ผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาลจิตเวชพิศวง - บทที่ 782 ภารกิจสำเร็จ

ด่านเฉินหลง
ท้องฟ้าถูกปกคลุมด้วยคลื่นยักษ์ ภายใต้เงามืดมหึมา เสียงคำรามของสิ่งลี้ลับนับไม่ถ้วนกำลังมุ่งหน้าสู่กำแพง
เมืองสีดำสูงตระหง่าน
ฟางจั่วและคนอื่นๆ ยืนอยู่บนยอดกำแพงเมือง เเสื้อคลุมสีแดงเข้มเปียกโชกไปด้วยน้ำทะเล เขาวางมือบนดาบที่
เอว ลูบด้ามดาบโดยไม่รู้ตัว สมองกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็ว
“พวกมันมาแล้ว……”
ฟางจั่วพึมพำ
สิ่งลี้ลับหลายพันตัว เพียงแค่แรงกดดันจากพลังของพวกมันที่ผสมปนเปกัน ก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้คนในด่านเฉิน
หลงหายใจไม่ออก เมื่อรวมกับคลื่นยักษ์และเสียงคำรามที่ดังกึกก้องราวกับฟ้าผ่า หน้าด่านเฉินหลงในตอนนี้ก็ไม่ต่าง
อะไรกับวันสิ้นโลก
ท่ามกลางพายุฝน ฟางจั่วหยิบวิทยุสื่อสารในมืออีกข้างขึ้นมา เขาพูดอย่างใจเย็น
“เปิดใช้งานแนวป้องกันเฉินหลง”
เมื่อสิ้นเสียง คอนกรีตหนาบนกำแพงเหล็กสีดำขนาดใหญ่ก็หดกลับเข้าไปในกำแพง เผยให้เห็นรูสีดำขนาดใหญ่
จำนวนมากที่เรียงรายอย่างเป็นระเบียบบนพื้นผิวราวกับรังผึ้ง
จากนั้น ปากกระบอกปืนใหญ่ก็ยื่นออกมาจากรู ตั้งตระหง่านอย่างหนาแน่นบนผิวกำแพงเหล็กกล้า ปากกระบอก
ปืนหมุนกลับ ปืนทั้งหมดเล็งไปยังทิศทางที่คลื่นสัตว์ร้ายกำลังบุกเข้ามา
ตูม ตูม ตูม ตูม!!!
แสงไฟเจิดจ้าพุ่งออกมาจากปากกระบอกปืนใหญ่ที่เรียงรายกันเป็นรังผึ้ง กระสุนปืนนับไม่ถ้วนราวกับตาข่าย
ขนาดใหญ่ไร้รอยต่อ ครอบคลุมท้องฟ้าทั้งหมดในชั่วพริบตา ส่องสว่างผิวมหาสมุทรอันมืดมิด
อาวุธร้อนขนาดเล็กทั่วไปอย่างปืนและระเบิดมือนั้นยากที่จะส่งผลกระทบต่อสิ่งลี้ลับระดับสูง อย่างมากก็แค่
รับมือกับสิ่งลี้ลับที่ระดับต่ำกว่าขั้นชวนลงมาเท่านั้น แต่อาวุธร้อนขนาดใหญ่นั้นแตกต่างออกไป ด้วยพลังทำลายล้างจาก
การระเบิดที่รุนแรง พวกมันสามารถสร้างความเสียหายให้กับสิ่งลี้ลับขั้นชวนและขั้นมหาสมุทรบางส่วนได้ หากมีอาวุธ
หนักจำนวนมากพอ ยังสามารถคุกคามขั้นพิภพได้อีกด้วย
ในฐานะที่เป็นป้อมปราการระดับ A ของต้าเซี่ย ด่าเฉินหลงมีปืนใหญ่ติดตั้งอยู่ทั้งหมดเจ็ดหมื่นแปดพันกระบอก
ด้วยจำนวนที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ ไม่เพียงแต่สามารถครอบคลุมการยิงได้ทุกมุมอย่างสมบูรณ์ ในกรณีที่มีการรวมกำลัง
ยิงอย่างแม่นยำโดยมนุษย์ ยังสามารถสังหารสิ่งลี้ลับขั้นพิภพได้ภายในสิบวินาที
ป้อมปราการระดับ A เหล่านี้ เป็นสัญลักษณ์ของขีดสุดของวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีของต้าเซี่ย
เมื่อตาข่ายปืนใหญ่ที่ปกคลุมท้องฟ้าปรากฏขึ้น ดวงตาของคลื่นสัตว์ร้ายที่กำลังถาโถมไม่หยุดยังคงแดงก่ำ พวก
มันจ้องมองด่านสีดำเบื้องหน้าอย่างแน่วแน่ ราวกับสูญเสียสติไปอย่างสมบูรณ์ พุ่งเข้าหาแนวป้องกันปืนใหญ่อย่างไม่
เกรงกลัว แม้แต่เบี้ยล่างที่อยู่แถวหน้าสุด การเคลื่อนไหวของพวกมันก็ไม่มีทีท่าว่าจะชะลอตัวลงเลยแม้แต่น้อย
สิ่งลี้ลับหลายพันตัว ราวกับปีศาจที่คลุ้มคลั่ง!
