ผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาลจิตเวชพิศวง - บทที่ 1579 การมาถึงของความวุ่นวายที่คืบคลาน

ตูม!!!
สรวงสวรรค์
ใต้หอคอยกระบี่
ไอสีดำร้อนระอุพวยพุ่งออกมาจากทวารทั้งเจ็ดบนใบหน้าของหลินชีเยี่ย กลายเป็นเสาแสงขนาดเส้นผ่าน
ศูนย์กลางหลายสิบเมตรพุ่งตรงขึ้นสู่ท้องฟ้า ทะลวงชั้นเมฆพลังวิญญาณเหนือสรวงสวรรค์ จนเกิดเป็นช่องโหว่ในพริบตา
พลังอันน่าสะพรึงกลัวของเทพคธูลูแผ่ขยายออกไปอย่างฉับพลัน
พลังที่แฝงอยู่ในเสาแสงนี้ เข้มข้นกว่าใบหน้าประหลาดที่กลืนกินอันชิงอวี๋ถึงหลายสิบเท่า!
“ชีเยี่ย?!”
ทันทีที่พลังนี้ปรากฏขึ้น ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างหันไปมองพร้อมกัน เมื่อเห็นร่างที่ค่อยๆ ก้าวออกมาจากเสาแสง
สีหน้าของพวกเขาก็แสดงความตกตะลึงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“ไม่ผิดแน่ นี่คือพลังของความวุ่นวายที่คืบคลาน!” จั่วชิงจ้องมองเขาอย่างตกตะลึง “เป็นไปได้ยังไง……ทำไมใน
ตัวเขาถึงมีพลังของเทพคธูลูได้?”
“เขาถูกควบคุมแล้ว! คาดว่าความวุ่นวายที่คืบคลานคงซ่อนตัวอยู่ในร่างของเขามาตลอดในรูปแบบที่พวกเรา
ไม่รู้” ก่วงเฉิงจื่อมองออกในทันทีว่าร่างของหลินชีเยี่ยสูญเสียวิญญาณไปแล้ว จึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“บัดซบ! มันแอบซ่อนตัวในร่างชีเยี่ยตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?” อาจารย์เฉินขมวดคิ้วแน่น
ใต้หมวกคลุมสีดำขนาดใหญ่ หมายเลข 27 หรี่ตามองหลินชีเยี่ยที่มีควันดำล้อมรอบ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
“กล้าแย่งร่างลูกศิษย์ของฉัน……อยากตายรึไง?!”
ดวงตาของโจวผิงวาบขึ้นด้วยแววสังหาร ไม่พูดพร่ำทำเพลง ฝ่ามือของเขาฟาดกล่องกระบี่ด้านหลังแตกละเอียด
คว้ากระบี่โบราณเล่มหนึ่งไว้ในมือ พุ่งเข้าใส่ร่างที่มีควันดำล้อมรอบอย่างรวดเร็ว!
ในเวลาเดียวกัน มีลำแสงสองสายพุ่งออกมาจากฝูงชน!
“เจ้าลิง เจ้าได้กลิ่นหรือเปล่า?” กิลกาเมชเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง
ซุนหงอคงดวงตาเป็นประกายสีทอง จ้องมองหลินชีเยี่ยอย่างดุดัน พูดด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น “ในควันดำนั่น……มี
กลิ่นของไอ้แก่นั่นผสมอยู่?”
“ข้าเห็นมันไม่เข้าตามานานแล้ว มันมีปัญหาจริงๆ นั่นแหละ!”
กิลกาเมชกับซุนหงอคงสบตากัน พลังเทวะที่เกือบถึงเทพสูงสุดระเบิดออกมาอย่างรุนแรง หนึ่งสีทอง หนึ่งสีม่วง
แทบจะแบ่งลานกว้างออกเป็นสองส่วน คู่อริที่เคยปะทะกันบ่อยครั้งในโรงพยาบาลกลับยืนอยู่ฝ่ายเดียวกันในพริบตา
โจวผิง ซุนหงอคง กิลกาเมช ทั้งสามร่างพุ่งเข้าโจมตีหลินชีเยี่ยจากสามทิศทาง พลังศักดิ์สิทธิ์อันยิ่งใหญ่ทำให้แผ่น
หินสลักใต้เท้าแตกร้าวทีละนิด!
“พบกันอีกแล้ว สหายเก่าทั้งสอง……ไม่สิ ควรเรียกว่าสหายร่วมโรงพยาบาลต่างหาก?”
