ผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาลจิตเวชพิศวง - บทที่ 819 เชียนมั่ว

“ไม่มีทาง หลังจากศิลาสกัดกั้นถูกเปิดใช้งาน ระดับพลังของทุกคนจะไม่เกินขั้นฉือ พวกเราจะแฝงตัวอยู่ในฝูงชน
ถ้าจับจังหวะให้ดี เราจะต้องสามารถกำจัดหน่วยม่านราตรีและครูฝึกทั้งหมดได้อย่างแน่นอน จากนั้นก็ยึดอำนาจควบคุม
ค่ายฝึกอบรมแห่งนี้
ถ้าเราสามารถทำลายค่ายฝึกอบรมแห่งนี้ และฆ่าทหารใหม่กว่าหกร้อยนายได้ การหมุนเวียนบุคลากรของหน่วย
พิทักษ์ราตรีแห่งต้าเซี่ยจะเกิดช่องว่าง ไม่สามารถจัดสรรกำลังคนได้อย่างเหมาะสม กำลังของด่านยุทธศาสตร์ตาม
ชายแดนก็จะลดลงอย่างมาก
เมื่อถึงเวลาที่เหล่าเทพอสูรบุกเข้ามา ต้าเซี่ยจะต้านทานไม่ไหวแน่นอน! ยุคสมัยของเหล่าเทพแห่งความมืดจะต้อง
มาถึง!” ดวงตาของทหารใหม่ร่างผอมแห้งเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น
คนอีกสองคนก็พลอยตื่นเต้นไปด้วย
“เอ่อ แล้วคนนั้นล่ะ? ไม่ใช่ว่าเขาแทรกซึมเข้ามาในค่ายฝึกอบรมแล้ว และจะร่วมมือกับพวกเราหรอกเหรอ?”
ทหารใหม่ที่ดูอ่อนเยาว์ถามอย่างสงสัยราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้
“ท่านเชียนมั่วเป็นหนึ่งในสามเทพโบราณของศาสนจักรเทพโบราณของพวกเรา การเคลื่อนไหวของท่านมักคาด
เดาไม่ได้ พวกเราจะไปรู้ได้ยังไง?”
“ก็จริง ท่านเชียนมั่วคงจะแทรกซึมเข้าไปในแนวหลังของศัตรูแล้ว และกำลังสังเกตการณ์พวกเราอยู่อย่างลับๆ”
“ยังเหลือเวลาอีกพอสมควรกว่าการทดสอบขั้นพื้นฐานจะจบ พวกเราค่อยๆ ทำไปอย่างมั่นคง ก่อนอื่นให้ติดตาม
กลุ่มทหารใหม่พวกนี้ไปก่อน แล้วหาโอกาสลงมือ”
“ตกลง!”
……
สนามยิงปืนค่ายฝึกอบรม
เจียหลานสวมหน้ากากอั้งฮั้ยยี้ นั่งเบื่อหน่ายอยู่บนดาดฟ้าของสนามยิงปืน ฟังเสียงกรีดร้องดังขึ้นลงรอบๆ แล้ว
หาวออกมา
“ทำไมยังไม่มีใครมาหาฉันเลยนะ……ฉันก็อยากทำให้เด็กๆ ตกใจบ้างเหมือนกัน?”
เจียหลานถอนหายใจอย่างหดหู่
ในตอนนั้นเอง มีกลุ่มทหารใหม่กลุ่มเล็กๆ ประมาณ 50 – 60 คน ถือดาบและปืน วิ่งกรูกันมาจากที่ไกลๆ อย่าง
ตื่นเต้น
ทันทีที่เห็นพวกเขา ดวงตาของเจียหลานก็เป็นประกายขึ้นมา
เธอรีบลุกขึ้นจากดาดฟ้าอย่างรวดเร็ว กำลังจะกระโดดลงไปด้วยความตื่นเต้น แต่แล้วก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงกระ
แอมเบาๆ สองครั้ง แล้วค่อยๆ หยิบเข็มด้ายสีเลือดและหัวคนที่ดูสมจริงมากๆ ออกมาจากกระเป๋าอย่างเงียบๆ
“บท บท……บทบาทของฉันคืออะไรนะ?”
