ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - ตอนที่ 2934: เผ่าวิญญาณวัตถุ "ผู้อาวุโสลม ท่านกำลังหลอมรวมกับวัตถุเทพที่ทรงพลังใช่หรือไม่ ? " เจี้ยนเฉินพูดโดยไม่อ้อมค้อมและตัดบทเข้าประเด็น เขาจ้องไปที่ผู้อาวุโสลมด้วยดวงตาที่ส่องประกาย เมื่อได้ยินอย่างนั้น ความตกใจก็ปรากฏในดวงตาของผู้อาวุโสลม เขามองไปที่เจี้ยนเฉินอย่างลึกซึ้งและหัวเราะเบา ๆ "ด้วยขอบเขตการบ่มเพาะของเจ้าในตอนนี้ เจ้าคงไม่รู้เรื่องนี้แน่นอน จิตวิญญาณกระบี่สองตนที่ซ่อนอยู่ในตัวของเจ้าคงบอกเจ้ากระมัง" "อย่างไรก็ตามจิตวิญญาณกระบี่ทั้งสองก็มีความพิเศษเช่นกัน แม้ว่าข้าจะรู้สึกได้ว่าพวกมันยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่ แต่พวกมันก็ยังมาจากปราณหยิน-หยาง พวกเขาสังเกตเห็นความผิดปกติของข้ าก็สมเหตุสมผล" "ผู้อาวุโสลม ท่านรู้หรือไม่ว่าเส้นทางที่ท่านกำลังเดินอยู่ในตอนนี้อันตรายอย่างมาก ? " เจี้ยนเฉินถามอย่างเครียด ๆ ผู้อาวุโสลมยิ้มอย่างอ่อนโยน เขาคลายความกังเวลของเจี้ยนเฉิน "บอกข้าว่าจิตวิญญาณกระบี่ทั้งสองบอกอะไรกับเจ้า ? " "พวกเขาพูดว่าเส้นทางที่ท่านกำลังเดินนั้นเป็นทางตันและเดินไปได้อยากไม่ว่าจะทางไหนก็ตาม" เจี้ยนเฉินกล่าว "มีแต่ทางตัน ? " ผู้อาวุโสลมส่งเสียงหัวเราะเบา ๆ "จิตวิญญาณกระบี่ก็ยังคงเป็นจิตวิญญาณกระบี่ แม้ว่าพวกมันจะเป็นกระบี่ม่วงฟ้าที่ทรงพลัง แต่พวกมันก็ยังคงเป็นจิตวิญญาณกระบี่อยู่ แม้ว่าพวกมันจะมีความรู้ แต่ก็ไม่อาจเทียบกับเจ้านายของมันในอดีตของมันได้" "ถ้าเจ้านายในอดีตของพวกมันยังมีชีวิตอยู่ เขาคงจะไม่พูดอย่างนี้แน่นอนหลังจากที่เห็นสถานะของข้า" "ผู้อาวุโสลม ท่านรู้สึกมั่นใจว่าจะเอาชนะมันได้จริง ๆ ? " เจี้ยนเฉินตกใจมาก สำหรับเขาแล้ว จิตวิญญาณกระบี่นั้นมีความรู้รอบตัวมาก หากจิตวิญญาณกระบี่บอกมาอย่างนี้ มันก็เป็นไปไม่ ได้เลยที่จะผิด นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นว่าจิตวิญญาณกระบี่ก็พูดไม่ถูก "เนื่องจากข้ากล้าพอที่จะเดินเส้นทางนี้ ข้าจึงมีความมั่นใจในระดับหนึ่ง แม้ว่าข้าไม่มีความมั่นใจมากนัก แค่เพียงสามในสิบส่วนเท่านั้น อย่างไรก็ตามแม้ว่าข้าจะล้มเหลว ข้าก็จะไม่ตา ายอย่างแน่นอน ข้าจะต้องจ่ายค่าตอบแทนออกไปอย่างสูงเท่านั้น ซึ่งจะหนีไปพร้อมกับวิญญาณของข้าและเข้าสู่การกำเนิดใหม่" ผู้อาวุโสลมกล่าว "นั่นเป็นไปไม่ได้ ! ท่านจะไม่มีทางกลับมาอีกเมื่อท่านล้มเหลว ท่านจะหายไปอย่างสิ้นเชิง ดังนั้นท่านจะมีโอกาสเกิดใหม่ได้อย่างไร ? " จิตวิญญาณกระบี่ปรากฏตัวขึ้นและกลายเป็นรูปร่างสอ องแบบเหนือหัวของเจี้ยนเฉินพร้อมกับเผชิญหน้ากับผู้อาวุโสลม ผู้อาวุโสลมมองไปที่จิตวิญญาณกระบี่และพูดช้า ๆ "เจ้าพูดเพราะว่าเจ้ารู้เจ้าเห็นในอดีตเท่านั้นและเจ้าก็พูดไม่ผิด อาจจะไม่มีใครจากอดีตรวมถึงปัจจุบันของทั้งหกโลกสามารถเดินไปใน เส้นทางนี้ได้ แต่ข้าเป็นข้อยกเว้น" เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ ผู้อาวุโสลมก็หยุดชั่วขณะเขาพูดต่อ "ในอดีตมีเผ่าพันธุ์มากมายอยู่ในโลกวิญญาณ ในบรรดาทั้งเผ่าพันธุ์เหล่านี้เป็นเผ่าพันธุ์ที่ค่อนข้างพิเศษที่รู้จักในชื่อ เผ่าวิญญาณวัตถุ คนของเผ่าวิญญาณวัตถุทั้งหมดนี้มีความสามารถทางธรรมชาติในการหลอมรวมเข้ากับวัตถุเทพใด ๆ ในระดับเดียวกันกับพวกมัน หลังจากที่หลอมรวมแล้วพวกเขาจะได้รับความสามารถ ทั้งหมดของวัตถุเทพซึ่งทำให้พวกเขาแข็งแกร่งขึ้นอย่างมาก" "แม้ว่าคนของเผ่าวิญญาณวัตถุจริง ๆ จะหายไปจากประวัติศาตร์แล้ว แต่ส่วนหนึ่งของสายเลือดพวกเขายังคงอยู่ผ่านการแต่งงานระหว่างเผ่าวิญญาณวัตถุกับเผ่าอื่น ด้วยเหตุนี้ในขณะที่เผ่า วิญญาณวัตถุได้หายไป ส่วนหนึ่งของสายเลือดของพวกเขาก็ยังคงดำรงอยู่จนถึงตอนนี้" "ข้าบังเอิญที่เป็นหนึ่งในคนที่มีมัน" เมื่อมาถึงตอนนี้ ผู้อาวุโสลมก็ถอนหายใจเบา ๆ "น่าเสียดายที่จากคำใบ้ของสายเลือดที่เป็นของเผ่าวิญญาณวัตถุในตัวของข้านั้นไม่บริสุทธิ์เหมือนกับของเฉินเจี้ยน ในตอนนี้พลังสายเลื อดได้เติบโตเพียงเบาบาง ไม่อย่างนั้นโอกาสของข้าในการหลอมรวมกับวัตถุเทพจะสำเร็จได้ถึงห้าในสิบส่วนเป็นอย่างน้อย" "เผ่าวิญญาณวัตถุ จริง ๆ แล้วก็มีเผ่าเช่นนี้อยู่ด้วย" จือหยิงและฉิงโซวได้ตระหนัก ถึงแม้เขาจะเคยติดตามจอมปราชญ์สูงสุดและได้เรียนรู้เกี่ยวกับความลับมากมาย แต่พวกเขาก็ไม่ได้เป ป็นจอมปราชญ์สูงสุดที่แท้จริงเลยสักคน หลังจากที่มาถึงขอบเขตจอมปราชญ์สูงสุดแล้ว พวกเขาสามารถมองเข้าไปในความลับที่ลึกที่สุดของจักรวาลได้ ตราบเท่าที่มีเผ่าพันธุ์นั้นเคยปรากฏในอดีตและทิ้งร่องรอยไว้ในโลก จอมปราชญ์ สูงสุดสามารถใช้พลังของเขาในการเจาะความลึกลับของโลกเพื่อเรียนรู้เกี่ยวกับการคงอยู่ของพวกเขา