เสียงแหลมของไนอาลาโธเทปดังออกมาจากลำคอของหลินชีเยี่ย มันหัวเราะเยาะ ร่างกายบิดเบี้ยวอย่างรวดเร็ว
กลายเป็นก้อนเนื้อผิดรูปในพริบตา ปากแหลมคมนับไม่ถ้วนแยกออกจากด้านบนของก้อนเนื้อ จากนั้นเสียงกรีดร้อง
แหลมสูงก็ดังออกมาจากปากขนาดมหึมานั้น!
คลื่นเสียงที่มองไม่เห็นราวกับกำแพงกั้น กวาดออกไปรอบกาย ไนอาลาโธเทปทำลายพลังเทวะของทั้งสามจน
แตกกระจาย สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปทันที เลือดสีดำไหลออกจากหู
คลื่นเสียงแผ่ขยายไปทั่วสรวงสวรรค์ เทพหลักทั้งหมดขมวดคิ้วแน่น สีหน้าทรมานอย่างที่สุด เทพระดับรองพ่น
เลือดออกมาพร้อมกัน หมดสติในทันที
นกกระเรียนร่วงหล่นจากท้องฟ้าเหนือสรวงสวรรค์ทีละตัว รอยแตกร้าวแผ่ขยายไปทั่วกำแพงวัง แม้แต่ผิวทะเลที่
อยู่ห่างจากสรวงสวรรค์หลายกิโลเมตรยังถูกกดจนเป็นหลุมโหว่!
“เป็นแก?! สัตว์ประหลาดที่ลงมาที่แอสการ์ดเป็นแกนี่เอง?!”
ทั้งกิลกาเมชและซุนหงอคงไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้ยินเสียงนี้ ตอนที่อยู่ที่แอสการ์ด พวกเขาถูกเสียงคำรามของมันได้
เสียงนั้นสั่นสะเทือนจนพลังเทวะโกลาหล และตอนนี้ความดังของเสียงนั้นแรงกว่าครั้งก่อนหลายเท่า!
ภายใต้เสียงคำรามนี้ เหล่าเทพทั้งหลายถูกบังคับให้หยุดชะงัก ในพริบตาเดียว สัตว์ประหลาดร่างกลมก็เปลี่ยน
กลับเป็นร่างของหลินชีเยี่ย เขาหัวเราะเยาะเบาๆ ก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว แล้วหายวับไปอยู่ตรงหน้าค่ายกระบี่สังหาร
เซียน!
พลังกระบี่โบราณพัวพันเข้าหากัน ใบหน้าที่ลอยไปมาไม่หยุดนิ่งหมุนวนอยู่ในนั้นไม่หยุด แม้พลังกระบี่เหล่านี้จะ
ทำร้ายมันไม่ได้ แต่มันก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากค่ายกลนี้ได้
ไนอาลาโธเทปเงยหน้ามองกระบี่โบราณทั้งสี่เล่มบนท้องฟ้า แขนยาวสีดำสนิทยื่นออกมาจากด้านหลัง คว้าด้าม
กระบี่โบราณเล่มหนึ่งเอาไว้ หมอกแห่งความวุ่นวายที่คืบคลานไหลเข้าสู่ฝ่ามือ บีบกระบี่จนแตกเป็นเสี่ยงๆ จากตรงกลาง
ค่ายกลทันที!
เศษกระบี่โบราณแตกกระจาย ค่ายกระบี่สังหารเซียนแตกสลายโดยอัตโนมัติ ใบหน้าที่ลอยไปมาพุ่งออกมาอย่าง
รวดเร็ว พุ่งชนเข้าไปในร่างของหลินชีเยี่ย!
ใบหน้าของหลินชีเยี่ยบิดเบี้ยวเล็กน้อย แล้วกลับคืนสู่สภาพเดิมอย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็โบกมือ ร่างหนึ่งก็ร่วง
ออกมาจากควันดำ เซถลาล้มลงกับพื้น
อันชิงอวี๋ลุกขึ้นยืนอย่างงุนงง มองไปรอบๆ เมื่อเห็นหลินชีเยี่ยที่มีฝ่ามือสีดำสนิทอยู่ตรงหน้า ก็ชะงักไปชั่วขณะ
“ชีเยี่ย? ทำไมนาย……”
ก่อนที่จะพูดจบ ดวงตาสีเทาของอันชิงอวี๋ก็สั่นไหวเล็กน้อย สีหน้ามืดลงทันที “ไม่ใช่ แกไม่ใช่ชีเยี่ย แกเป็นใครกัน
แน่?!”
