พลิกตำนานสามก๊ก - บทที่ 144 แผนการเรียบง่ายและใช้ได้จริง

บทที่ 144 แผนการเรียบง่ายและใช้ได้จริง

เล่าเจี้ยงยังคงมีท่าทีลำบากใจ ทำให้หัวหน้าสิบขันทีร้อนใจมากขึ้น

“แม่ทัพหลัง หรือท่านเห็นคนเดือดร้อนแล้วจะไม่ช่วย”

“เฮ้อ!”

เล่าเจี้ยงถอนหายใจออกมาอย่างแรง และแสดงท่าทางยอมเสี่ยงออกมาให้เตียวเหยียงเห็น

“ใต้เท้าเตียว ทราบหรือไม่ว่าตอนนี้ผู้ตรวจการแคว้นกิจิ๋วคือใคร”

“ข้ารู้ คือหวังเฟิน*[1] เขาทำไมหรือ? เป็นเขาที่วางแผนอยู่เบื้องหลังหรือ?”

หากเล่าเจี้ยงบอกว่าเป็นหวังเฟิน เตียวเหยียงไม่เชื่อเล็กน้อย เพราะพวกเขาไม่เคยติดต่อคบหากันมาก่อน

“ใต้เท้าเตียว ก่อนการคร่ากุมกลุ่มอภิชนเกิดขึ้น หวังเฟินยังเป็นคนตัวเปล่าอยู่เลย แต่กลับได้เลื่อนเป็นผู้ตรวจการ ท่านคิดว่านี่ปกติหรือ?”

เตียวเหยียงหรี่ตา ในหัวหวนนึกถึงบัญชีรายชื่อที่ตัวเองขายตำแหน่งขึ้นมา

หัวหน้าสิบขันทีแน่ใจว่าตำแหน่งผู้ตรวจการนี้ หวังเฟินไม่ได้ซื้อมา เช่นนั้นเขาเลื่อนตำแหน่งได้อย่างไร?

“ใต้เท้าเตียวรู้หรือไม่ว่าหวังเฟินเป็นสาวกหรือลูกน้องใต้บังคับบัญชาใคร?”

เล่าเจี้ยงชี้นำไปทีละนิด โดยมิอาจกล่าวโพล่งออกมาโดยตรง

เตียวเหยียงหาใช่คนที่ถูกหลอกได้โดยง่าย อีกฝ่ายสามารถนั่งอยู่บนตำแหน่งสูงสุดของเหล่าขันทีได้อย่างมั่นคง โดยปกติต้องไม่คล้อยตามใครโดยไม่มีมูลแน่

ดวงตาหัวหน้าสิบขันทีเบิกกว้างเท่าไข่ห่าน ราวกับมีคำตอบอยู่ในหัวแล้ว

“แม่ทัพหลัง ท่านจะบอกว่าเป็นตระกูลอ้วนหรือ?”

เตียวเหยียงมองเล่าเจี้ยงด้วยแววตาเย็นเยียบสุดพรรณนา ประหนึ่งมองเจตนาแม่ทัพหนุ่มออกว่าอยากยุแยงทั้งสองขั้วอำนาจ

“ใต้เท้าเตียวต้องกำลังคิดว่าข้าจงใจกล่าวเช่นนี้ เพื่อยุแยงให้ขันทีกับตระกูลทรงอิทธิพลต่อสู้กันใช่หรือไม่?”

เตียวเหยียงไม่ได้พูดอะไร ยังคงเอาแต่จ้องมองกลับมา

เล่าเจี้ยงเองก็รู้สึกไม่มั่นใจ ทว่าก็ทำได้เพียงแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง มิอาจให้คู่สนทนาจับพิรุธได้

“ใต้เท้าเตียว ผู้ที่ยั่วยุโฮจิ๋นให้สังหารขันทีมาตลอด เป็นอ้วนเสี้ยว!”

“ก่อนหน้านี้ข้าลำบากใจมาก ไม่อยากบอกใต้เท้าก่อน ด้วยกลัวว่าจะเกิดความเข้าใจผิดว่าข้านั้นยุแยง”

“เพียงแต่ ใต้เท้าเตียวลุกขึ้นมาเรียกความยุติธรรมแทนข้าหลายครั้ง ข้าเองก็ทนให้ใต้เท้าเตียวงมโข่ง และถูกตระกูลอ้วนหลอกใช้ไม่ได้แล้ว!”

