ผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาลจิตเวชพิศวง - บทที่ 971 ภัยพิบัติเทพ

หลินชีเยี่ยยืนตะลึงงัน
‘คาถาต้องห้าม?’
‘ทำไมที่นี่ถึงมีคาถาต้องห้ามด้วย?!’
สายตาของหลินชีเยี่ยกวาดมองไปรอบๆ เขาจำได้อย่างชัดเจนว่านี่คือสถานที่ที่เมอร์ลินจอดรถให้เขาและเจีย
หลานดูภาพวาดบนผนัง…
‘ท่านเมอร์ลินแอบทิ้งคาถาต้องห้ามไว้ที่นี่เหรอ?’
“[เพลิงโลกันต์พลิกฟ้า]……” หลินชีเยี่ยราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ ดวงตาของเขาค่อยๆ สว่างขึ้น
ในความทรงจำของเขา คำพูดที่เมอร์ลินเคยบอกเขาผุดขึ้นมาอีกครั้ง
‘……ข้าจะออกโจทย์สองสามข้อให้เจ้าลองทำ ดูว่าสติของเจ้ายังแจ่มใสดีหรือไม่……จุดเชื่อมต่อเวทมนตร์สุดท้าย
ของ [เพลิงโลกันต์พลิกฟ้า] ใช้วิธีการกระตุ้นแบบใด?’
‘……[บทเพลงของอัลเฟรด] ในฐานะคาถาต้องห้ามที่มีพลังทำลายล้างสูงสุดของธาตุสายฟ้า มีระยะการทำลาย
ล้างไกลที่สุดเท่าใด?’
‘……ในบรรดาคาถาต้องห้ามประเภทผนึก มีหนึ่งคาถาที่ต้องคำนวณและวางวิถีโคจรดวงดาวล่วงหน้า เพื่อดึง
พลังจากดวงดาวมาทำการผนึกในทันที คาถานั้นคืออะไร?’
ในตอนนั้น สามคำถามนี้ดูแปลกประหลาดสำหรับหลินชีเยี่ย แต่เมื่อเขาได้เห็นวงเวทย์ต้องห้ามที่อยู่ใต้เท้าด้วยตา
ตนเอง เขาถึงได้รู้ว่าเรื่องราวไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด
สามคำถามของเมอร์ลินไม่ใช่การถาม… แต่เป็นการเตือน
‘เขาทำนายไว้แล้วว่าฉันจะกลับมายังที่ราบฟ้าสูงอย่างนั้นเหรอ?’
ในขณะนั้น ความคิดมากมายแล่นผ่านสมองของหลินชีเยี่ย เขารีบเงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆ
เมื่อหนึ่งในสามคาถาต้องห้ามของเมอร์ลิน คือ [เพลิงโลกันต์พลิกฟ้า] ได้ปรากฏขึ้นแล้ว อีกสองวงที่เหลือจะต้อง
ถูกซ่อนไว้ในที่ราบฟ้าสูงเช่นกัน
‘พวกมันอยู่ที่ไหน?’
หลินชีเยี่ยรีบนึกทบทวนเส้นทางที่เมอร์ลินพาพวกเขาเดินในที่ราบฟ้าสูง สายตาของเขามองไปยังทิศทางหนึ่ง
อย่างรวดเร็ว พลังจิตแผ่ขยายออกไป บนไหล่เขาในระยะไกล หน้าเทวสถานที่ใช้เก็บรวบรวมพลังศรัทธา วงเวทย์สีม่วง
ค่อยๆ ปรากฏขึ้น
‘วงที่สอง!’
ดวงตาของหลินชีเยี่ย เปล่งประกายมากขึ้น
‘สองวงเวทย์ต้องห้ามถูกพบแล้ว แล้ววงสุดท้ายที่ใช้ผนึกอยู่ที่ไหน?’
พลังจิตของหลินชีเยี่ยกวาดผ่านทุกอณูของที่ราบฟ้าสูง แต่ก็ไม่พบวงเวทย์ต้องห้ามวงที่สาม ในขณะที่เขากำลังคิด
หนักอยู่นั้น รอยล้อรถม้าที่คดเคี้ยวซึ่งถูกประทับไว้บนพื้นดินข้างกายเขาก็ปรากฏขึ้นสู่สายตา นั่นคือ……
ดวงตาของหลินชีเยี่ยเปล่งประกายแวววาว
เขาเงยหน้ามองไปทางซูซาโนโอะที่กำลังจะพุ่งเข้าหาหน้ากากหวัง แผนการหนึ่งผุดขึ้นในความคิดของเขาอย่าง
รวดเร็ว เขากำ [ภัยพิบัติเทพ] ในมือ แล้วพุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็ว!
