พระเอกแสนดีผู้นี้คือสามีของข้า - ตอนที่ 47 : บทที่ 18 จ้าวเยว่ชิง...สตรีจอมหยอด 1/2

ในตอนเช้าของวันใหม่จ้าวเยว่ชิงจัดการอาบน้ำเช็ดตัว
และแปรงขนให้เจ้าเสี่ยวป๋ายจนขนยาวสลวยดูงดงามเป็น
อย่างมาก เพราะว่าเมื่อคืนตอนพบกับเจ้าเสี่ยวป๋ายถึงแม้จะมี
ขนสีขาวแต่ก็ดูมอมแมมไม่น้อย เมื่อทำความสะอาดเสร็จจ้าว
เยว่ชิงก็จัดการหาน้ำหาอาหารมาให้ เรียกได้ว่าเลี้ยงดูเป็น
อย่างดีเลยเชียวล่ะ
เจ้าเสียวป๋ายเป็นแมวตัวเมียที่มีลักษณะเย่อหยิ่งและดู
สูงส่งอยู่ในตัว ถึงแม้จะเพิ่งรู้จักกับจ้าวเยว่ชิงแต่ว่ามันก็รู้ความ
แถมยังเชื่องกับเจ้าของของมันมากอีกด้วย ไม่ว่าจ้าวเยว่ชิงจะ
เดินไปทางใดมันก็เดินตามไปอย่างว่าง่ายและยังยอมให้อุ้มได้
อย่างง่ายดายอีกด้วย ดูท่ามันคงจะไม่ยอมให้เจ้าของของมัน
หลุดมือไปง่ายๆ เป็นแน่
จ้าวเยว่ชิงอุ้มเสี่ยวป๋ายออกมาเดินเล่นในสวนเพื่อให้มัน
ได้เปิดหูเปิดตาไปกับความงดงามภายในตำหนักหนิงเหอแห่งนี้
มันอาจจะเคยพบเจอกับธรรมชาติมามากมายแต่อย่างไรนางก็
ยังจะพามันออกไปเพื่อชมบรรยากาศอยู่ดี จ้าวเยว่ชิงอุ้มเจ้า
เสี่ยวป๋ายไปก็พลางลูบหัวมันไปอย่างนึกเอ็นดู
เมื่อเดินผ่านยังศาลาริมน้ำแห่งนั้นจ้าวเยว่ชิงก็เบี่ยงตัว
เดินหลบไปทางอื่นในทันที แม้ว่าที่นั่นในตอนนี้จะไม่มีผู้ใดอยู่ก็
ตามแต่ว่านางก็ไม่ชอบใจอยู่ดี
จ้าวเยว่ชิงอุ้มเสี่ยวป๋ายพามายังใต้ต้นไม้ใหญ่เมื่อวานกะ
ที่จะให้มันได้เดินเล่น แต่ทว่าเมื่อเดินมาถึงยังที่หมายก็ต้องมา
พบเจอกับตัวต้นเหตุที่ทำให้นางไม่ชอบใจ แม่ลู่อันหลินนั่นอีก
แล้ว…นี่ใจคอจะครองไปทุกที่เลยหรืออย่างไรกัน ให้ตายเถอะ!
และในระหว่างที่จ้าวเยว่ชิงกำลังจะเดินหมุนตัวออกไป
เหมือนว่าแม่นางเอกตัวดีจะสังเกตเห็นเข้าจึงแสร้งเดินเข้ามา
ทักทายอย่างใจดี แต่จ้าวเยว่ชิงจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าความใจดี
บนใบหน้านั้นคือการแสดงของอีกฝ่าย
“คุณหนูจ้าวเองหรือ มาถึงที่นี่หลายวันแล้วไม่พบเห็น
เจ้าเลย อาการป่วยหายดีแล้วหรือยัง” ลู่อันหลินถามไถ่แกม
เหน็บแนมเล็กน้อย
“ดีขึ้นมากแล้วล่ะ ได้คนดูแลดีอาการเลยดีขึ้นอย่าง
รวดเร็ว” ในเมื่อทำการแสดงใส่ จ้าวเยว่ชิงเองก็ทำการแสดง
ตอกกลับไปเช่นกัน ด้วยการตอบกลับเป็นรอยยิ้มที่แสนดี
อย่างไรล่ะ
แม่นางเองใจร้ายคนนี้คงจะคิดเข้ามาหาเรื่องแต่ก็แสร้ง
ทำเป็นพูดดีใส่เพื่อยั่วโมโหนางอย่างนั้นสินะ เผื่อว่าหลี่เฉิงอวี้
เดินผ่านมาเห็นจะได้เรียกคะแนนสงสารจากเขา ขอโทษนะ