“ฮ่ะๆๆๆ……” ไนอาลาโธเทปหัวเราะเยาะ “เจ้าอยากตาย แต่มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก……หากไม่มีประตูและ
กุญแจ แผนของข้าก็จะไม่สำเร็จ”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ ดวงตาของอันชิงอวี๋ก็เป็นประกาย ความคิดมากมายแล่นผ่านสมองอย่างรวดเร็ว เขาหมุนตัว
กลับทันที พุ่งตัวไปทางกระบี่โบราณที่เหลืออีกสามเล่ม!
อย่างไรก็ตาม ร่างของเขาวิ่งได้เพียงสองก้าว ก็ถูกแขนยาวสีดำสนิทรัดไว้แน่น!
อันชิงอวี๋ที่ถูกบีบคอหรี่ตาลง หมุนศีรษะไปด้านหลัง 180 องศาทันที ม่านตาสีเทาหดเล็กลงอย่างรุนแรง แขนสีดำ
ที่ยื่นออกมาจากด้านหลังของหลินชีเยี่ย จู่ๆ ก็เปลี่ยนเป็นโคลนเหลวนุ่ม
การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกะทันหันนี้ ทำให้ไนอาลาโธเทปถึงกับชะงัก อันชิงอวี๋ที่หลุดพ้นจากโคลนรู้ดีว่าตัวเอง
ไม่มีโอกาสวิ่งไปถึงกระบี่โบราณได้ทัน จึงกัดฟันแล้วกระโดดเข้าไปในความปั่นป่วนของมิติเวลาที่ม้วนตัวขึ้นมาด้านข้าง
ทันที
จากพลังงานที่แผ่ออกมาจากร่างของอีกฝ่าย อันชิงอวี๋พอจะเดาได้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่สามารถ
ตกอยู่ในมือของอีกฝ่ายได้ เมื่อฆ่าตัวตายไม่ได้ ก็ต้องอาศัยพลังของความปั่นป่วนในมิติเวลาเพื่อออกไปจากที่นี่ชั่วคราว
แต่ในขณะที่ร่างของเขากำลังจะพุ่งเข้าไปในความปั่นป่วนของมิติเวลา มือข้างหนึ่งก็บีบมิติแตกและกดลงบนหน้า
ผากของเขาทันที!
ไม่รู้ว่าไม่รู้ว่าความวุ่นวายที่คืบคลานมายืนอยู่ด้านหลังความปั่นป่วนของมิติเวลาตั้งแต่เมื่อไหร่
“ทำไมต้องฆ่าตัวตายด้วย? การยอมรับพลังของประตูสัจธรรมไม่ดีหรือ? หรือเจ้าไม่รู้ว่าการมี ‘สัจธรรม’ หมายถึง
อะไร?” ภายใต้ฝ่ามือของไนอาลาโธเทป อันชิงอวี๋ไม่สามารถใช้พลังได้แม้แต่น้อย ได้แต่มองใบหน้าของหลินชีเยี่ยที่มีควัน
ดำล้อมรอบ ค่อยๆ เข้ามาใกล้หน้าของตน
“อ๋า~ ข้ารู้แล้ว เจ้ายังไม่เห็น ‘สัจธรรม’ ทั้งหมดเช่นนั้นสินะ? เจ้าไม่เห็น ‘พวกเรา’ และไม่เห็นอนาคตที่เป็นของ
‘พวกเรา’ ……เจ้าถึงขนาดไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นอะไร ได้แต่ปฏิเสธประตูและกุญแจโดยสัญชาตญาณตามที่พวกเขา
ยุยง ไม่เป็นไร……เด็กน้อย แค่เจ้าเห็นสัจธรรมทั้งหมด เจ้าก็จะเข้าใจเอง ตอนนั้น โดยที่ข้าไม่ต้องใช้กำลัง เจ้า……ก็จะ
เดินตามข้าไปเอง……”
รอยยิ้มที่มุมปากของไนอาลาโธเทปสดใสขึ้นเรื่อยๆ มือที่กดอยู่บนฝ่ามือของอันชิงอวี๋ออกแรงทันที ควันดำ
มหาศาลไหลเข้าสู่ร่างของอันชิงอวี๋ ในชั่วขณะต่อมา ดวงตาของอันชิงอวี๋ก็หดเล็กลงอย่างรุนแรง เงาประตูขนาดมหึมา
ค่อยๆ ปรากฏขึ้นด้านหลังของเขา……