟ้า บนสะพานรุ้งก็เหลือเพียงหลินชีเยี่ยกับซุนหงอคง
“ไปกันเถอะ” ซุนหงอคงขี่เมฆพลิกกายบินตรงไปยังทิศทางของวังของราชาแห่งเทพเจ้า “ระหว่างทางเล่าให้ข้า
ฟังทีว่าเกิดอะไรขึ้นกับบรากีกันแน่?”
…
วิหารราชาแห่งเทพเจ้า
เสาแสงสีคริสตัลค่อยๆ จางหายไป พลังเทวะอันทรงพลังพุ่งทะลักออกมาจากร่างของธอร์!
สายฟ้าอันแข็งแกร่งพันรอบร่างของธอร์ ราวกับสระน้ำแห่งสายฟ้าที่มีเสียงนกร้องนับหมื่น แสงสีน้ำเงินเข้มพุ่ง
ออกมาจากดวงตาที่เบิกกว้าง เขากำหอกนิรันดร์ที่หน้าอกแน่น กล้ามเนื้อบนร่างกายปูดโปนขึ้นราวกับระเบิด!
เสียงคำรามของธอร์ก้องกังวานไปทั่วท้องพระโรงที่แตกสลาย ขณะที่พลังเทวะเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง หอกยาวใน
มือเริ่มคลายออกเล็กน้อย จากนั้นค่อยๆ เลื่อนออกมาทีละนิด……
ในขณะนี้ เขาได้ใช้รากฐานของแอสการ์ดเพื่อบังคับให้ตัวเองก้าวเข้าสู่ระดับสูงสุดแล้วหนึ่งก้าว
ฉึก!
เลือดสดไหลลงมาตามปลายหอก แต่ถูกแสงสายฟ้ากลืนกินไปอย่างรวดเร็ว ด้วยความพยายามของธอร์ หอกยาว
เล่มนี้ถูกดึงออกจากเนื้อของเขาอย่างสมบูรณ์ ท่ามกลางสายฟ้านับไม่ถ้วนที่พันรอบ มันพุ่งเข้าปักอย่างแรงเข้าไปใน
กำแพงที่พังทลายฝั่งตรงข้าม!
ร่างของธอร์ร่วงลงมาจากอากาศ เซล้มคุกเข่าลงกับพื้น มือข้างหนึ่งวางอยู่บนรูใหญ่ที่หน้าอก ใบหน้าบิดเบี้ยว
เหยเก
ระหว่างเนื้อที่ไหม้เกรียม ผลึกปริซึมได้แทงทะลุเข้าไปในหัวใจของเขา แสงสว่างในฝันราวกับแม่น้ำที่ไหลบ่าทะลัก
เข้าสู่ร่างกายของเขา บังคับให้ระดับพลังเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง!
ธอร์กระอักเลือดออกมาหลายครั้ง ใบหน้าซีดเซียวอย่างยิ่ง เขาลุกขึ้นยืนอย่างโซเซ มองดูมือทั้งสองข้างของตัวเอง
รอยยิ้มประหลาดปรากฏที่มุมปาก “นี่แหละคือระดับสูงสุด……โลกิ ดูเหมือนว่าผู้ที่ก้าวเข้าสู่ระดับสูงสุด ในที่สุดก็เป็น
ข้า!”
“ข้าจะไปฆ่าโอดินเดี๋ยวนี้ เช่นนี้แอสการ์ดก็จะรอดแล้ว!”
“ฆ่าเขาไม่ได้? เจ้าพูดอะไรน่ะ ข้าจะฆ่าเขาไม่ได้ได้อย่างไร……เขาอยู่ในระดับสูงสุด ข้าก็อยู่ในระดับสูงสุด เหตุใด
ข้าจะฆ่าเขาไม่ได้!”
“หุบปาก!! นี่คือความหวังสุดท้ายในการช่วยแอสการ์ด! ข้าต้องฆ่าเขาให้ได้!!”
“แอสการ์ด……ต้องมีราชาแห่งเทพเจ้าเพียงคนเดียวเท่านั้น!!”
