ผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาลจิตเวชพิศวง - บทที่ 204 จะไม่ยอมให้เกิดขึ้น

ในถ้ำใต้พิภพที่โล่งและเงียบสงัด ทุกคนต่างจับจ้องไปที่พร่ำรำพันและหลินชีเยี่ย ไป๋หลี่พั่งพั่งบีบฝ่ามือจนเลือด
ออก เหงื่อไหลโซมกายราวกับสายฝน แต่ก็ยังไม่อาจหลุดพ้นจากแรงกดดันของผู้มีพลังขั้นมหาสมุทรสองคนได้
ส่วนหม่าอี้เทียนยืนอยู่ข้างๆ อย่างสบายอกสบายใจ จิตใจสงบนิ่ง ไม่สงสัยในผลลัพธ์สุดท้ายแม้แต่น้อย
‘น่าขัน ท่านพร่ำรำพันจะพลาดได้ยังไง?’
ในฐานะสาวก เขารู้ดีที่สุดว่าท่านผู้น่าเกรงขามผู้นี้มีพลังอำนาจมหาศาลเพียงใด และเขาก็ชื่นชมท่านจากก้นบึ้ง
ของหัวใจ อาจกล่าวได้ว่าหากไม่มีพร่ำรำพัน ศาสนจักรเทพโบราณคงไม่มีทางก้าวมาถึงจุดนี้ได้ และสาวกก็คงไม่มีทาง
ดำรงอยู่
ในขณะที่หม่าอี้เทียนรอคอยอย่างเต็มเปี่ยมด้วยความมั่นใจ ดวงตาทั้งสองของหลินชีเยี่ยก็ค่อยๆ เปิดขึ้น……
“ฮ่าๆ จบแล้ว สมแล้วที่เป็นท่านพร่ำรำพัน แค่ตัวแทนเทพเจ้าสององค์……หืม?!” หม่าอี้เทียนเพิ่งจะพูดประจบ
ได้ครึ่งเดียว ทั้งร่างก็สะดุ้งโหยง เขามองหลินชีเยี่ยที่ไม่เป็นอะไรเลยอย่างงงๆ กะพริบตาแรงๆ
จากนั้นก็เหลือบมองไปที่พร่ำรำพันซึ่งยืนอยู่ตรงข้าม
พร่ำรำพันที่เคยสง่างามสูงศักดิ์ บัดนี้ยืนตระหง่านอยู่ที่นั่นราวกับรูปปั้นหิน ประกายในดวงตาหายไปหมดสิ้น
สีหน้าเทาซีดราวกับศพ ไร้ซึ่งลมหายใจแม้แต่น้อย
‘นี่……นี่มันเป็นไปได้ยังไง?!’
หม่าอี้เทียนอ้าปากค้าง ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ!
ในเวลาเดียวกัน โซ่สีดำบนร่างของไป๋หลี่พั่งพั่งและคนอื่นๆ ก็คลายออกพร้อมกัน พวกเขามองหลินชีเยี่ยที่ฟื้นขึ้น
มาอย่างงงๆ ครู่หนึ่ง ก่อนจะดีใจจนแทบบ้า!
“ชีเยี่ย! นาย นาย……นายจัดการเขาได้แล้วเหรอ?!” ไป๋หลี่พั่งพั่งตื่นเต้นที่สุด แทบจะกระโดดขึ้นมาทั้งตัว
เสิ่นชิงจู่มองหลินชีเยี่ยด้วยสายตาซับซ้อน เมื่อหลินชีเยี่ยหันมามองเขา เขาก็สะดุ้งเล็กน้อย แล้วแกล้งทำเป็นหัน
หน้าไปทางอื่นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ชีเยี่ย นายทำยังไง……” ครูฝึกหงก็เอ่ยปากอย่างตกตะลึง ดูเหมือนแม้แต่เขาเองก็ไม่คิดว่าพร่ำรำพันผู้มีพลังขั้น
มหาสมุทรจะพ่ายแพ้ในมือของหลินชีเยี่ย
หลินชีเยี่ยส่ายหน้า สายตาทอดไปไกล แล้วเอ่ยอย่างสงบ “เรื่องพวกนี้ค่อยคุยกันทีหลัง ตอนนี้ยังมีปัญหาใหญ่อีก
สองอย่าง”
หม่าอี้เทียนในที่สุดก็ได้สติกลับคืนมาจากความตกใจ เขาจ้องมองทั้งสี่คนด้วยสายตาเต็มไปด้วยความมุ่งร้าย แรง
กดดันอันน่าสะพรึงกลัวของผู้มีพลังขั้นมหาสมุทรปะทุขึ้นอีกครั้ง!
แม้จะไม่รู้ว่าหลินชีเยี่ยทำได้อย่างไร แต่นั่นไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือเมื่อร่างจริงของพร่ำรำพันรู้เรื่องนี้ เขาจะต้อง
โกรธแค้นอย่างสุดขีดแน่นอน!
