พฤกษาวิญญาณกับสงครามมนุษย์พิฆาตเทพมังกร - ตอนที่ 19 อาวุธขยะ
ภายในเวลาสองวันนี้ หวงเยี่ยมิได้ก้าวเท้าออกจากห้องพักของตนเองแม้เพียงครึ่งก้าว ประตูปิดสนิท หน้าต่างเปิดเพียงเล็กน้อยเพื่อให้แสงสว่างลอดผ่านเข้ามาอย่างพอเหมาะ ห้องพักเงียบสงบไร้เสียงรบกวนภายนอก ราวกับถูกตัดขาดจากโลกทั้งใบ
กิจวัตรของเขาเรียบง่ายและเป็นระเบียบ ฝึกฝนด้วยวิชาขับเคลื่อนพลัง อาบน้ำ กินอาการ พักผ่อน แล้วก็เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
ไม่มีการผัดวัน ไม่มีความลังเล ไม่มีความฟุ้งซ่าน
ลมหายใจแต่ละช่วงเวลาถูกใช้เพื่อหล่อหลอมตนเองให้มั่นคงยิ่งขึ้น
วัฏจักรแห่งการดูดกลืนและจัดระเบียบพลังดำเนินไปอย่างสม่ำเสมอ
ต้นไม้สีม่วงภายในหัวใจตอบสนองอย่างเสถียร แสงจากกิ่งทั้งเจ็ดกระเพื่อมอย่างนุ่มนวล
ผ่านไปหนึ่งวัน
ผ่านไปอีกหนึ่งคืน
และในที่สุดช่วงเวลานั้นก็มาถึง ทางสถาบันนักล่ามังกรพื้นฐานได้เรียกรวมตัว
เช้าวันใหม่มาถึงอย่างเงียบงัน แสงอรุณอ่อนๆส่องผ่านกระจกสะท้อนละอองฝุ่นเล็กจ้อยที่ลอยอยู่ในอากาศ
ขณะเดียวกัน หวงเยี่ยกำลังอาบน้ำอย่างสบายใจ สายน้ำใสไหลจากฝักบัวลงมาเป็นเส้นสายต่อเนื่อง มันไหลผ่านผิวกายที่บอบบางของเขาอย่างช้าๆ ลูบไล้ผ่านบ่า ลำคอ หน้าอก และแผ่นหลัง หยดน้ำกระทบผิวก่อให้เกิดความรู้สึกเย็นสดชื่น
เส้นผมสีฟ้าสว่างของเขาถูกชะโลมด้วยหยดน้ำที่ไหลรินลงมาตามปลายเส้น
ผมที่เคยแห้งพลิ้วกลับแนบชิดกับศีรษะ น้ำไหลผ่านปลายคางหยดลงพื้นอย่างเป็นจังหวะ
เขาหรี่ตาเล็กน้อย สูดลมหายใจลึก ราวกับกำลังรับรู้การเปลี่ยนแปลงภายในร่าง
“ไม่เลว.. ต่อให้จะเป็นวิชาขับเคลื่อนพลังระดับพื้นฐาน มันก็ยังคงเป็นพื้นฐานที่เหล่านักล่ามังกรทุกคนสมควรมี”
ขณะเดียวกัน เขาใช้ความคิดเปิดหน้าต่างข้อมูลของตนเองขึ้นมาอีกครั้ง
ภาพโฮโลแกรมสีฟ้าโปร่งใสปรากฏขึ้นท่ามกลางไออุ่นของห้องน้ำ แสงสะท้อนกับละอองน้ำจนเกิดประกายบางเบา
ข้อมูลใหม่ถูกแสดงอย่างชัดเจน
【พลังวิญญาณระดับเริ่มต้นขั้นกลาง】- สามารถพัฒนาได้ ใช้แต้มวิญญาณ 150
【ร่างกายระดับเริ่มต้นขั้นกลาง】- สามารถพัฒนาได้ ใช้แต้มวิญญาณ 150
สายตาของหวงเยี่ยหยุดอยู่กับตัวเลขดังกล่าวครู่หนึ่ง
สิ่งที่เกิดขึ้นชัดเจนอย่างไม่ต้องตีความ พลังวิญญาณและร่างกายของเขาเพิ่มขึ้นอย่างละหนึ่งระดับ
เขายกมือขึ้นปาดหยดน้ำออกจากใบหน้า ก่อนเบะปากเล็กน้อย
“อะไรเนี่ย?!”
