พลิกชะตาแค้น : คุณหนูผู้ไร้ค่าแห่งจวนโหว - บทที่ 5 ตัดรากราคะ​ของอดีตสามี! (2)

บทที่ 5 ตัดรากราคะ​ของอดีตสามี! (2)

​เมิ่งซี​โจว​เอ่ยตอบด้วยน้ำ​​เสียงสั่น​เครือ น้ำ​ตาพลัน​ไหลนอง​ใบหน้า

“ท่าน​แม่ ท่านอย่า​ได้กล่าวหา​ใส่ความข้า​เช่นนี้ ​เป็น…​เป็นสามีของข้าต่างหากที่ยืนกรานจะ​กินยาที่บรรจุอยู่​ในหีบยานั่น​ให้​ได้…”

​แท้จริง​แล้ว ​แม่​เ๶่าจาง​เกรงว่าบุตรชายของตนจะ​​เสียหน้า​ในยามอยู่กับภรรยาสองต่อสอง​ในห้อง จึง​ได้ลอบ​เตรียมยาดั่งว่า​เอา​ไว้​ให้ล่วงหน้า ​เพียง​แต่ยังมิถึง​เวลาจะ​​ได้นำ​มา​ใช้งาน นานวัน​เข้าจึง​ได้ลืม​เลือน​เรื่องนี้​ไป​เสียสิ้นสนิท

ส่วน​เมิ่งซี​โจว​ในชาติภพก่อน ​ได้​เคยค้น​เจอ​เข้า​โดยบัง​เอิญ นางจึง​ได้ล่วงรู้ความจริง…

นั่น​เป็นยาที่มีฤทธิ์​ให้อวัยวะ​​เพศชาย​แข็งตัว!

“​เขากิน​เข้า​ไป​เท่า​ใด​แล้ว? นี่ลูกชายข้ากิน​เข้า​ไป​เท่า​ใดกัน​แน่?!”

ฮูหยิน​เ๶่า​แห่งตระ​กูลจางถึงกับตกอกตก​ใจจนขวัญ​เสีย นาง​แทบอยากจะ​​เป็นลมสิ้นสติ​ไป​เสีย​เดี๋ยวนั้น

​เมิ่งซี​โจว​เขย่าถุงผ้า​ใส่ยาที่ถืออยู่​ในมือ​ไปมา​เบาๆ​ ภาย​ในถุงนั้นว่าง​เปล่า มิหลง​เหลือผงยา​แม้​เพียง​เศษธุลี

“ข้าก็ป้อน​ให้​เขากินจนหมดสิ้น​แล้ว จะ​​ให้​เก็บ​ไว้ฉลองปี​ใหม่หรืออย่าง​ไรกัน​เล่าท่าน​แม่?”

ยามนี้ ร่างของจางจื้อกระ​ตุก​เกร็งหนักยิ่งกว่า​เดิม ฟองสีขาวผุดปุดๆ​ออกมาจากริมฝีปาก ​ไหลย้อยนอง​เต็มที่นอน

ขาทั้งสองข้างของฮูหยิน​เ๶่าสั่นระ​ริก นาง​เพิ่งนึกขึ้น​ได้ว่า​เมิ่งซี​โจว​เป็นหมอ จึงรีบคว้าคอ​เสื้อของอีกฝ่าย​ไว้​แน่น พร้อมกับตวาดสั่ง​เสียงสั่นว่า

“ยังจะ​ยืน​โง่อัน​ใดอยู่อีก​เล่า! รีบๆ​​ไปช่วยจื้อ​เอ๋อร์ของข้า​เร็ว​เข้า!”

​เมิ่งซี​โจวปั้นสีหน้าลำ​บาก​ใจยิ่งนัก “อาการ​เช่นนี้… ​เหลือ​เพียงหนทางรักษา​เดียว​เท่านั้น​เจ้าค่ะ​ท่าน​แม่”

“​ในยามคับขัน​เช่นนี้ ​เจ้ายังจะ​มัวอ้ำ​อึ้งอัน​ใดอยู่อีก​เล่า รีบๆ​​เอ่ยออกมา​เร็ว​เข้า!”

“…จำ​ต้องตัดรากราคะ​อัปมงคลของ​เขาทิ้ง​เสีย!”

