ผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาลจิตเวชพิศวง - บทที่ 1565 วีรกษัตริย์ออกจากโรงพยาบาล

“เป็นเขาหรือ?”
กิลกาเมชขมวดคิ้วแน่น
‘เขามิได้หายตัวไปหรอกหรือ?’
[ความคืบหน้าในการรักษากิลกาเมช:
[ความคืบหน้าในการรักษาปัจจุบัน: 94%]
[ความคืบหน้าในการรักษาปัจจุบัน: 95%]
เมื่อแถบความคืบหน้าเหนือศีรษะของเขาทะลุ 95% กิลกาเมชก็รู้สึกถึงความรู้สึกประหลาดขึ้นมา เขาเงยหน้าขึ้น
สามารถมองเห็นมุมมองของหลินชีเยี่ยนอกโรงพยาบาลได้ ภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืนอันมืดมิด ปีศาจมากมายกำลังบุกเข้า
มาอย่างบ้าคลั่ง
“นี่มัน……” กิลกาเมชหรี่ตามอง นอกเหนือจากภาพนั้น เขาเห็นแถบความคืบหน้าของตัวเองชัดเจน
ตอนนี้ แถบความคืบหน้าของเขายังคงเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว!
[ความคืบหน้าในการรักษาปัจจุบัน: 96%……97%……]
หลังจากที่คนไข้คนก่อนๆ ออกจากโรงพยาบาล กิลกาเมชก็รู้แล้วว่ามีแถบความคืบหน้าอยู่ แต่ตอนนี้ในใจเขา
กลับเต็มไปด้วยความสงสัย
‘แถบความคืบหน้านี้ ไฉนพุ่งขึ้นเร็วปานนี้?’
[ความคืบหน้าในการรักษาปัจจุบัน: 98%]
ในตอนนั้นเอง กิลกาเมชราวกับตระหนักถึงบางสิ่ง เขาลุกพรวดขึ้นยืน จ้องมองไปที่เยลันเดที่กำลังมองลงมาจาก
ดาดฟ้าตึกฝั่งตรงข้าม
“เป็นเจ้า! เจ้ากำลังควบคุมแถบความคืบหน้าของข้า? เจ้าต้องการทำอะไร?”
เยลันเดยิ้มโดยไม่พูดอะไร
กิลกาเมชแค่นเสียงหึ ร่างของเขาทะลุผ่านประตูออกไป กลายเป็นลำแสงพุ่งไปตรงหน้าเยลันเด พลังเทวะอันทรง
พลังระเบิดออกมาทันที!
เขาจ้องมองเยลันเดเขม็ง พูดเสียงเข้ม “หยุด!!!”
[ความคืบหน้าในการรักษาปัจจุบัน: 99% ]
“เราสั่งให้เจ้าหยุด!”
กิลกาเมชตะโกนด้วยความโกรธ ดาบยาวปรากฏในมือ แทงเข้าใส่หน้าอกเยลันเดด้วยความรวดเร็ว!
ตูม!!!
พร้อมกับพลังเทวะสีม่วงที่พุ่งทะยานขึ้นฟ้า คลื่นกระแทกหลายระลอกแผ่ปกคลุมโรงพยาบาล ผู้ช่วยพยาบาลทุก
คนสะดุ้งถอยหลังกรูด ร้องอุทานด้วยความตกใจ มองไปที่ตึกผู้ป่วยที่มีพลังเทวะพลุ่งพล่านด้วยความงุนงง
“เกิดอะไรขึ้น?!” หลี่อี้เฟยรีบเดินออกมาจากห้อง
“เป็นกษัตริย์กิลกาเมช เขาต่อสู้กับคุณตาคนนั้นอีกแล้ว!”
“แย่แล้ว……พวกนายหลบให้ดี ฉันจะไปดูสักหน่อย!”