เจียหลานถือเข็มด้ายไว้ในมือหนึ่ง ส่วนอีกมือหนึ่งอุ้มหัวคนที่เปื้อนเลือด ยืนงงงันอยู่กับที่ครู่หนึ่ง แล้วจึงทำเสียงจุ๊
ปาก วางทั้งสองอย่างลง หันไปหยิบสมุดเล่มเล็กออกมาจากอกเสื้อ แล้วรีบเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว
“อืม……ฉันเป็นหัวหน้าปีศาจหญิงที่ชอบเอาหัวคนมาร้อยเป็นเข็มขัดคาดเอวไว้……
เข็มขัดหัวคนเหรอ? งั้นต้องเอาเข็มด้ายมาร้อยอุปกรณ์ประกอบฉากพวกนี้ก่อน”
เจียหลานรีบเก็บสมุดเล่มเล็กเข้ากระเป๋าทันที แล้วหยิบเข็มด้ายสีเลือดออกมา มือหนึ่งจับปลายเข็ม อีกมือหนึ่ง
จับด้ายสีแดง เธอเบิกตากว้าง พยายามอย่างหนักที่จะร้อยด้ายเข้าไปในรูเข็มอันเล็กจิ๋ว
อย่างไรก็ตาม เธอพยายามร้อยหลายครั้งแต่ก็ล้มเหลวทุกครั้ง
ปลายด้ายเล็กๆ นั้น ราวกับมีความคิดเป็นของตัวเอง ไม่ยอมเข้าไปในรูเข็มเสียที
เมื่อเห็นทหารใหม่เหล่านั้นบุกเข้ามาในสนามยิงปืน และเริ่มค้นหาอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเจียหลานก็แสดงความ
ร้อนรนออกมา เธอถอดหน้ากากอั้งฮั้ยยี้ของตัวเองออกทันที ใช้ปลายลิ้นเลียปลายด้ายแดง พลางร้อยด้ายไปบ่นไป
“นายพั่งพั่งบ้านั่น จริงๆ เลย……ทำไมไม่ทำอุปกรณ์ให้เสร็จก่อนแล้วค่อยให้ฉันล่ะ?!”
ในที่สุด เจียหลานก็ร้อยด้ายแดงเข้าไปในเข็มได้สำเร็จและร้อยหัวทั้งหมดเป็นเข็มขัดได้อย่างราบรื่น แต่ปัญหา
ใหม่ก็เกิดขึ้น เอวของเธอเล็กเกินไป ไม่สามารถผูกเข็มขัดหัวคนนี้รอบเอวได้……
เจียหลานเห็นทหารใหม่เหล่านั้นกำลังจะค้นพบเธอที่ชั้นดาดฟ้า ในความร้อนรน เธอก็คิดแผนขึ้นมาได้!
เธอคว้านวมฝึกซ้อมที่อยู่ตรงมุมชั้นบนสุด แล้วยัดเข้าไปในชุดฮั่นฝูสีน้ำเงินเข้มใต้เสื้อคลุมอย่างแรง หวังว่าจะเพิ่ม
รอบเอวของตัวเองด้วยวิธีนี้ เพื่อให้สวมเข็มขัดหัวคนนี้ได้
ในขณะนั้นเอง ในทางเดินชั้นบนสุด มีร่างหลายร่างกำลังตรวจค้นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
“พวกนายว่าจะมีสมาชิกหน่วยม่านราตรีอยู่ที่นี่ไหม?”
“ฉันคิดว่าน่าจะมี ตอนที่ค้นหาอยู่ชั้นล่างเมื่อกี้ ฉันได้ยินเสียงเคลื่อนไหวบนดาดฟ้า”
“จริงหรือเปล่า? ทุกคนเตรียมพร้อมรบเร็ว!”
“……”
ทหารใหม่ถือปืนและดาบ พร้อมด้วยจิตวิญญาณการต่อสู้ที่เปี่ยมล้น จากนั้นพวกเขาเตะประตูชั้นดาดฟ้าเปิดออก
ทันที!
สายลมอ่อนๆ พัดผ่าน บนดาดฟ้าที่ว่างเปล่า มีเด็กสาวสวมชุดฮั่นฝูสีน้ำเงินเข้ม มือซ้ายถือสร้อยหัวคน มือขวากำ
นวม กำลังพยายามยัดนวมเข้าไปในปกเสื้อของตัวเองอย่างขัดเคือง…
เมื่อเห็นทหารใหม่เหล่านี้ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน การเคลื่อนไหวของเจียหลานก็หยุดชะงักทันที
เธอตะลึง
ทหารใหม่ก็ตะลึงเช่นกัน
บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบสงัด
ทหารใหม่กลืนน้ำลาย สายตาเหลือบมองไปด้านข้างโดยไม่รู้ตัว เห็นหน้ากากอั้งฮั้ยยี้ที่ เจียหลานลืมทิ้งไว้ข้างๆ
พอดี
“เอ๊ะ? เธอคือ……”
ตูม!!