“คิดว่าเมื่อเลื่อนระดับด้วยตนเอง การใช้แต้มวิญญาณในการพัฒนาก็ต้องไม่เพิ่มขึ้นสิ”
“แต่นี่จากหนึ่งร้อยก็กลายมาเป็นหนึ่งร้อยห้าสิบ มันหมายความว่ายิ่งมีรากฐานสูงมากเท่าไหร่ แต้มวิญญาณที่ต้องใช้ก็ยิ่งมากขึ้นสินะ?”
แทบจะทันที ระบบกลืนกินมังกรตอบกลับด้วยเสียงที่ชัดเจนภายในห้วงสำนึก
【โฮสต์เองก็ไม่ได้โง่เขลา มันเป็นความคิดที่ถูกต้องอย่างมาก】
【เพราะต่อให้จะมีทางลัด ทว่าเส้นทางของนักล่ามังกรก็ยังคงดำเนินไปเช่นนี้ ยิ่งสูงขึ้น สิ่งที่ต้องใช้แลกเปลี่ยนก็ยิ่งมากขึ้นตาม】
【มันคือกฎเกณฑ์ที่ถูกกำหนดเอาไว้แล้ว และมันก็จะเป็นเช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆอย่างไม่รู้จบ】
“งั้นก็แปลว่าถ้าอยากขึ้นไปให้ไกล ข้าก็ต้องจ่ายให้หนักสินะ”
ไม่มีความหวาดหวั่นในน้ำเสียง มีเพียงความเข้าใจ
“ดี… อย่างน้อยมันก็ยุติธรรม”
หลังจากพูดคุยกับระบบอยู่สักพัก หวงเยี่ยก็หมุนปุ่มปิดฝักบัว
เสียงน้ำหยุดลงทันที หยดสุดท้ายไหลตามปลายเส้นผม ก่อนหยดลงพื้นเงียบๆ พลางหยิบผ้าขนหนูขึ้นเช็ดตัวอย่างไม่เร่งรีบ ซับหยดน้ำออกจากแขน ขา และแผ่นหลัง เส้นผมสีฟ้าถูกเช็ดจนหมาด ก่อนจัดทรงอย่างเรียบร้อย
จากนั้นเขาก็สวมใส่ชุดของตนอย่างเป็นระเบียบ เสื้อส่วนในเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาด เนื้อผ้าเรียบลื่นแนบสนิทกับผิวกาย
กางเกงหนังสีดำยาวรับกับสัดส่วนอย่างพอดี เผยให้เห็นรูปร่างที่กระชับและมั่นคง
เหนือขึ้นไปอีกชั้น ชุดโค้ทสีดำมันวาวถูกสวมทับอย่างเรียบร้อย ชายเสื้อทอดตัวลงมาถึงต้นขา
ผ้าด้านนอกสะท้อนแสงอ่อนๆจากหน้าต่าง ดูเรียบง่ายแต่แฝงความเฉียบคม
เมื่อแต่งกายเสร็จสมบูรณ์ หวงเยี่ยจึงหันสายตาไปยังมุมหนึ่งของห้อง
อาวุธของเขาถูกวางพิงอยู่ตรงนั้น มันคือหอกโลหะสีดำสนิท ลำหอกเรียวยาวประมาณหนึ่งช่วงตัวของเขา ปลายหอกแหลมคมสะท้อนแสงเย็นเยียบ ด้ามจับเรียบแน่น ไม่มีลวดลายหรูหรา และเปี่ยมไปด้วยความหนักแน่น
เขาก้าวเข้าไปใกล้ ก่อนเอื้อมมือหยิบมันขึ้นมา
น้ำหนักของมันคุ้นเคยและมั่นคงในฝ่ามือ หมุนข้อมือเล็กน้อย ปลายหอกวาดอากาศเป็นวงโค้งเรียบลื่น
ควงอีกครั้ง เสียงลมแหวกผ่านปลายคมโลหะ การเคลื่อนไหวของเขาคล่องแคล่วและต่อเนื่อง