หลี่อี้เฟยฝ่าลมแรงที่เกิดจากการปะทะของพลังเทวะพุ่งเข้าไปในตึกผู้ป่วย วิ่งขึ้นบันไดไปยังชั้นบนสุดในคราว
เดียว
เมื่อเขาออกมาจากช่องบันได ลมแรงบนชั้นดาดฟ้าก็ค่อยๆ สงบลง ท่ามกลางพลังเทวะสีม่วงที่จางหายไป เยลั
นเดยืนอยู่ตรงกลาง สวมชุดขาวที่ไร้ฝุ่นละออง
ตรงหน้าเขา รอยแยกในอากาศค่อยๆ จางหายไป……
“เย… เอ่อ……ท่านศาสดาผู้ยิ่งใหญ่ ท่านกิลกาเมชล่ะครับ?” หลี่อี้เฟยถามด้วยความสงสัย
ชายชราในชุดคลุมขาวค่อยๆ หันมา ใบหน้าเมตตาปรากฏรอยยิ้ม พูดอย่างไม่รีบร้อนว่า
“เจ้าทำได้ดีมาก บุตรของข้า……”
แกร็ก!
ในเวลาเดียวกัน ไม่มีใครสังเกตเห็นว่าใต้ต้นไม้ใหญ่กลางลานนั้น หมากขาวเพียงเม็ดเดียวบนกระดานสั่นไหว
เบาๆ แล้วค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีดำ……
สายลมเย็นพัดผ่านโรงพยาบาล ทำให้ใบไม้บนต้นไม้ส่งเสียงดังซู่ซ่า กระดานหมากทั้งหมดกลายเป็นสีดำสนิท
……
หมอก
ท่ามกลางลมพายุ รอยแยกในอากาศแตกออกทันที หลินชีเยี่ยชะงักเล็กน้อย จากนั้นก็ระดมพลังจิตถึงขีดสุด
พร้อมจะลงมือทุกเมื่อ!
แต่ในวินาถัดมา ร่างที่ก้าวออกมาจากรอยแยกกลับทำให้เขาประหลาดใจ
“กิลกาเมช?!” หลินชีเยี่ยเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นร่างในชุดคลุมสีเทานั้น “ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ
ครับ?”
“……” กิลกาเมชมองหลินชีเยี่ย แล้ววางดาบในมือลง ตอบอย่างจนใจ
“การรักษาของข้าถึง 100% แล้ว……”
“เป็นไปไม่ได้ นี่…”
หลินชีเยี่ยจำได้ชัดว่าตอนที่เขาไปหากิลกาเมชครั้งล่าสุด การรักษายังไม่ถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์……เวลาผ่านไปไม่
นาน จะถึง 100% ได้อย่างไร?
‘กิลกาเมชแอบกินยาในโรงพยาบาลงั้นเหรอ?’
“เป็นฝีมือของเยลันเด เขาทำอะไรบางอย่างกับข้า” กิลกาเมชนึกถึงใบหน้าเมตตานั้น สีหน้ามืดลง
“เขาเหรอ?”
หลินชีเยี่ยเอ่ยอย่างประหลาดใจ
การควบคุมความคืบหน้าในการรักษาของคนอื่น แม้แต่เขาก็ยังทำไม่ได้ เยลันเดเป็นแค่คนไข้ จะมีพลังแบบนั้นได้
อย่างไร?
“หากมองเช่นนี้ ครั้งที่บรากีออกจากโรงพยาบาลกะทันหัน ก็น่าจะเกี่ยวข้องกับคนผู้นี้……” กิลกาเมชขมวดคิ้ว
ราวกับกำลังครุ่นคิดบางอย่าง
ตูม!!!