เจียหลานบีบนวมในมือแหลกเป็นชิ้นๆ พลังงานอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดออกมาอย่างรุนแรง เส้นผมสีดำของเธอ
ลอยขึ้นทีละเส้น เธอมองกลุ่มทหารใหม่ด้วยความอับอายและโกรธเคือง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความอาฆาต
‘ขอโทษนะชีเยี่ย ฉันไม่สามารถปล่อยให้ทหารใหม่อยู่บนเวทีเพื่อสร้างบรรยากาศให้นายได้อีกต่อไป วันนี้ กลุ่ม
ทหารใหม่พวกนี้ จะต้องไม่มีใครออกไปจากที่นี่อย่างมีสติแม้แต่คนเดียว!’
ร่างของเจียหลานกลายเป็นเงาวับหายไป ราวกับสัตว์ป่าสีน้ำเงินที่ดุร้าย พุ่งเข้าไปในกลุ่มคนที่กำลังงุนงง มือขาว
ของเธอกำหมัดแน่น พุ่งเข้าชนร่างของพวกเขาอย่างรวดเร็ว!
“แย่แล้ว! ทุกคนรวมตัวกัน……”
ทหารใหม่ที่เป็นหัวหน้ายังพูดไม่ทันจบ เจียหลานก็ต่อยหน้าผากของเขาอย่างแรง หัวหน้าคนนั้นตาเหลือกและ
หมดสติไปอย่างรวดเร็ว
ทหารใหม่คนอื่นๆ เพิ่งตั้งสติได้ พวกเขาใช้ปืนและดาบในมือโจมตีเจียหลานอย่างบ้าคลั่ง
อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าจะเป็นการโจมตีแบบไหนที่ตกลงบนร่างของสาวน้อยชุดน้ำเงินคนนี้ ก็ไม่สามารถทิ้งร่องรอย
แม้แต่น้อยได้เลย
เจียหลานเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วในกลุ่มทหารใหม่ เธอใช้พลังทั้งหมดที่มี ชกต่อยทีละคน ทหารใหม่ล้มลง
ราวกับคลื่นน้ำในทันใด
ขณะนั้นเอง เด็กหนุ่มคนหนึ่งในกลุ่มทหารใหม่ที่ดูไม่โดดเด่น แต่ดวงตาของเขากลับเปล่งประกายเย็นเยียบออก
มาอย่างกะทันหัน พลังงานที่เย็นยะเยือกปรากฏขึ้นในฝ่ามือของเขา เขาฉวยโอกาสนั้นและพุ่งเข้าโจมตีแผ่นหลังของเจีย
หลานอย่างรุนแรง!
มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชาอย่างน่ากลัว
“คนแรก……”
ในฐานะหนึ่งในสามเทพโบราณที่เก่าแก่ที่สุดของศาสนจักรเทพโบราณ และเป็นผู้ที่มีระดับเดียวกับพร่ำรำพัน
เชียนมั่วเป็นบุคคลที่มีการเคลื่อนไหวที่คาดเดาได้ยากที่สุดในทั้ง ศาสนจักรเทพโบราณ มีคนน้อยมากที่รู้จักรูปลักษณ์
ของเขา รู้ถึงความสามารถของเขา เขาเป็นเหมือนวิญญาณที่วนเวียนอยู่ในโลกตลอดเวลา เก็บเกี่ยวชีวิตอย่างไร้รูปร่าง
แม้ว่า [ศิลาสกัดกั้น] จะกดระดับของเขาลงมาอยู่ที่ขั้นฉือ แต่ด้วยความมั่นใจในผนึกเทวะที่อันตรายสูงของเขา
เชียนมั่วเชื่อว่าเขาสามารถสังหารใครก็ได้ในค่ายฝึกอบรมนี้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว แม้แต่สมาชิกของหน่วยม่าน
ราตรีก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น
ฝ่ามือที่เต็มไปด้วยพลังงานเย็นยะเยือกฟาดลงบนแผ่นหลังของเจียหลานอย่างหนัก แต่กลับเหมือนไข่ที่กระทบ
กับหิน แตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ
สีหน้าของเชียนมั่วแข็งค้างไป
เจียหลานชกทหารใหม่คนหนึ่งจนสลบไป แล้วค่อยๆ หันหลังกลับมามองเชียนมั่ว
“ยังมีปลาที่หลุดตาข่ายอีกเหรอ?” เจียหลานพึมพำ แล้วคว้าคอเสื้อของเชียนมั่ว ยกหมัดขวาขึ้นสูง แล้วฟาดลง
บนศีรษะของเชียนมั่วโดยตรง