จิตวิญญาณวัตถุไม่มีความสามารถนั้น ทำให้จือหยิงและฉิงโซวก็เข้าใจเช่นกันว่าเจ้านายคนก่อนของพวกเขาอาจจะรู้การคงอยู่ของเผ่าวิญญาณวัตถุ เพียงแค่ว่าเขาไม่เคยพูดเรื่องนี้มาก่อน "ในฐานะที่เป็นจิตวิญญาณวัตถุ เราสามารถมองเห็นบางอย่างที่จอมปราชญ์สูงสุดมองไม่เห็น แต่สิ่งที่ตรงกันข้ามก็เป็นเรื่องจริงเช่นกัน จอมปราชญ์สูงสุดบางคนเห็นในสิ่งที่จิตวิญญาณวัตถ ถุมองไม่เห็น" จิตวิญญาณกระบี่ปลอบใจตัวเอง พวกเขาไม่อาจทำอะไรได้ มองไปที่เจี้ยนเฉินและท้ายที่สุดก็ฟื้นความมั่นใจกลับมา อย่างน้อย ๆ จอมปราชญ์ก็ไม่อาจมองเห็นความลับที่อยู่เบื้องหลังของเจี้ยนเฉินได้ "จือหยิง, ฉิงโซว เนื่องจากผู้อาวุโสลมมีสายเลือดของเผ่าวิญญาณวัตถุ ข้าจะยังช่วยผู้อาวุโสลมได้หรือไม่ ? " เจี้ยนเฉินถามข้อมูลที่อยู่เกินเอื้อมออกมา ด้วยความรู้และประสบการณ์ของ พวกเขาก็ยังไม่อาจสามารถพึ่งพาได้ ในการติดอยู่กับเหตุการณ์ที่ลึกซึ้งเหล่านี้ เจี้ยนเฉินจึงจำเป็นต้องถามจิตวิญญาณกระบี่ "แน่นอน ท่านทำได้ ถ้าก่อนนี้เรามั่นใจได้แค่เจ็ดในสิบส่วน ตอนนี้เรามั่นใจได้เต็มสิบส่วน ถ้านายท่านช่วยเขา เขาก็จะสามารถหลอมรวมกับวัตถุเทพได้สำเร็จตราบเท่าที่ไม่มีอุบัติ เหตุใด ๆ เกิดขึ้นกับเขา" จิตวิญญาณกระบี่พูดอย่างมั่นใจ ผู้อาวุโสลมก็ตระหนักถึงสิ่งที่จิตวิญญาณกระบี่พูดกับเจี้ยนเฉิน สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนทันที เขาพูดด้วยความตกใจ "เจ้าพูดอะไร ? เจี้ยนเฉินช่วยข้าได้งั้นหรือ ? " อย่างไรก็ตามจากนั้นเขาก็ส่ายหัว "นั่นเป็นไปไม่ได้ แม้แต่จอมปราชญ์สูงสุดที่เป็นดั่งตัวแทนสวรรค์ก็ไม่อาจช่วยข้าในเส้นทางที่ข้าเดินได้ ข้าต้องพึ่งโชคและดวงของข้าเองเท่าน นั้น ทำไมเจี้ยนเฉินถึงมีความสามารถในการช่วยข้าได้กัน ? " เมื่อได้ยินผู้อาวุโสลมพูด จิตวิญญาณกระบี่ก็ยิ้มอย่างมีเลศนัยก่อนที่ทั้งสองจะมองไปที่เจี้ยนเฉิน เจี้ยนเฉินเข้าใจว่าพวกเขากำลังรอให้เขาเอาแก่นโลหิตบรรพกาลออกมาจากร่างกายของเขา ทันทีที่แก่นโลหิตปรากฏออกมา เขาก็รู้สึกว่าร่างกายของเขากำลังหมดแรง "ผู้อาวุโสลม แก่นโลหิตบรรพกาลของข้าแตกต่างออกไป มันสามารถช่วยท่านได้" เจี้ยนเฉินนำแก่นโลหิตบรรพกาลออกมามอบให้กับผู้อาวุโสลม "นั่นเป็นไปไม่ได้ แก่นโลหิตบรรพกาลในตอนนี้ของเจ้านั้นต่ำเกินไปในสายตาของข้า