เตียวเหยียงไม่ได้เกิดความแค้นชังต่อตระกูลอ้วนในทันทีเพราะคำพูดเพ้อรำพันของเล่าเจี้ยง เขายังไม่ค่อยเชื่อเท่าไร ตัวเองยังไม่เคยมีความขัดแย้งกับตระกูลอ้วนโดยตรงมาก่อน

“แม่ทัพหลัง ใช่ว่าข้าไม่เชื่อใจท่าน เพียงแต่เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ ข้าจำต้องระวัง”

แม้เตียวเหยียงจะกล่าวเช่นนี้ ทว่าความจริงในใจเชื่อไปแล้วเล็กน้อย เพียงแต่ยังต้องการเหตุผลเพื่อโน้มน้าวตัวเอง และโน้มน้าวพรรคพวกสิบขันที

เหตุผลนี้… เล่าเจี้ยงได้เตรียมไว้ให้แต่เนิ่น ๆ แล้ว

“ใต้เท้าเตียว หวังเฟินเป็นลูกน้องใต้บัญชาตระกูลอ้วนหรือไม่ ตระกูลอ้วนสนับสนุนให้เขาเป็นผู้ตรวจการหรือเปล่า ท่านไปสืบก็จะรู้เอง ไม่จำเป็นต้องให้ข้าพูดให้มากความ”

“แต่ว่า ทุกอย่างจะกระจ่างชัดเมื่อผลลัพธ์ปรากฏขึ้น! อ้วนเสี้ยวยุยงให้ขันทีกับแม่ทัพใหญ่สู้กันไม่หยุด เพราะเหตุใดน่ะหรือ? ไม่ต้องเอ่ยถึงใครแพ้ชนะ กำลังของทั้งสองฝ่ายต้องอ่อนแอลงแน่ และถึงขั้นล่มสลายไปเอง”

“เมื่อฝั่งขันทีกับจวนแม่ทัพใหญ่อ่อนกำลังลง ใครได้รับผลประโยชน์มากสุด? เรื่องนี้คงไม่ต้องให้ข้าพูดแล้ว”

“หวังเฟินเปิดโปงข้อมูลของเตียวต๋งให้แก่ฮองฮูสง และด้วยนิสัยของฮองฮูสง ต้องสืบหาให้ถึงที่สุดแน่ ถามว่าสุดท้ายแล้วหากเรื่องนี้ถึงท้องพระโรง ใต้เท้าเตียวจะคิดบัญชีกับใคร? ไม่ว่าจะกับใคร ก็ไม่มีทางคิดกับตระกูลอ้วนแน่…”

เมื่อเอ่ยมาถึงตรงนี้ เล่าเจี้ยงก็หุบปาก เขาต้องการให้เวลาเตียวเหยียงย่อยข้อมูล

แน่นอนว่า เรื่องพวกนี้กาเซี่ยงเป็นคนให้เขาทำ ซึ่งแผนการของกุนซือปีศาจเรียบง่ายมาก

คือให้คนอื่นรับเคราะห์แทน*[2]

ตระกูลอ้วนของพวกท่านชอบเด่นดังนักมิใช่หรือ? ข้าจะสร้างกระแสให้พวกท่านเอง

พวกท่านไม่อยากให้ใครจับจุดอ่อนได้มิใช่หรือ? ข้าจะให้พวกท่านถูกสืบหาอย่างไรก็ถูกหมด

เรื่องที่เล่าเจี้ยงกล่าวพวกนี้คือเรื่องจริงหรือ? พูดตามตรง เขาเองก็ไม่รู้

ทว่าประวัติของหวังเฟินไม่มีปัญหาอะไร เขาเป็นทั้งลูกน้องใต้บัญชาตระกูลอ้วน ทั้งเพิ่งได้รับตำแหน่งหลังจากพ้นจากการคร่ากุมกลุ่มอภิชน

แค่นี้ก็พอแล้ว!