ภายใต้เงื่อนไขที่สูญเสียร่างเงาไปหนึ่งร่าง ถ้าเขายังไม่สามารถทำภารกิจที่พร่ำรำพันมอบหมายให้สำเร็จได้ เขาคง
ไม่มีจุดจบที่ดีแน่
ไม่ว่าอย่างไร เราก็ไม่สามารถปล่อยให้ตัวแทนเทพคู่นี้รอดชีวิตไปได้!!
มังกรดินเพลิงที่อยู่ข้างๆ ดูเหมือนจะรับรู้ถึงการตายของพร่ำรำพัน ภายใต้การควบคุมของพันธวิญญาณ ความคิด
ของมันถูกควบคุมอย่างสมบูรณ์ ด้วยความโกรธแค้น มันแผดเสียงคำรามดังลั่น ลวดลายเปลวไฟรอบตัวสว่างวาบขึ้น
ทำให้ลาวาโดยรอบปั่นป่วนอย่างรุนแรง!
กรร! กรร! กรร! กรร!
เสียงคำรามของมังกรดังสนั่นไปทั่วโลกใตพิภพ ทำให้แก้วหูของทุกคนแทบแตก รอยยิ้มบนใบหน้าของไป๋หลี่
พั่งพั่ง และคนอื่นๆ หายไปอย่างสิ้นเชิง แทนที่ด้วยความหนักอึ้งที่ไม่เคยมีมาก่อน
พร่ำรำพันตายแล้ว แต่ตรงหน้าพวกเขายังมีศัตรูอีกสองคนที่มีพลังเกินกว่าจะรับมือได้ หากไม่สามารถผ่านด่านนี้
ไปได้ พวกเขาก็คงต้องตายอย่างแน่นอน
เปลวไฟร้อนแรงแผ่ซ่านไปทั่วถ้ำใต้พิภพ อุณหภูมิโดยรอบพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว เถ้าถ่านที่ลุกไหม้ค่อยๆ ลอยขึ้น
มาจากลาวา สีแดงฉานของไฟที่เห็นรอบด้านราวกับจะเผาไหม้จอประสาทตาให้มอดไหม้
มังกรดินเพลิงกางปีกออก สะบัดเบาๆ ร่างอันใหญ่โตของมันพาลมร้อนแรงลอยขึ้นมาจากลาวา ดวงตาคู่นั้นเต็ม
ไปด้วยความโกรธแค้นและพลังอำนาจอันน่าสะพรึงกลัวของมังกร เพียงแค่มองก็ทำให้หัวใจสั่นสะท้าน
มันอ้าปากกว้าง เกล็ดไฟที่ปกคลุมร่างราวกับลุกโชนขึ้นมา บอลเพลิงขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางราวยี่สิบเมตรก่อตัว
ขึ้นอย่างรวดเร็วตรงหน้ามัน อุณหภูมิสูงอย่างน่ากลัวทำให้อากาศโดยรอบบิดเบี้ยว
เมื่อรู้สึกถึงพลังงานมหาศาลที่อยู่ในบอลเพลิงนั้น สีหน้าของครูฝึกหงก็ซีดเผือด หากครั้งนี้โจมตีลงมาจริงๆ ทั้งถ้ำ
ใต้พิภพคงถูกทำลายจนไม่เหลือซาก
หม่าอี้เทียนในตอนนี้ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขารีบถอยหลังไปยังผนังถ้ำอย่างรวดเร็ว พลางด่าทออย่างโกรธ
เกรี้ยว
“เจ้าสัตว์เดรัจฉานนี่มันบ้าไปแล้วรึไง? แค่แมลงสาบไม่กี่ตัวเท่านั้น ทำไมถึงใช้การโจมตีขนาดใหญ่ขนาดนี้? มัน
คิดจะฆ่าฉันไปพร้อมกันด้วยหรือไง?!”
ใช่แล้ว มังกรดินเพลิงคิดเช่นนั้นจริงๆ
มันไม่ได้ลืมว่าใครเป็นคนปลุกมันขึ้นมาตอนที่มันกำลังหลับใหล แล้วยังโจมตีมันอีก มันได้ทำพันธวิญญาณกับ
พร่ำรำพันจริง ไม่สามารถฝ่าฝืนคำสั่งของพร่ำรำพันได้ แต่นั่นไม่ได้รวมถึง ‘การอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขระหว่างสาวก’
ตอนที่พร่ำรำพันยังอยู่ มันก็ไม่กล้าทำอะไรตามใจชอบ แต่ตอนนี้พร่ำรำพันไม่อยู่แล้ว มันก็คือราชาแห่งโลกใต้ดิน
นี้!
พวกแมลงสาบพวกนี้ต้องฆ่า ผู้ที่ทำร้ายเพื่อนของมันก็ต้องฆ่า ดังนั้น……ทำลายทุกอย่างเสีย!