ยิ่งไปกว่านั้นไม่ต้องพูดถึงแก่นโลหิตบรรพกาลที่จะไม่ผงาดเต็มที่ แม้แต่แก่นโลหิตบรรพกาลจากร่างบรรพก กาลที่บรรลุถึงความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ก็ไร้ประโยชน์กับข้า" ผู้อาวุโสลมส่ายหัว แต่ทันที่เขามองดวงตาของเขาก็เบิดกว้างและจับจ้องไปที่แก่นโลหิตบรรพกาล แม้แต่การหายใจของเขาก็ ราวกับหยุดลง ในเวลานี้ดูเหมือนว่าโลกทั้งใบกำลังหยุดลงและมีเพียงสายตาของผู้อาวุโสลมเท่านั้นที่เบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ "นะ-นะ-นี่คือพลังบรรพกาล.....นี่คือพลังบรรพกาลจริง ๆ..." ไม่นานราวกับว่าผู้อาวุโสลมได้ยืนยันความคิดของเขา ท้ายที่สุดเขาก็เริ่มพึมพำกับตัวเองอย่างมึนงง "เป็นไปไม่ได้ ! มันเป็นไปไม่ได้ ! มันไม่อาจเป็นไปได้เลย ! " ตอนนี้แม้แต่ความกดดันทางจิตใจที่ไม่สั่นคลอนของผู้อาวุโสลมก็เริ่มเปลี่ยนไปอย่างไม่อาจควบคุมได้ เขาเต็มไปด้วยอารมณ์ผีเ เข้า-ผีออกอีกครั้ง
ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5776
สำหรับเจมส์ สมิธแล้ว เย่เฉินไม่เห็นใจเลย
ในโลกนี้ มีพ่อแม่ที่เป็นมะเร็งมากมาย เจมส์ สมิธเป็นเพียงหนึ่งในหลายพันคน ไม่ได้มีอะไรพิเศษ
และที่สำคัญที่สุดคือ เดิมทีเขามีโอกาสที่จะช่วยชีวิตลูกชายของตัวเอง แต่ความไม่รู้และความเย่อหยิ่งของเขา ทำให้เขาทิ้งโอกาสนี้ด้วยตัวเอง สถานการณ์แบบนี้ เขาไม่สมควรได้รับความเห็นอกเห็นใจจากใครอีก
เย่เฉินก็ไม่เคยคิดว่า จะเป็นฝ่ายให้โอกาสเขาและลูกชายเขาก่อน
แต่ว่า ที่ทำให้เย่เฉินตกใจเล็กน้อยคือ จากที่หูเล่อฉีพูด ครั้งที่แล้วที่เจมส์ สมิธเห็นตัวเอง พอตัวเองบอกเขาว่าอยากได้อะไรมาก็ต้องลงแรงก่อน ก็ลาออกจากตำแหน่งและงานที่เป็นผู้รับผิดชอบ FDA จริง ๆ ขายทรัพย์สินครอบครัว พาลูกไปก่อตั้งองค์กรการกุศลที่จินหลิง
แม้เย่เฉินจะรู้ดีว่า ที่เขาทำแบบนี้ เพราะอยากให้ลูกชายได้โอกาส แต่ทำให้เย่เฉินซาบซึ้งเล็กน้อยก็คือ เขาตั้งใจทำจริง ๆ สถานากรณ์แบบนี้ ตัวเองก็ถือว่าตอบแทนเขาแทนจินหลิง ซึ่งถือว่าดีมาก็ดีตอบ
และที่บังเอิญไปกว่านั้นคือ หูเล่อฉีที่พบกันโดยบังเอิญที่ภูเขาหลังเต่า ดันรู้จักเจมส์ สมิธ ต้องบอกว่า ยังไงก็มีโอกาสไม่มากก็น้อย
และเพราะแบบนี้ เย่เฉินจึงตัดสินใจชั่วคราว ให้โอกาสหูเล่อฉีและซูหลานมีชีวิตรอดแล้ว ก็ให้โอกาสลูกชายเจมส์ สมิธที่เป็นมะเร็งด้วย