หอกในมือดูราวกับเป็นส่วนหนึ่งของแขนขา เป็นการยืดต่อของร่างกายที่สอดประสานอย่างสมบูรณ์
เขาหมุนตัวหนึ่งรอบ ปลายหอกสะท้อนแสงวาบ ก่อนหยุดนิ่งอย่างแม่นยำ จากนั้นจึงยกมันขึ้นพาดไหล่ แววตาสีฟ้าครามเปล่งประกายแน่วแน่ แฝงความตั้งใจอันเต็มเปี่ยม ทว่าภายในห้วงความคิด เสียงของระบบกลับดังขึ้นอย่างเฉยชา
【เป็นอาวุธที่ขยะจริงๆค่ะ แบบนี้จะใช้โจมตีเผ่าพันธุ์มังกรระดับสูงได้ยังไงกัน ทางที่ดีควรเปลี่ยนอาวุธใหม่ค่ะโฮสต์】
หวงเยี่ยกระตุกมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะเบะปากอย่างขัดใจ
“นี่ระบบ.. เธอก็นะ”
“รู้ๆอยู่ว่าข้าเพิ่งเริ่มต้น และเพิ่งกลายมาเป็นนักล่ามังกรได้แค่สองวันเอง”
“หอกในมือนี้ก็ได้รับมาจากสถาบันนักล่ามังกร มันเป็นของฟรีที่แจกจ่ายไว้ให้ฝึกฝน”
“ถูกสร้างจากเหล็กกล้าบริสุทธิ์ ถือว่าเป็นอาวุธที่ดีมากสำหรับผู้เริ่มต้นแล้ว!”
เขายกปลายหอกขึ้นมาพิจารณาอีกครั้ง แสงจากหน้าต่างสะท้อนบนผิวโลหะเป็นเงาจางๆ
“ถ้าอยากได้อาวุธที่สร้างจากชิ้นส่วนของเผ่าพันธุ์มังกร แน่นอนว่าต้องใช้เครดิตมหาศาล ซึ่งตอนนี้ฉันไม่มี!”
【ข้อเท็จจริงนั้นถูกต้องค่ะ แต่การเผชิญหน้ากับมังกรระดับสูงด้วยเหล็กกล้าธรรมดา โอกาสรอดต่ำมาก ไม่ใช่สิ ตายห่าแน่นอนเลยค่ะ】
น้ำเสียงของระบบยังคงเรียบเฉยเหมือนเดิม ทำให้หวงเยี่ยต้องถอนหายใจช้าๆ ก่อนจะหมุนหอกกลับไปพาดบ่าอีกครั้ง
“ข้าไม่ได้คิดจะไปเผชิญหน้ากับระดับสูงในตอนนี้เสียหน่อย ทุกอย่างต้องค่อยเป็นค่อยไป”
“เพราะนักล่ามังกรไม่ใช่สิ่งที่สร้างขึ้นในคืนเดียว”
“แล้วต่อให้มีอาวุธดีเพียงใด ถ้าคนถือมันอ่อนแอก็ไร้ความหมาย!”
【โฮสต์กำลังให้เหตุผลเพื่อปลอบใจตนเองหรือคะ?】
คำถามนั้นเรียบสนิท แต่แทงใจอย่างตรงจุด ทำให้หวงเยี่ยต้องหัวเราะเบาๆในลำคอ
“บางครั้งการปลอบใจตัวเองก็เป็นพลังอย่างหนึ่งนะ?”
เขายกหอกขึ้นอีกครั้ง คราวนี้แทงตรงไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เสียงอากาศฉีกขาดดังสั้นกระชับ ก่อนที่จะดึงกลับแล้วหมุนตัวหนึ่งรอบ
พร้อมกับแววตาที่แปรเปลี่ยนไปอย่างตื่นเต้น
“ไปกันเถอะระบบ!”
YOU MAY ALSO LIKE