เล่าเจี้ยงตอกตะปูเล่มนี้ให้แก่เตียวเหยียงแล้ว อีกฝ่ายจะไม่สืบก็ไม่เป็นไร แต่เมื่อสืบขึ้นมา ต้องรู้สึกว่ายิ่งสืบหาก็ยิ่งเป็นเรื่องจริง!

ยิ่งล่วงรู้ ยิ่งจมเข้าสู่ห้วงลึก และยิ่งหลงมัวเมา

ผู้อยู่กลางศึกชิงอำนาจดูสถานการณ์ไม่ออก ได้แต่ถูกกุนซือปีศาจปั่นหัวเล่นอย่างตรงไปตรงมา

นี่คือแผนการง่าย ๆ ของกาเซี่ยง!

เขาอยากให้ตระกูลอ้วนน้ำท่วมปาก ทุกข์ทรมานจนยากจะกลืนกินอะไร

เตียวเหยียงต้องไล่ตามสืบหาให้ถึงที่สุดแน่ หลังจากเข้าใจหวังเฟินแล้ว ก็ยิ่งเชื่อใจการคาดเดาของเล่าเจี้ยงมากขึ้น สุดท้ายก็จะคิดบัญชีทั้งหมดกับตระกูลอ้วน!

ถามว่าอุบายนี้ถูกคลี่คลายได้หรือไม่?

ได้! แผนการนี้ง่ายดายและหาใช่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

ขอเพียงฮองฮูสงมาอธิบายเรื่องราวด้วยตัวเอง อุบายก็จะคลี่คลายได้อย่างสมบูรณ์

แต่มันเป็นไปได้ไหม?

ไม่ได้แน่นอน!

ฮองฮูสงชังขันทีแทบตาย เขาจะให้โอกาสเตียวเหยียงหาข้อพิสูจน์หรือ?

อีกอย่างฮองฮูสงอยากดึงตระกูลอ้วนเข้ามาต่อต้านกับกลุ่มขันทีแทบแย่

วิธีคิดของแม่ทัพฮองฮูสงล้วนง่ายดาย ขอแค่กำจัดขันทีไปได้ แผ่นดินก็จะสงบสุข

แต่ประวัติศาสตร์ยืนยันความคิดไร้เดียงสาเช่นนี้เสียที่ไหน?

หลังจากพระเจ้าเลนเต้สิ้นพระชนม์ สิบขันทีถูกกำจัด แล้วแผ่นดินสงบสุขหรือ?

มันก็แค่จุดเริ่มต้นของมหากาพย์สงครามอันยาวนาน

กล่าวได้ว่า กาเซี่ยงวิเคราะห์อุปนิสัยและวิธีคิดของทุกคนอย่างถึงที่สุดแล้ว เขาคำนวณความสัมพันธ์และรูปแบบอำนาจทั้งหมด ก่อนถักทอเป็นกรงขังที่มองไม่เห็น

เตียวเหยียงในตอนนี้กำลังเดินไปตามทางที่กุนซือปีศาจปูไว้ให้ และยังเป็นเส้นทางที่ไม่มีหันกลับได้ด้วย!

หัวหน้าสิบขันทีรู้สึกเหมือนค้นพบแสงสว่าง และยิ่งรู้สึกกระจ่างแจ้งมากขึ้นเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้

ตระกูลอ้วน… บางทีอาจเป็นเพราะไม่ได้กระทบกระทั่งกันนาน หรือเพราะความกดดันจากโฮจิ๋นมันใหญ่เกินไป ทำให้เตียวเหยียงแทบลืมศัตรูเก่ากลุ่มนี้ไป!

อ้วนเสี้ยว ทายาทตระกูลอ้วนคนหนึ่งนั้นไม่ควรค่าให้หวั่นเกรง

ทว่าอย่างไรเตียวเหยียงก็คือเตียวเหยียง เขาประสบพบเจอทุกสิ่งทุกอย่างในราชสำนักมาหลายปี ไม่มีทางตัดสินใจทันทีเพราะคำพูดเพ้อรำพึงของเล่าเจี้ยง

หากเขาสืบ …ขอแค่สืบเรื่องราวของหวังเฟินอย่างชัดเจน ความจริงก็จะปรากฏออกมา!