นอกจากนี้ ยังเป็นการพิสูจน์ความจริงว่า การกระทำสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด ถ้าเจมส์ สมิธไม่ทำอย่างนี้หลังจากถูกปฏิเสธ งั้นลูกชายของเข าก็จะไม่มีวันได้ยาเกิดใหม่เก้าเสวียน
และที่โชคดีคือ เขาลงมือทำจริง และนี่ คือเหตุผลหลักว่าทำไมเย่เฉินถึงอยากช่วยลูกชายเขา
หูเล่อฉีคิดไม่ถึงว่า เย่เฉินเพิ่งได้ยินตัวเองเล่าเรื่องเจมส์ สมิธ ก็เต็มใจที่จะช่วยเหลือเขา จึงอดไม่ได้ที่จะถามอย่างตื่นเต้น：“อะเฉิน คุณจะช่วยลูกชายของสมิธให้ได้โควตามาจริง ๆ เหรอ？”
เย่เฉินยิ้ม แล้วพูดว่า：“พอคุณถึงจินหลิงแล้ว แค่ให้เขาพาลูกชายไปบริษัทผลิตยาเก้าเสวียนด้วย ที่เหลือผมจะจัดการเอง”
หูเล่อฉีพูดอย่างขอบคุณว่า：“ขอบคุณคุณนะอะเฉิน！ขอบคุณมากจริง ๆ！”
เย่เฉินตบไหล่เขา พูดว่า：“พวกคุณกลีบไปบอกลาคนอื่น ๆ รีบออกเดินทางซะ พวกเราไปก่อนแล้ว”
หูเล่อฉีพยักหน้า ยังอยากจะพูดอะไรอีก แต่เย่เฉินหันกลับไป และจากไปพร้อมกับหลินหว่านเอ๋อร์แล้ว
เมื่อมองส่งทั้งสองจนหายไปจากสายตา ซูหลานยังคงพูดอย่างไม่เชื่อว่า：“เล่อฉี คุณคิดว่าสิ่งที่อะเฉินพูดนั้นน่าเชื่อถือไหม？”
หูเล่อฉีพูดอย่างจริงจัง：“น่าเชื่อหรือไม่ ผมไม่รู้ แต่ผมตรวจสอบทางอ้อมจากด้านอื่น ๆ ได้ว่าเขามีความน่าเชื่อถือไหม”
ซูหลานถามอย่างสงสัยว่า：“ตรวจสอบทางอ้อมยังไง？”
หูเล่อฉีมองเธอ แล้วถามว่า：“คุณคิดว่าอะเฉินเป็นคนเลวไหม？”
ซูหลานครุ่นคิดเล็กน้อย ส่ายหัว พูดว่า：“ฉันว่าเขาน่าจะไม่ใช่คนเลว และก็……ฉันว่าเขาน่าจะไม่ใช่ทายาทคนรวยที่เอาแต่ใช้เงินแน่ มักจะรู้สึกว่าคน ๆ นี้มีบางอย่างลึกซึ้ง ไม่รู้นะว่ารู้สึกไปเองไหม”
หูเล่อฉียิ้ม แล้วพูดว่า：“ลึกซึ้งหรือไม่ ผมพูดไม่ได้ แต่ผมก็คิดแบบนั้น น่าจะไม่ใช่คนเลว”
พูดไป หูเล่อฉีก็พูดอีกว่า：“ตรวจสอบทางอ้อมที่ผมพูด ก็คือรู้สึกก่อนว่าอะเฉินเป็นคนเลวหรือไม่ ถ้าเขาให้ความรู้สึกว่าเป็นคนเลว งั้นเขาพูดอะไร พวกเราก็ไม่ต้องเชื่อ”
“แต่เพราะพวกเราคิดว่าเขาไม่ใช่คนเลว พวกเราก็ต้องพิจารณาคำถามสามัญสำนึก ถ้าคน ๆ หนึ่งไม่ใช่คนเลว งั้นเขาจะล้อเลียนความเป็นความตายของคนอื่นไหม？”
พูดจบ หูเล่อฉีจึงตอบไปว่า：“ผมว่าคำถามนี้ควรปฏิเสธ คนดี ไม่ว่าจะเก่งและยอดเยี่ยมแค่ไหน แต่เขาก็จะไม่ล้อเลียนปัญหาความเป็นความตายของคนอื่นแน่”
YOU MAY ALSO LIKE