เสียงระเบิดที่สั่นสะเทือนดังมาแต่ไกล ร่างในชุดคลุมดำลอยกระเด็นออกมาจากกองเพลิง ปีศาจน่าเกลียดหลาย
ตัวไล่กัดร่างของเขา แต่ถูกม่านควันสังหารเกือบหมด
“แย่แล้ว ท่านปฐมเทพนักล่าใกล้จะทนไม่ไหวแล้ว……” เฉาเยวียนพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
กิลกาเมชหันไปมองเทวทูตตกสวรรค์ร่างกลมนั้น ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย
“ถึงจะไม่รู้สาเหตุ แต่ดูเหมือนเวลาที่ข้าออกมาจะเหมาะเจาะพอดี……เช่นนั้นข้าจะช่วยเจ้าสักหน่อย”
หลินชีเยี่ยถูกขัดจังหวะความคิดด้วยสนามรบ ดวงตาของเขาฉายแววยินดี
“ขอบคุณท่านวีรกษัตริย์”
การออกมาอย่างกะทันหันของกิลกาเมชสามารถแก้ไขสถานการณ์คับขันของหลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ ได้อย่างไม่
ต้องสงสัย แม้พลังของกิลกาเมชจะไม่ถึงระดับเทพสูงสุด แต่ก็ไม่ต่างจากหมายเลข 27 มากนัก เมื่อร่วมมือกัน ทุกอย่างก็
มีทางออก
เมื่อร่างของกิลกาเมชพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า พลังศักดิ์สิทธิ์จอมราชันอันทรงพลังก็บดขยี้ปีศาจหลายตัวเป็นชิ้นๆ ในชั่ว
พริบตา ดวงตาของลูซิเฟอร์หรี่ลง มองมาทางนี้ด้วยความประหลาดใจ
“พลังนี้……”
ดวงตาของกิลกาเมชสงบนิ่ง เขายกมือขึ้น โครงร่างคลังสมบัติสีเงินปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า แรงกดดันของวัตถุ
ศักดิ์สิทธิ์ระดับสูงสุดถาโถมลงมาทันที!
คลังสมบัติกษัตริย์หมุนวนอยู่กลางเวหา แสงประหลาดสาดผ่านฟากฟ้า ลูซิเฟอร์รู้สึกว่ามิติสั่นไหว กระทั่งการ
มองเห็นกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง เขาก็พบว่าตัวเองมาอยู่ในทะเลทรายที่แห้งแล้งแล้ว!!
ลมพัดพาเม็ดทรายลอยละล่องสู่ท้องฟ้า ซากเมืองโบราณที่มองเห็นลิบๆ เงียบสงัด
“มิติของวัตถุศักดิ์สิทธิ์ระดับสูงสุดงั้นหรือ?” เมื่อเห็นภาพนี้ ลูซิเฟอร์ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ ดวงตาวาบไปด้วย
ประกายโทสะ “บ้าจริง!……เหตุใดใครๆ ก็มีวัตถุศักดิ์สิทธิ์ระดับสูงสุดกันหมด?!”
ภาพที่ถูกหลิงเป่าเทียนจุนใช้วัตถุศักดิ์สิทธิ์ระดับสูงสุดสองชิ้นซ้อมครั้งที่แล้วยังคงชัดเจนในความทรงจำ ถึงขนาด
ที่ตอนนี้ลูซิเฟอร์เห็นวัตถุศักดิ์สิทธิ์ระดับสูงสุดแล้วรู้สึกคับข้องใจ
ท่ามกลางพายุทราย ร่างในชุดคลุมดำค่อยๆ ก้าวออกมา หมายเลข 27 มองลงมายังโลกเบื้องล่าง ดูเหมือนจะ
ประหลาดใจอยู่บ้าง
“ข้ากลับมาแล้ว อาวุธทั้งหมดจงหวนคืนตำแหน่ง” เสียงหนึ่งก้องกังวานราวฟ้าคำราม
ลูซิเฟอร์กระพือปีกที่แหว่งวิ่นหันไปมอง เห็นร่างในฉลองพระองค์เหยียบย่างอากาศออกมาเหนือซากเมือง
โบราณ ดวงตาที่เจือประกายสีม่วงจ้องมองลงมา ทำให้ผู้คนรู้สึกหนาวสั่นโดยไม่รู้ตัว
ทันทีที่สิ้นเสียงของกิลกาเมช ดวงดาวเหนือท้องฟ้าของคลังสมบัติก็เริ่มส่องแสงขึ้นทีละดวง……