เมื่อใกล้จะถึงพระราชวัง เตียวเหยียงก็ไม่คุยอะไรกับเล่าเจี้ยงอีก

หนึ่งคือเพราะไม่อยากถูกขัดจังหวะเรื่องที่ขบคิดอยู่ในหัว สองคือไม่อยากให้แม่ทัพหลังส่งผลกระทบต่อการพิจารณาของตัวเองอีก

“แม่ทัพหลัง ฝ่าบาทอยากพบท่านเพียงลำพัง ข้าขอไม่เข้าไปแล้ว”

ใจของเตียวเหยียงไม่อยู่ตรงนี้แล้ว เขาอยากไปจัดการสืบหาหวังเฟินโดยเร็ว!

“ใต้เท้าเตียวเชิญตามสบาย”

หลังจากส่งเตียวเหยียงจากไปเสร็จ เล่าเจี้ยงก็สูดหายใจเข้าลึก ก่อนก้าวเข้าไปในห้อง

การพบพระเจ้าเลนเต้ในครั้งนี้สำคัญสำหรับแม่ทัพหลังมาก เพราะมันสัมพันธ์ไปถึงชีวิต

จะต้องแสดงความจริงใจต่อฝ่าบาทอีกครั้ง และต้องได้รับการสนับสนุนอย่างเต็มที่

ไม่เช่นนั้นตระกูลอ้วนกับโฮจิ๋นต้องจัดการแม่ทัพเล่าให้ตายทั้งเป็นแน่!

เล่าเจี้ยงก้มหน้าเดินไปอยู่เบื้องหน้าพระเจ้าเลนเต้ ก่อนก้มตัวคุกเข่าลง

“กระหม่อมเล่าเจี้ยงถวายบังคมฝ่าบาท ขอฝ่าบาทอายุยาวหมื่นปี หมื่นปี หมื่นหมื่นปี!”

พระเจ้าเลนเต้ในยามนี้ได้ยินคำสรรเสริญหมื่นปีนี้ก็ไม่ได้รู้สึกอะไร บางทีอาจจะเป็นเพราะฟังบ่อยเกินไป

พระองค์สีหน้าไร้อารมณ์ และไม่มีปฏิกิริยาใด ปล่อยให้แม่ทัพหลังคุกเข่าอยู่บนพื้นอยู่อย่างนั้น

หน้าเล่าเจี้ยงแนบอยู่กับพื้นด้วยท่าทีลำบากเป็นพิเศษ ประกอบกับมองไม่เห็นท่าทีของพระเจ้าเลนเต้ จึงรู้สึกกังวลขึ้นมา

เขาไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เอาแต่คุกเข่าอยู่บนพื้นทั้งอย่างนั้น จนกระทั่งพระเจ้าเลนเต้เปล่งวาจาออกมา

แหมะ…

หยดเหงื่อไหลจากหน้าผากไล่ไปตามกรอบหน้าหยดลงบนพื้น!

เรื่องที่ทำให้เล่าเจี้ยงคาดไม่ถึงเกิดขึ้นแล้ว พระเจ้าเลนเต้ไม่เพียงไม่ให้เขาลุกขึ้น กลับถามเสียงดังออกมา

“เล่าเจี้ยง เจ้ารู้ความผิดหรือไม่!”

[1] หวังเฟิน ผู้ตรวจการแคว้นกิจิ๋ว และผู้ก่อการชิงบัลลังก์ราชวงศ์ฮั่น โดยมีผู้ร่วมมือคือเขาฮิว และเคยพยายามชักชวนโจโฉให้เข้าร่วมด้วยแต่ถูกปฏิเสธ สุดท้ายก็ก่อการไม่สำเร็จ หวังเฟินจึงต้องปลิดชีพตนเอง ส่วนเขาฮิวหนีหายไป

[2] 祸水东引 ให้คนอื่นรับเคราะห์แทน ใช้วิธีไม่ทำให้ตนเองได้รับความเสียหาย แต่ให้คนอื่นได้รับความเสียหายแทน