รู้จักจ้าวเยว่ชิงผู้นี้น้อยไปเสียแล้ว คิดว่านางแสดงไม่เป็นหรือ
อย่างไรกัน
“สาวใช้ของเจ้าคงจะชำนาญในการดูแลเจ้านายสินะ ดี
แล้วล่ะ…” ลู่อันหลินยังพูดไม่ทันจบประโยค จ้าวเยว่ชิงก็พูด
ดักคอขึ้นมา
“ไม่ใช่อาเฟยเสียหน่อย แต่เป็นท่านอาต่างหากที่ดูแล
ข้า” จ้าวเยว่ชิงตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อย ทำเอา
คนตรงหน้าเลี่ยนไปตามๆ กัน
ใบหน้าอันหล่อเหลาของหลี่เฉิงอวี้นับว่าเป็นสิ่งที่
เยียวยาอาการป่วยได้ด้วยไหมนะ ถึงเขาจะไม่ได้มาดูแลอย่างที่
นางโกหกไป แต่เมื่อได้เห็นหน้าเขาหากว่าป่วยจริงๆ ก็จะรีบ
หายในทันทีเลยเชียวล่ะ…
“เจ้า…” ดวงตาของลู่อันหลินฉายแววไม่พอใจออกมา
อย่างเห็นได้ชัด แต่นางก็ไม่ได้ว่ากล่าวอันใดออกมาเพราะ
ยังคงเชื่อมั่นว่าหลี่เฉิงอวี้ยังคงรักนางไม่เคยเปลี่ยน
จ้าวเยว่ชิงเดินจากมาอย่างนึกสะใจ จะมาหาเรื่องนาง
อย่างนั้นน่ะหรือ…ดูด้วยเถิดว่ากระดูกมันคนละขนาดจะมาสู้
นางที่โชกโชนมาจากยุคปัจจุบันได้อย่างไรกัน หึ! แม่นางเอก
เด็กน้อย
จ้าวเยว่ชิงไม่มีที่ให้ได้นั่งพักพิงอีกแล้วเพราะลู่อันหลิน
ต่างไปประทับตราเอาไว้เกือบจะทุกที่ นางจึงเดินอุ้มเสี่ยวป๋าย
เพื่อจะกลับเข้าห้องพักแต่ก็พบเจอกับหลี่เฉิงอวี้เสียก่อน
“ท่านอา…”
“หืม…กำลังจะเข้าไปพักผ่อนหรือ” หลี่เฉิงอวี้เอ่ยทัก
เมื่อพบเห็นแม่นางตัวน้อยระหว่างทาง
“เพคะ” จ้าวเยว่ชิงตอบกลับด้วยรอยยิ้มสดใส
“ข้างนอกอากาศดีถึงเพียงนี้เหตุใดถึงอยากเข้าไปพักใน
ห้องกัน” หลี่เฉิงอวี้มองดูด้านนอกก็เห็นว่าอากาศดีนัก แต่ว่า
จ้าวเยว่ชิงกลับอยากที่จะเข้าไปพักในห้องเสียอย่างนั้น
“เหมือนว่าข้างนอกจะไม่มีที่สำหรับหม่อมฉันแล้วเพ
คะ” นางไม่ได้ฟ้องแต่นางพูดความจริง
“เพราะเหตุใด” หลี่เฉิงอวี้ยังคงไม่เข้าใจในสิ่งที่จ้าวเยว่
ชิงกำลังจะสื่อ
“เพราะว่าในสวนไม่น่าอยู่แล้วเพคะ”
หลี่เฉิงอวี้ถึงกับถึงบางอ้อเมื่อฟังจากปากจ้าวเยว่ชิง
นางคงจะไม่ถูกกับลู่อันหลินจริงๆ นั่นแหละ…
“อย่างนั้นก็ไปนั่งเล่นที่ห้องหนังสือดีหรือไม่” หลี่เฉิงอวี้
เอ่ยชวนเพราะเห็นความไม่สบอารมณ์บนใบหน้าของจ้าวเยว่
ชิง
“ได้หรือเพคะ” จ้าวเยว่ชิงถาม เพราะครั้งที่แล้วก็เข้า
ไปรบกวนทีหนึ่งแล้วจะเข้าไปครั้งนี้อีกก็รู้สึกเกรงใจขึ้นมา
“ไปเถิด…” แล้วหลี่เฉิงอวี้ก็เป็นคนเดินนำจ้าวเยว่ชิงไป
ภายในห้องหนังสือทุกอย่างก็ไม่ได้มีอะไรแปลกไปจาก
เดิม ยังคงนั่งจิบชาพูดคุยกันไปตามประสา จะมีแปลกไปก็
เพียงแต่มีแมวสีขาวขนปุยหนึ่งตัวเพิ่มเข้ามาเท่านั้น