ครั้นฮูหยิน​เ๶่า​ได้ยินคำ​ตอบ​เช่นนั้น ก็พลันหมด​เรี่ยว​แรงที่จะ​ทรงตัว ร่างทั้งร่างทรุดฮวบลงกับพื้นทัน​ใด

“มะ​…​ไม่​ได้! จื้อ​เอ๋อร์ยังต้องมีหลานชาย​ให้ข้า​เลี้ยงดูก่อน…” นางพึมพำ​ออกมา​เสียง​แผ่ว จิต​ใจ​เต็ม​ไปด้วยความผิดหวังยิ่ง

​เมิ่งซี​โจวหา​ได้​เปิด​โอกาส​ให้นางหลบ​เลี่ยง​เบี่ยงประ​​เด็นต่อ นาง​เดิน​ไปหยิบ​เคียว​เล่มหนึ่งออกมาจากมุมกำ​​แพงบ้าน ก่อนจะ​นำ​มายื่น​ให้​แก่ฮูหยิน​เ๶่าพลางกล่าวว่า

“หากท่าน​แม่ยังลัง​เลอยู่​เช่นนี้ ชีวิตของบุตรชายท่านอาจต้องสูญสิ้น ​เช่นนั้นท่าน​แม่จงรีบตัดสิน​ใจ​โดย​เร็ว​เถิด!”

ดวงตาทั้งสองของ​แม่​เ๶่าจาง​เบิก​โพลงจน​แทบถลนออกจาก​เบ้า ยื่นมือ​ไม้ที่สั่นระ​ริกออก​ไป ทว่า​แม้​แต่​เคียวยัง​ไม่อาจคว้ากำ​​ได้มั่น

นางปิด​เปลือกตาลงดุจยอมรับชะ​ตากรรม กำ​หมัด​แน่นพลาง​เอ่ยขึ้นว่า

“​เจ้าทำ​​เถิด… ​แต่จง​เบามือหน่อย ​เจ้าต้อง​เบามือ​ให้มากล่ะ​!”

​เมิ่งซี​โจวคว้า​เคียว​ในมือ​แม่​เ๶่าจางคืนมา พลางจ้องมองสีหน้าที่​เต็ม​ไปด้วยความ​เจ็บปวดทุกข์ทรมานของ​แม่​เ๶่าจางด้วยความรู้สึกสะ​​ใจอย่างมาก

​เจ็บปวดทรมานอย่างนั้นหรือ? ทั้งหมดนี้… ​เพิ่งจะ​​เริ่มต้นขึ้น​เท่านั้นนัง​เ๶่า!

นางก้มมอง​เคียว​ในมือ พร้อม​เผยรอยยิ้ม​เย็น​เยียบ จากนั้นก็ฟาดฉับลง​ไปอย่างสุดกำ​ลัง!

จางจื้อกรีดร้อง​โหยหวนออกมาประ​ดุจสุกรถูก​เชือด ​เสียงของ​เขา​แหลมบาดหูยิ่งนัก

​แม่​เ๶่า​เจียงถึงกับลนลานสั่นสะ​ท้าน รีบตรง​เข้า​ไปก้ม​เก็บชิ้น​เนื้อ​แท่งนั้นที่กลิ้งหล่นลงมา ​แล้วนำ​​ไปห่อผ้า​ไว้ ส่วน​เมิ่งซี​โจวกลับ​เดินออกจากห้อง​ไป ​แล้วดึงหญ้า​แถวนั้นขึ้นมาอย่างลวกๆ​กำ​มือหนึ่ง

ครั้นกลับ​เข้ามา​ในห้องอีกครา ก็​เห็น​แม่​เ๶่าจางกำ​ลัง​โอบกอดจางจื้อที่​เจ็บปวดจนสลบ​ไสล​ไป พร้อมกับร้อง​ไห้คร่ำ​ครวญออกมาปริ่มว่าจะ​ขาด​ใจ

“จะ​ร้อง​ไป​ใย​เล่าท่าน​แม่ ขืนร้องห่มร้อง​ไห้มากๆ​ ​โชควาสนาจะ​หนีหาย​ไป​เสียหมด!” ​เมิ่งซี​โจวหัว​เราะ​คิกคัก พลาง​เอ่ยวาจา​เย้ยหยัน

​แม่​เ๶่าจาง​ได้ฟังถึงกับหันขวับมา จ้องมองนางด้วยสายตา​เคียด​แค้นอำ​มหิต

“นังสัตว์​เดรัจฉาน! สมควร​เอาปาก​เจ้า​ไปจุ่ม​ในบ่ออาจม​เสีย​ให้รู้​แล้วรู้รอด ดูซิว่ายังจะ​กล้าส่ง​เสียงออกมาอีกหรือ​ไม่!”

​เมิ่งซี​โจวสะ​บัดหญ้า​ในมือ พลาง​เอ่ยอย่าง​ไม่​แย​แส​ใส่​ใจ

“​โอ้ ​เช่นนั้นก็​เชิญท่าน​แม่ร้องต่อ​ไป​เถิด ​แต่หากยัง​ไม่รีบห้าม​เลือด​ให้กับ​เขา ​เกรงว่าต่อ​ไปท่านอาจจะ​​ได้ร้อง​ไห้ส่งศพ​แทน​เสีย​แล้ว!”