โฮกกก!!!
เสียงคำรามดุจสัตว์ป่าดังออกมาจากลำคอของซูซาโนโอะ เขาสวมเสื้อคลุมเทพเจ้าที่เปื้อนเลือด เหยียบย่ำบน
คลื่นน้ำ พุ่งทะยานไปยังยอดวิหารที่แตกหักกลางทะเล
ในดวงตาทั้งสองของเขา น้ำตาสีเลือดยังคงไหลออกมาไม่หยุด
ในการรับรู้ของซูซาโนโอะ พลังงานที่แผ่ออกมาจากร่างของหน้ากากหวังแข็งแกร่งและคุกคามที่สุดในบรรดาทั้ง
สามคน หากสังหารเขาได้ก่อน ก็จะสามารถกำจัดแมลงสาบอีกสองตัวที่เหลือได้อย่างง่ายดาย
เขายกกำปั้นขึ้น คลื่นทะเลด้านหลังรวมตัวกันเป็นเงาหมัดขนาดมหึมาบดบังท้องฟ้า แล้วทุ่มลงมาใส่หน้ากากหวัง
ที่อยู่เบื้องล่างอย่างรุนแรง!
หน้ากากหวัง ใช้ [อี้เยวียน] ค้ำยันร่างกาย เส้นผมสีขาวเงินปลิวไสวในสายลม เขาขมวดคิ้วแน่น กำลังจะบังคับให้
เวลาหยุดนิ่ง แต่แล้ว เงาสีดำก็วาบเข้ามาตรงหน้าเขา นั่นคือร่างที่สวมเสื้อคลุมสีแดงเข้ม
น้ำทะเลมากมายโปรยปรายลงมา ทำให้เสื้อคลุมของเขาเปียกชุ่ม หลินชีเยี่ยยืนอยู่ตรงหน้าหน้ากากหวัง มือข้าง
หนึ่งจับด้ามดาบยาวสีดำทองที่เอว ดวงตาทั้งสองเปล่งประกายสีทองจ้า
ชิ้ง!!
[ภัยพิบัติเทพ] ถูกชักออกจากฝัก!
แสงดาบสีดำทองสายหนึ่งพุ่งออกมาจากร่างในเสื้อคลุมสีแดงเข้ม ฟันเข้าใส่หมัดของเทพแห่งมหาสมุทรที่กำลัง
พุ่งลงมาอย่างรุนแรง!
แสงดาบฟันลงบนหมัดของซูซาโนโอะ ปะทะกับกฎแห่งมหาสมุทร แสงสีทองอ่อนเป็นวงกลมบดขยี้กฎแห่ง
มหาสมุทร คมดาบตัดเนื้อของเขาอย่างง่ายดาย ฟันแขนทั้งท่อนของเขาพร้อมกับคลื่นยักษ์ด้านหลังขาดออกจากกันใน
คราวเดียว!
ชั่วพริบตา คลื่นถูกตัดขาดเป็นสองท่อนจากจุดที่แสงดาบวาบผ่าน ร่วงลงมาดุจห่าฝน ตกลงสู่เชิงเขาซากศพ!
กฎที่ควบคุมคลื่นเหล่านี้ถูกตัดขาด
โฮกกก!!!
ซูซาโนโอะถูกดาบฟันเข้า ใบหน้าที่คลุ้มคลั่งปรากฏความเจ็บปวดขึ้นมาทันที ตามด้วยพลังกฎเกณฑ์ที่อยู่บน
ร่างกายเสื่อมถอยลงอย่างรวดเร็ วเมื่อแสงสีทองอ่อนที่ติดอยู่บนบาดแผลของซูซาโนโอะจางหายไปอย่างสมบูรณ์ การ
เสื่อมถอยของกฎเกณฑ์ก็ค่อยๆ หยุดลง ภายในเวลาเพียงไม่กี่วินาที พลังกฎเกณฑ์ของเขาได้ลดลงไปเกือบหนึ่งในสิบ
แล้ว
หลินชีเยี่ยพ่นเลือดสดออกมาอย่างรุนแรง ใบหน้าซีดขาวอย่างที่สุด เขาพยายามทรงตัวไว้อย่างยากลำบาก มองดู
ภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง
เขาเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ ก้มลงมองดาบยาวสีดำทองในมือ ความตกใจผุดขึ้นในใจ
‘ดาบมากาตสึเล่มนี้……สามารถบั่นทอนกฎเกณฑ์ได้?’