“……”
เนื้องอกน่าขยะแขยงทยอยระเบิดออกมาจากเนื้อหนังของธอร์ ดวงตาแมลงสีแดงฉานเคลื่อนไหวไปมา ธอร์ยืน
อยู่ใต้ซากบัลลังก์ ดวงตาแดงก่ำ เขากำสายฟ้าที่คลุ้มคลั่งไว้แน่น พูดอะไรบางอย่างกับอากาศตรงหน้าราวกับคนบ้า
จิตสังหารมหาศาลพุ่งออกมาจากร่าง ธอร์กำลังจะออกจากวิหาร ทันใดนั้นกลุ่มเลือดก็ระเบิดออกมาจากเอวด้าน
ซ้ายของเขา แสงลวงตาของรากฐานพุ่งทะลักออกมาอย่างบ้าคลั่ง เหมือนรอยแตกบนเขื่อนที่ปล่อยพลังเทวะออกมาไม่
หยุด
ธอร์หยุดฝีเท้าลงทันที
“เจ้าว่าอะไรนะ? ร่างกายข้าทนพลังของรากฐานไม่ไหว?” ธอร์มองแผลเลือดที่เอวของตัวเอง โกรธจนตาแทบ
ถลน “เป็นไปไม่ได้! ข้าคือเทพเจ้าองค์สุดท้ายของแอสการ์ด นอกจากข้าแล้ว ไม่มีใครสามารถควบคุมรากฐานนี้ได้! ข้า
ต้องทำได้……”
ปัง!
คำพูดยังไม่ทันจบ หลังของเขาก็ระเบิดเป็นละอองเลือดอีกครั้ง!
ร่างกายของธอร์เหมือนลูกโป่งที่ถูกเป่าจนพองสุดขีด มองจากระยะไกลดูประหลาดอย่างยิ่ง
“ไม่… แม้จะต้องตาย! ข้าก็จะไม่ยอมมอบร่างกายและวิญญาณให้กับพวกแก!” ธอร์ราวกับได้ยินบางอย่าง
ตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยวไปข้างหน้า “ข้าไม่ใช่โอดิน! พวกแกพวกสกปรก อย่าคิดจะฉวยโอกาสทำให้ข้าแปดเปื้อน!”
ปัง ปัง ปัง!
ละอองเลือดระเบิดออกจากร่างติดต่อกันหลายครั้ง ธอร์ยืนอยู่ท่ามกลางแอ่งเลือดสีแดงฉาน พึมพำไม่หยุด
“ต้องมีวิธีอื่น… ต้องมีวิธีอื่นแน่ๆ!”
“มีอะไรบางอย่าง… ที่สามารถซ่อมแซมร่างกายของข้า หยุดการระเบิดได้?”
ธอร์กวาดตาสีแดงฉานมองไปรอบๆ ทันใดนั้น สายตาก็หยุดอยู่ที่คริสตัลสีม่วงที่ลอยอยู่ในทะเลมายาบน
เพดาน……
ดวงตาของเขาค่อยๆ สว่างขึ้น!
“อิดุนน์!” ธอร์อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “เทพีแห่งความเยาว์วัย อิดุนน์! ข้าลืมเจ้าได้อย่างไรกัน?! เทพีผู้ดูแล
ผลไม้แห่งชีวิต เจ้าคือสัญลักษณ์แห่งชีวิตและพลัง! ร้อยปีก่อน เจ้าช่วยให้พวกเรารอดชีวิตจากหมอก ตอนนี้เจ้าก็สามารถ
ช่วยชีวิตข้าได้แน่! เพื่อความอยู่รอดและอนาคตของแอสการ์ด เจ้า… จะเสียสละอีกครั้งได้หรือไม่?”
ผลไม้ที่เทพีแห่งความเยาว์วัยปลูกไว้ ช่วยให้เทพนอร์สรอดพ้นจากการกัดกร่อนของหมอกเมื่อร้อยปีก่อน และ
ตอนนี้ ในคริสตัลนี้ก็บรรจุวิญญาณและกฎเกณฑ์ของเธอไว้! เพียงแค่ดูดซับวิญญาณของเธอ พลังชีวิตมหาศาลที่อยู่ในนั้น
ก็จะช่วยให้เขารักษาร่างกายของตัวเองไว้ได้ หลีกเลี่ยงการถูกรากฐานทำให้ระเบิด!
เมื่อถึงตอนนั้น เขาก็จะสามารถก้าวเข้าสู่ระดับสูงสุดได้อย่างสมบูรณ์ กลายเป็นราชาแห่งเทพเจ้าของแอสการ์
ดอย่างสมศักดิ์ศรี!
ร่างของธอร์กลายเป็นสายฟ้า พุ่งไปยังกลางทะเลมายาที่ไหลเวียนอยู่บนยอดวิหารอย่างรวดเร็ว!
เขายื่นมือคว้าคริสตัลสีม่วงที่ลอยอยู่นั้น นำมาไว้ที่ริมฝีปากของตัวเอง……
แล้วกัดมันจนแตกละเอียด!