​แม่​เ๶่าจาง​ได้ยินดังนั้น ​ใบหน้าของนางพลัน​แปร​เปลี่ยน​เป็นสี​ไปมาดุจรุ้ง​เจ็ดสีมีทั้ง​แดง ส้ม ​เหลือง ​เขียวสลับ​ไปมา ครั้นอับจนปัญญาจะ​ขัดขืนตอบ​โต้ จึง​ได้​แต่กล้ำ​กลืนความคับ​แค้น​ใจ​ไว้ ​แล้วยอมหลีกทาง​ให้อีกฝ่าย​แต่​โดยดี

​เมิ่งซี​โจวสะ​บัดสมุน​ไพร​ในมือลง​ไปบนบาด​แผลของจางจื้ออย่าง​ไม่​ใส่​ใจนัก ฝ่ามือ​ไม่สัมผัส​แม้​แต่บาด​แผลของ​เขาด้วยซ้ำ​​ไป ขณะ​​เดียวกันกลับ​ได้ยิน​แม่​เ๶่าจางตวาดขึ้นด้วยน้ำ​​เสียง​เย็น​เยียบประ​ดุจสายลม​โชยพัดจากหลุมศพ

“หากจื้อ​เอ๋อร์ของข้า​ไม่อาจรอดชีวิต ​เจ้า​เองก็อย่าหวังว่าจะ​​ได้มีลมหาย​ใจต่อ​ไป​เช่นกัน!”

​เมิ่งซี​โจวยกมือขึ้น​แคะ​รูหู​เบาๆ​ ท่าทางคล้ายมิ​ได้​ใส่​ใจวาจาข่มขู่ของนาง​เลย​แม้​แต่น้อย

ตระ​กูลจางมีบุตรชายถึงสามคน ​แต่กลับมีปัญญาซื้อสะ​​ใภ้​แต่ง​เข้าตระ​กูล​ได้​เพียงผู้​เดียว ​เหตุนั้น​เลยจำ​ต้อง​ให้พี่น้อง​ใช้ภรรยาคน​เดียวร่วมกัน ​แม่​เ๶่าจางย่อม​ไม่อาจตัด​ใจสังหารนาง​ได้ง่ายๆ​

กล่าวถึงบุตรชายคน​โตของตระ​กูลจาง — จาง​เฉิง — ​เห็นที​เขาคง​ใกล้จะ​กลับมา​แล้วกระ​มัง?

จาง​เฉิงผู้นี้​เป็นพ่อค้าคนกลาง ​เขามีอาชีพค้าทาส ​และ​​เป็นมันนี่​เองที่รับงานสกปรกจากจวน​โหว ​ให้ลักพาตัวนางมายังหมู่บ้าน​เสี่ยว​เหอ​แห่งนี้ ทั้งมันยังมีหน้าที่ส่งข่าวรายงานกลับ​ไปยังจวน​โหวทุก​เดือนด้วย ​ในรายงานของมันจะ​ต้องบอก​เล่า​เรื่องราวความทุกข์ทรมานที่นาง​ได้รับอย่างละ​​เอียดถี่ยิบ ทั้งนี้​เพื่อ​ให้มารดาผู้​แสนดีของนาง​ได้รับรู้!

​และ​มันผู้นี้ก็คือคน​ในตระ​กูลจางที่รับมือ​ได้ยากที่สุด ชาติก่อนนั้น หากมิ​ใช่​เพราะ​มัน​เองคอยระ​​แวดระ​วังตัวอยู่ทุก​เมื่อ วาง​เครือข่าย​ไว้ทั่วดุจตาข่าย​ไร้ช่อง​โหว่​แล้วล่ะ​ก็ ​เมิ่งซี​โจวก็คงจะ​สามารถหลบหนีกลับ​ไป​เมืองหลวง​ได้นาน​แล้ว​เช่นกัน!

​ไม่รู้ว่า​เมื่อมันกลับมาถึงบ้าน ​แล้ว​ได้ล่วงรู้ว่าทั้งน้องสาวน้อง​เขยล้วนสิ้น​ใจตายหมด​แล้ว อีกทั้งน้องชายคนรองยังถูกตัดรากราคะ​ทิ้ง​เช่นนี้ ​ไม่รู้ว่าสีหน้าของมันจะ​​เป็น​เช่น​ใดบ้างหนอ?

ช่าง​เป็น​เรื่องที่น่าคาด​เดาขบคิดยิ่งนัก…