แม้ว่าการฟันหนึ่งครั้งจะบั่นทอนกฎเกณฑ์ได้เพียงหนึ่งในสิบ แต่ถ้าเขาฟันสิบครั้งติดต่อกัน นั่นไม่ใช่ว่าจะสามารถ
ฟันเทพเจ้าลงมาจากแท่นบูชาได้เลยเหรอ?
เทพเจ้าที่สูญเสียพลังกฎเกณฑ์ไป ก็จะเป็นได้แค่เทพเทียมเท่านั้น!
“ดูเหมือนว่าชื่อนี้ จะตั้งได้ถูกต้องแล้ว” หลินชีเยี่ยกำ [ภัยพิบัติเทพ] แล้วพึมพำ
ตอนนี้ดูเหมือนว่าความสามารถในการขับไล่หมอก ต้านทานมลพิษ รวมถึงการตัดประตูนำทาง โดยพื้นฐานแล้ว
น่าจะเป็นเพราะผลของการบั่นทอนกฎเกณฑ์ของตัวดาบ……พลังที่แฝงอยู่ในดาบเล่มนี้ มากพอที่จะทำให้เทพเจ้าทั้งหมด
และอาณาจักรเทพต้องสั่นสะท้าน
หลินชีเยี่ยมองดูซูซาโนโอะที่คลุ้มคลั่งอย่างสมบูรณ์ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย เขาหันกลับไปพูดกับหน้ากากหวังอย่าง
รวดเร็ว
“ผมจะคอยถ่วงเขาไว้ อย่าลืมบอกรองหัวหน้าหน่วยอู๋ให้คว้าโอกาสนี้ไว้” ว่าแล้ว หลินชีเยี่ยก็กลายร่างเป็นสีของ
รัตติกาล พุ่งทะยานไปอย่างรวดเร็วในทิศทางหนึ่ง
ซูซาโนโอะถูกดาบนี้ฟันบาดเจ็บ ความโกรธทั้งหมดถูกหลินชีเยี่ยดึงดูดไป เขาละทิ้งหน้ากากหวังที่อยู่ตรงหน้า
ชั่วคราว สวมเสื้อคลุมศักดิ์สิทธิ์วิ่งไล่ล่าบนพื้นดินที่แตกสลาย เริ่มไล่ล่าหลินชีเยี่ยอย่างบ้าคลั่ง!
เท้าทั้งสองของเขาเหยียบลงบนพื้น ทุกย่างก้าวทำให้พื้นดินสั่นสะเทือน ทันใดนั้น เมื่อฝ่าเท้าของเขาเหยียบลงไป
บนพื้นที่แห่งหนึ่ง วงเวทย์สีแดงขนาดมหึมาก็สว่างวาบขึ้นใต้บาทาของเขา!
คาถาต้องห้ามทำลายล้างที่ทำงานด้วยแรงโน้มถ่วง [เพลิงโลกันต์พลิกฟ้า]
ตูม!!
เพลิงสีแดงอันน่าสะพรึงกลัวพุ่งขึ้นมาจากวงเวทย์ ในชั่วพริบตาก็กลืนกินร่างของซูซาโนโอะ วงแหวนแสงสีแดง
สิบสองวงรวมตัวกันในอากาศ ครอบลงบนเสาแสง แผ่รังสีความร้อนแรงกล้า
ครึ่งวินาทีต่อมา วงแหวนแสงสีแดงทั้งสิบสองวงนี้ค่อยๆ จมลง สุดท้ายก็ซ้อนทับกัน เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวดัง
ขึ้นอีกครั้ง
เพลิงที่ปะทุขึ้นมานั้นค่อยๆ แปดเปื้อนด้วยสีรัตติกาล แม้แต่อากาศว่างเปล่ารอบๆ ก็ถูกหลอมละลาย
เพลิงนี้คงอยู่นานถึงหกเจ็ดวินาทีก่อนจะค่อยๆ สลายไป ร่างที่เต็มไปด้วยรอยไหม้ดำยืนตระหง่านอยู่บนพื้น น้ำ
ทะเลรอบกายถูกระเหยจนหมดสิ้น เหลือเพียงดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นที่ยังคงฉายแววโกรธแค้น
หลินชีเยี่ยสวมเสื้อคลุมสีแดงเข้ม ลอยอยู่เบื้องหน้าเทพแห่งมหาสมุทร ยกมือขึ้นชี้ไปที่ซูซาโนโอะ เขาอ้าปากออก
เสียงร่ายคาถาที่ทุ้มต่ำและคลุมเครือค่อยๆ ดังขึ้นอย่างช้าๆ