ปืนใหญ่จำนวนมากระดมยิงใส่สิ่งลี้ลับที่อยู่แถวหน้าอย่างไร้ปรานี เสียงระเบิดที่ดังต่อเนื่องผสมกับเสียงคำราม
กรีดร้องของสิ่งลี้ลับ ก้องกังวานท่ามกลางคลื่นมหาสมุทรอันยิ่งใหญ่ แสงไฟ เลือดสด ซากศพ……พื้นทะเลเบื้องหน้าด่าน
เฉินหลงถูกย้อมเป็นสีแดงฉานอย่างรวดเร็ว
ฟางจั่วและหน่วยพิทักษ์ราตรีคนอื่นๆ ยืนอยู่แถวหน้าสุดของกำแพงเมือง เสียงดังอื้ออึงของปืนใหญ่ทำให้พวกเขา
ปวดแก้วหู เลือดที่สาดกระเซ็นปะปนกับน้ำทะเลรสเค็มที่ตกลงมาบนร่างกายของพวกเขา กลืนเป็นเนื้อเดียวกับเสื้อคลุม
สีแดงเข้ม จนมองไม่เห็นร่องรอยใดๆ
“พวกมันบ้าไปแล้วเหรอ?” หน่วยพิทักษ์ราตรีหนุ่มคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากขณะมองสิ่งลี้ลับที่พุ่งเข้ามาอย่าง
ไม่เกรงกลัว
“พวกมันบ้าไปแล้วนั่นแหละ” ฟางจั่วขมวดคิ้วแน่น “สิ่งมีชีวิตทุกชนิดล้วนมีสัญชาตญาณของตัวเอง เมื่อเผชิญ
กับสถานการณ์ความเป็นความตาย สัญชาตญาณจะทำให้พวกมันเกิดความหวาดกลัวหรือตึงเครียด แต่การเคลื่อนไหว
ของสิ่งลี้ลับเหล่านี้กลับไม่มีการหยุดชะงักแม้แต่น้อย……สัญชาตญาณของพวกมันถูกลบออกไปแล้ว ตอนนี้พวกมันเป็น
แค่เครื่องจักรสังหารที่ไร้ความรู้สึก”
“เป็นฝีมือของพวกเทพต่างแดนใช่ไหม? พวกมันซ่อนตัวอยู่ที่ไหนกันแน่?”
“ยังต้องถามอีกเหรอ? พวกมันต้องแอบสังเกตการณ์อยู่ที่มุมใดมุมหนึ่งนอกอาณาเขตของต้าเซี่ยอย่างแน่นอน”
“น่ารังเกียจจริงๆ ถ้ามีฝีมือจริงก็บุกเข้ามาในเขตต้าเซี่ยเลยสิ?”
“พวกมันไม่กล้าหรอก” ฟางจั่วหันกลับไปมองทางแผ่นดินต้าเซี่ย “อย่างน้อยพวกมันก็ไม่กล้าในระยะเวลาอันสั้น
นี้”
โครม!!!
ท่ามกลางคลื่นสัตว์ประหลาดมหึมา ทันใดนั้นก็มีสิ่งลี้ลับขั้นอนันต์ปรากฏขึ้นมาหลายตัว พวกมันยืนอยู่ในคลื่นสี
เลือด อ้าปากพ่นสายฟ้าและเปลวเพลิงไปยังป้อมปราการสีดำที่เหล่าหน่วยพิทักษ์ราตรียืนประจำการอยู่ ทะลุแนว
ป้องกันปืนใหญ่ที่หนาแน่น พุ่งชนเข้ากับกำแพงเมืองโดยตรง!
เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว
หน่วยพิทักษ์ราตรีหลายคนรีบกระจายตัวออกไป แยกย้ายไปยังจุดต่างๆ บนกำแพงเมือง ฟางจั่วหันไปมอง
กำแพงสีดำที่ถูกระเบิดเป็นรูขนาดใหญ่ สีหน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ
หลังจากช่องโหว่ในแนวป้องกันนี้ถูกเปิดออก สิ่งลี้ลับตัวแล้วตัวเล่าก็ปีนข้ามซากศพของพวกพ้องมาถึงใต้กำแพง
เมือง ผนึกต้องห้ามที่แปลกประหลาดเปิดออก พวกมันเริ่มดึงสิ่งลี้ลับตัวอื่นๆ ให้บุกเข้ามา ขณะเดียวกันก็เริ่มทำลายพื้น
ผิวของกำแพงเมืองสีดำ ปืนใหญ่จำนวนมากถูกทำลาย กลายเป็นเศษเหล็กกระจัดกระจายไปทั่วทะเลเลือด
ด้วยท่าทางที่บ้าคลั่งของสิ่งลี้ลับในตอนนี้ ป้อมปราการแห่งนี้คงยากที่จะต้านทานได้นานสี่นาทีตามที่คาดการณ์
ไว้……
ไม่รู้ว่าตอนนี้หลูชิวไปถึงด่านถูเจียวและส่งข้อมูลออกไปแล้วหรือยัง?
……
ทางเหนือของด่านเฉินหลง ห่างออกไปสามร้อยยี่สิบกิโลเมตร
เงาสีเขียวสายหนึ่งพุ่งผ่านท้องฟ้า มุ่งหน้าไปยังป้อมปราการขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางเกลียวคลื่น!
ในชั่วขณะป้อมปราการเหล็กสีเงินปรากฏขึ้นในสายตา ใบหน้าอันซีดเซียวของหลูชิวก็เผยรอยยิ้มออกมา ผนึก
ต้องห้ามภายในร่างกายกำลังทำงานอย่างบ้าคลั่ง บีบเค้นพลังชีวิตสุดท้ายที่เหลืออยู่ เขาพุ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่เร็ว
ยิ่งขึ้น!
นั่นคือ ป้อมปราการ A-010 ของต้าเซี่ย ‘ด่านถูเจียว’
“ตรวจพบวัตถุบินไม่ทราบชนิดทางทิศใต้ ขอย้ำ ตรวจพบวัตถุบินไม่ทราบชนิดทางทิศใต้!”
ภายในด่านถูเจียว ทหารนายหนึ่งที่คอยเฝ้าสังเกตความเคลื่อนไหวในมหาสมุทรโดยรอบ สังเกตเห็นแสงสีเขียว
นั้น จึงรีบยกวิทยุสื่อสารขึ้นรายงานทันที
“ไม่ได้รับอนุญาต เตรียมการสกัดกั้นทางอากาศ……”
“ผมคือหลูชิว หน่วยพิทักษ์ราตรีแห่งต้าเซี่ย!!”
ก่อนที่อีกฝ่ายจะพูดจบ เสียงตะโกนอันดังก้องก็ดังมาจากท้องฟ้า ภายใต้การกระตุ้นของผนึกต้องห้าม เสียงนี้
ครอบคลุมเกือบทั้งด่านถูเจียว
ทุกคนในด่านถูเจียวต่างก็ตกตะลึง
หลูชิวสูดหายใจเข้าลึกๆ ใช้พละกำลังทั้งหมดที่มีตะโกนต่อไป
“คลื่นสัตว์ร้ายระดับภัยพิบัติครั้งที่สองมาถึงแล้ว! คลื่นสัตว์ร้ายระดับภัยพิบัติครั้งที่สองมาถึงแล้ว! ระบบการ
สื่อสารของด่านเฉินหลงถูกทำลาย! ไม่สามารถส่งข่าวไปยังสำนักงานใหญ่ได้! ขอให้ด่านถูเจียวส่งข่าวทันที แจ้งสำนักงาน
ใหญ่ให้เตรียมพร้อมรับมือกับคลื่นสัตว์ร้ายระดับภัยพิบัติครั้งที่สอง! สุดท้ายนี้… ขอให้สหายทั้งหลายที่ด่านถูเจียว ไปช่วย
เหลือด่านเฉินหลงด้วย!”
หลังจากพูดคำสุดท้ายจบ พลังที่หลูชิวรวบรวมไว้พลันสลายไปในทันที พลังชีวิตที่ถูกดึงออกมาจนหมดสิ้นได้ถึง
ขีดจำกัดแล้ว ทั้งร่างควบคุมไม่ได้ ร่วงหล่นลงสู่มหาสมุทรใกล้ด่านถูเจียว!
สติสัมปชัญญะมืดมัวลง เขามองผิวน้ำทะเลที่ขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วเบื้องล่างด้วยสายตาพร่าเลือน ดวงตา
ค่อยๆ ปิดลง แต่บนใบหน้ากลับปรากฏรอยยิ้ม……
ภารกิจของเขาสำเร็จแล้ว