พระเอกแสนดีผู้นี้คือสามีของข้า - ตอนที่ 50 : บทที่ 19 พระจันทร์สื่อรัก 2/2

“ไปเพคะ” จ้าวเยว่ชิงมีหรือจะไม่ไป หากนางไม่ไปแม่
นางเอกลู่อันหลินนั่นน่ะสิจะขอตามติดไปด้วย นางไม่ยอม
หรอก…
ตกค่ำหลี่เฉิงอวี้ก็พาจ้าวเยว่ชิงเดินลัดเลาะไปทาง
ด้านหลังของตำหนัก ซึ่งเป็นป่าเขาที่ค่อนข้างจะรกและทึบอยู่
ไม่น้อย หากเขาไม่ได้บอกกับนางว่าที่ที่จะไปเป็นสถานที่แสน
งดงามนางคงจะไม่ยอมเชื่อเป็นแน่ เพราะทางเข้าดูน่ากลัว
เกินไป
ใช้เวลาเพียงหนึ่งก้านธูปหลี่เฉิงอวี้ก็พาจ้าวเยว่ชิงมาถึง
ยังสถานที่ที่เขาได้บอกเอาไว้ ในตอนแรกที่เดินเข้ามามันดูแสน
จะธรรมดา เป็นพื้นที่กว้างที่สามารถมองเห็นหมู่ดาวได้อย่าง
ชัดเจนก็เท่านั้น แต่เมื่อเดินเข้าไปลึกขึ้นเรื่อยๆ ความงดงามก็
ปรากฏแก่สายตา พระเจ้า…นี่นางอยู่บนสวรรค์หรืออย่างไรกัน
ที่แห่งนี้โอบล้อมไปด้วยต้นไม้ใหญ่โดยรอบ ตรงกลาง
คล้ายว่าจะเป็นแอ่งน้ำขนาดใหญ่ มันสะท้อนเข้ากับแสงของ
พระจันทร์และแสงของดวงดาวบนท้องฟ้าได้เป็นอย่างดี
ประกายแสงระยิบระยับทำให้ผู้ที่ได้จ้องมองราวกับถูกต้องมน
ตราอย่างไรอย่างนั้น แถมยังมีหิ่งห้อยนับพันนับหมื่นตัวบิน
ว่อนอยู่ในอากาศ
หากว่าเป็นในโลกก่อนจ้าวเยว่ชิงคงคิดว่าหลี่เฉิงอวี้
จัดสรรความโรแมนติกนี้เพื่อขอนางแต่งงานแล้วเป็นแน่… แต่
นี่มันยุคโบราณ ในสิ่งที่นางคิดฝันไว้กลับกลายเป็นศูนย์
“เป็นอย่างไร เป็นอย่างที่ข้าบอกไว้หรือไม่” หลี่เฉิงอวี้
เมื่อเห็นดวงตาเป็นประกายของคนด้านข้าง จึงเอ่ยถามขึ้นมา
อย่างนึกเอ็นดู
“มันงดงามมากเพคะ หม่อมฉันไม่เคยเห็นสถานที่เช่นนี้
มาก่อน ราวกับอยู่บนสวรรค์เลยเพคะ” จ้าวเยว่ชิงตอบกลับ
อย่างล่องลอย มันเป็นเพราะว่านางตราตรึงอยู่กับทิวทัศน์
ด้านหน้า
“ชอบก็ดีแล้ว” หลี่เฉิงอวี้เผยรอยยิ้มบางออกมาพร้อม
กับหันไปมองภาพด้านหน้าบ้าง มันงดงามจริงๆ …
นานเท่าไหร่แล้วไม่อาจทราบได้ หลังจากตักตวงความ
งดงามของทิวทัศน์ยามค่ำคืน ณ ที่แห่งนี้จนหนำใจแล้วจ้าว
เยว่ชิงก็หันมาสนใจคนด้านข้าง พลางยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์
เมื่อนึกสิ่งใดขึ้นมาได้
“คืนนี้พระจันทร์งดงามมากเลยนะเพคะ” จ้าวเยว่ชิง
เอ่ยขึ้นมาอย่างมีความนัยแฝง
“พระจันทร์มันก็มีความงดงามอยู่ภายในตัวของมันมา
นานแล้วมิใช่หรือ” หลี่เฉิงอวี้ตอบทั้งสายตายังไม่ได้ละไปจาก
ภาพตรงหน้าไปไหน
แต่คำตอบของหลี่เฉิงอวี้ทำเอาจ้าวเยว่ชิงกรีดร้องในใจ
อย่างตื่นเต้น นางไม่ได้คิดเลยว่าเขาจะตอบกลับมาอย่างนั้น
ราวกับว่าเขารู้ถึงสิ่งที่นางต้องการจะบอกอย่างไรอย่างนั้น ทั้ง
ที่จริงๆ แล้วเขานั้นไม่ได้รู้อะไรเลย