บอลเพลิงที่น่ากลัวยังคงก่อตัวอยู่ตรงหน้ามังกรดินเพลิง มันตั้งใจจะทำลายทุกคนในคราวเดียว หม่าอี้เทียนวิ่งไป
ที่ผนังถ้ำด้วยสีหน้าซีดเผือด ยื่นมือแตะผิวหินแล้วกลายร่างเป็นแสงสีดำหายวับเข้าไปในเนื้อหิน
ครูฝึกหงกัดฟันแน่น ก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว สูดหายใจลึก แล้วหยิบเหรียญตราออกมาจากอกอย่างจริงจัง
นี่เป็นเหรียญตราที่ทำอย่างประณีตมาก ด้านหน้ามีลวดลายเป็นดาบตรงสองเล่มไขว้กัน ใบมีดเปล่งแสงสีฟ้าอ่อน
ด้านหลังดาบเป็นท้องฟ้ายามค่ำคืนประดับด้วยดวงดาวนับไม่ถ้วน……
ใต้ลวดลายมีตัวอักษรสองตัวสลักอยู่
‘หงฮ่าว’
หลินชีเยี่ยรู้จักเหรียญตรานี้ เคยได้สัมผัสมันด้วยมือตัวเองมาก่อน เจ้าของเหรียญตรานี้มีชื่อว่าจ้าวคงเฉิง
ส่วนเสิ่นชิงจู่และไป๋หลี่พั่งพั่งไม่รู้เลยว่านี่คืออะไร ตอนนี้ความสนใจของพวกเขาถูกดึงดูดไปที่มังกรดินเพลิงบน
ท้องฟ้าอย่างสิ้นเชิง
ครูฝึกหงกำเหรียญตราไว้แน่น ดวงตาฉายแววเด็ดเดี่ยว
“ฟังฉันให้ดีทุกคน” ครูฝึกหงเอ่ยขึ้นอย่างช้าๆ
เสิ่นชิงจู่และไป๋หลี่พั่งพั่งหันมามองเขาพร้อมกัน
“เดี๋ยวฉันจะฝืนทะลวงสู่ขั้นมหาสมุทร แล้วใช้พลังทั้งหมดเจาะช่องทางบนผิวหินให้ พวกนายวิ่งเข้าไปให้เร็วที่สุด
ฉันไม่รู้ว่านี่จะหลบการโจมตีครั้งนี้ได้หรือไม่ แต่มันอาจเป็นทางรอดสุดท้ายของพวกนาย” ครูฝึกหงพูดอย่างสงบ
“พวกเรา?” ไป๋หลี่พั่งพั่งสังเกตเห็นจุดสำคัญในคำพูดของเขาอย่างว่องไว “แล้วครูฝึกล่ะ? อีกอย่าง… คุณจะฝืน
ทะลวงได้ยังไง?”
“นั่นไม่สำคัญ” น้ำเสียงของครูฝึกหงมีความน่าเกรงขามที่ปฏิเสธไม่ได้
เขาก้มหน้าลง พลิกเหรียญตราขึ้นมาดูคำจารึกบนนั้นเป็นครั้งสุดท้าย มุมปากปรากฏรอยยิ้มบางๆ
“พวกนายเป็นรุ่นน้อง แค่รับผิดชอบวิ่งก็พอ ส่วนที่เหลือ… เป็นหน้าที่ของรุ่นพี่เอง”
นิ้วของครูฝึกหงลูบเบาๆ บนผิวเหรียญตรา เข็มเล็กๆ ดีดออกมาจากในเหรียญตรา เขาสูดหายใจลึก ยกมือเตรียม
แทงเข็มนั้นเข้าร่างกายตัวเอง
หมับ!
มือหนึ่งคว้ามือของครูฝึกหงไว้มั่นคง
ครูฝึกหงหันหน้าไปอย่างตกตะลึง เห็นหลินชีเยี่ยยืนอยู่ข้างๆ เขาอย่างเงียบๆ มืออีกข้างหนึ่งดึงเหรียญตราออก
จากมือของครูฝึกหง แล้วเอากลับไปไว้ที่หน้าอกของเขาเหมือนเดิม
หลินชีเยี่ยยิ้มอย่างอ่อนโยน
“หากรัตติกาลพึงมาเยือน ข้าจะยืนหยัดเบื้องหน้าทุกสรรพสิ่ง ชักดาบข้ามห้วงลึก โลหิตหลั่งรินย้อมนภา… ใช่
ไหมครับ?” หลินชีเยี่ยพูดเบาๆ เขาหันหลัง เงยหน้ามองมังกรดินเพลิง รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ จางหายไป
“ผม… จะไม่ยอมเห็นโศกนาฏกรรมแบบเดิมซ้ำรอยอีกแล้ว” เขาพึมพำ
………………………………………………………………………………………………
พิเศษ!! อัปวันละ 16 ตอนที่ Enjoybook เริ่ม 19 สค.นี้