จ้าวเยว่ชิงจำคำพูดในอินเทอร์เน็ตในโลกก่อนนำมาใช้
กับหลี่เฉิงอวี้ มันเป็นคำพูดของคนญี่ปุ่นที่ใช้ในการสารภาพรัก
กับอีกฝ่าย ‘พระจันทร์คืนนี้สวยดีนะ’ แปลว่า ‘ฉันชอบเธอ’
และหากอีกฝ่ายตอบกลับมาว่า ‘พระจันทร์มันก็สวยของมัน
มานานแล้วล่ะ’ ก็เท่ากับว่า ‘ฉันเองก็ชอบเธอมาตลอดเลย
นะ’ นั่นเอง
ถึงแม้คำพูดของจ้าวเยว่ชิงและหลี่เฉิงอวี้ในตอนนี้จะ
ไม่ได้ตรงตามที่หยิบมาใช้สักเท่าไหร่นัก แต่นางก็คิดเข้าข้าง
ตนเองไปเสียแล้ว…
“ท่านอารู้หรือไม่ว่าประโยคคำพูดของหม่อมฉันและ
พระองค์เมื่อครู่มันหมายความว่าอย่างไร” จ้าวเยว่ชิงถาม
พร้อมกับยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างมีเลศนัย
“หมายความว่าอย่างไร” หลี่เฉิงอวี้หันมามองอย่างไม่
เข้าใจ
“ประโยคที่หม่อมฉันกล่าวว่า ‘คืนนี้พระจันทร์งดงาม
มากเลยนะเพคะ’ มันหมายความว่า หม่อมฉันชอบพระองค์เพ
คะ” จ้าวเยว่ชิงอธิบายไปก็ส่งยิ้มหวานให้คนตรงหน้าไป
“…” หลี่เฉิงอวี้พูดไม่ออกได้แต่ยืนนิ่งฟังนางอธิบาย
“แล้วก็ประโยคตอบกลับของท่านอาที่บอกว่า
‘พระจันทร์มันก็มีความงดงามอยู่ภายในตัวของมันมานานแล้ว
มิใช่หรือ’ มันหมายความว่า พระองค์ก็ชอบหม่อมฉันมาโดย
ตลอดเช่นกันเพคะ” จ้าวเยว่ชิงยื่นหน้าไปสาธยายให้คน
ด้านข้างฟังอย่างนึกอารมณ์ดี
“เพ้อเจ้อ…” เมื่อดึงสติของตนเองกลับมาได้ หลี่เฉิงอวี้
จึงตอบตัดบทไปเช่นนั้น
“ไม่บ่อยนักที่หม่อมฉันจะมีโอกาสมายังสถานที่เช่นนี้
พระองค์ยังจะดับฝันหม่อมฉันอีกหรือเพคะ ใจร้ายเกินไป
แล้ว” จ้าวเยว่ชิงทำหน้าเศร้า แต่ว่าไม่นานก็กลับมายิ้มได้อีก
ตามเคย
“แต่ว่าหม่อมฉันก็ยังคงชอบท่านอาอยู่ดีเพคะ” จ้าวเยว่
ชิงยิ้มอย่างอารมณ์ดี ในวันนี้นางได้หยอดเขาอย่างหนักหน่วง
แล้ว
“หึ!” หลี่เฉิงอวี้ทำได้เพียงแค่นหัวเราะออกมาเท่านั้น
หลังจากกลับมาจากไปส่งจ้าวเยว่ชิงยังที่พักของนาง
หลี่เฉิงอวี้ก็กลับมายังห้องพักของตน เขาทรุดตัวลงนั่งบนเตียง
นอนอย่างห้ามไม่ได้ วันนี้เขาโดนนางหยอดคำหวานหนักไป
แล้ว เนื้อในอกข้างซ้ายเต้นระรัวราวกับมีกลองนับพันนับหมื่น
ตีรัวกันอยู่ในนั้น ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปถึงใบหู
นี่เขาเขินนางอย่างนั้นน่ะหรือ…จ้าวเยว่ชิงเริ่มมีผลกับ
หัวใจของเขามากขึ้นเสียแล้ว
อีกด้านหนึ่งสายตาแห่งความอิจฉาพวยพุ่งออกมาอย่าง
ห้ามไม่อยู่ ลู่อันหลินที่ในวันนี้นางตามหาตัวของหลี่เฉิงอวี้ทั้ง
วันแต่กลับไม่พบแม้แต่เงา ดึกดื่นค่อนคืนเช่นนี้กลับเห็นเขา
เดินไปส่งจ้าวเยว่ชิงยังที่พัก มันจะเกินไปแล้ว…
ความกังวลใจเริ่มก่อตัวเพิ่มมากขึ้นทุกที นางไม่อยาก
เสียเขาไปนางต้องทำอย่างไร…