พลิกตำนานสามก๊ก - บทที่ 186 ซุนเกี๋ยนผงาด พยัคฆ์แห่งกังตั๋งกู่ร้องคำราม

บทที่ 186 ซุนเกี๋ยนผงาด พยัคฆ์แห่งกังตั๋งกู่ร้องคำราม

ห่างไกลออกไปในสนามรบ มีกองทหารอีกกองหนึ่งกำลังรออยู่ คือเล่าเจี้ยงนั่นเอง!

ก่อนหน้านี้กาเซี่ยงค้นพบความผิดปกติในกองทัพซีเหลียง แม่ทัพเล่าจึงส่งเตียนอุยกลับไปที่เมือง แล้วเรียกกองพลทหารม้าหัวหอกของไทสูจู้และจูล่งออกมาด้วย

“นายท่าน ตามรายงานจากหน่วยสอดแนม เตียวอุ๋นถูกล้อมอย่างหนาแน่น ตอนนี้ทหารม้ากำลังต่อสู้อยู่กับทหารม้าของศัตรู และทหารราบก็กำลังต่อสู้อยู่กับการซุ่มโจมตี”

เล่าเจี้ยงพยักหน้าให้ “กองกำลังซุ่มโจมตีของศัตรูเป็นเหล่าทัพใด เป็นทหารม้าหรือเปล่า?”

“ไม่ขอรับ เป็นทหารราบทั้งหมด ดูเหมือนทหารม้าทั้งหมดของกองทัพซีเหลียงจะอยู่กับเปียนจาง คาดว่าประมาณห้าหมื่นถึงหกหมื่นคน!”

น้ำเสียงของไทสูจู้ค่อนข้างจริงจัง แม้กองทัพซีเหลียงไม่ใช่ทหารม้าทั้งหมดจะเป็นข่าวดี แต่ห้าถึงหกหมื่นคนนั้นน่าจะมากกว่าตัวเองถึงสิบเท่า

“ในเมือง ฮั่นเซิงเตรียมพร้อมแล้วหรือยัง? ข้าเดาว่ากองทัพซีเหลียงบางส่วนต้องแอบไปลอบโจมตีเมืองเหมยหยางแล้วแน่”

ไทสูจู้พยักหน้าอย่างมั่นใจ เรื่องนี้ได้รับการยืนยันตอนเขาออกจากเมืองแล้ว

“นายท่านโปรดวางใจ แม่ทัพฮองตงรอกองทัพซีเหลียงบุกนานแล้ว!”

“นายท่าน พวกเราจะไปสนับสนุนแม่ทัพเตียวไหม?”

เห็นเล่าเจี้ยงไม่พูดอะไร จูล่งจึงเดินเข้าไปถามด้วยน้ำเสียงค่อนข้างร้อนรน

“ไม่ต้องรีบ ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา การปะทะกันอย่างชุลมุนเกือบสองแสนคนเช่นนี้ พวกเราไม่กี่พันคนเข้าไปก็เหมือนหินจมลงไปในก้นทะเล”*[1]

“จืออี้ ส่งหน่วยสอดแนมทั้งหมดออกไป ข้าอยากรู้สถานการณ์ทุกเวลาทุกฝีก้าว”

ไทสูจู้กุมมือรับคำสั่ง ก่อนส่งทหารออกไปอีกหลายสิบนาย แม้ก่อนหน้านี้จะส่งคนไปแล้ว แต่ก็ไม่มีทีท่าลังเลใด ๆ

ในสนามรบ เมื่อเทียบกับการต่อสู้สุดชีวิตของทหารม้าแนวหน้า ทหารราบของกองทัพทางการที่อยู่ด้านหลังกำลังถูกสังหารหมู่!

จิตใจหวาดกลัวที่ถูกล้อม ความโกลาหลที่ไม่มีผู้นำบัญชาการ และการขาดกำลังหลังไล่โจมตีมายาวนาน ทำให้ทหารราบของกองทัพทางการสูญเสียกำลังรบส่วนใหญ่ไป

กองทัพซีเหลียงใช้กลยุทธ์รอซ้ำยามเปลี้ย ทั้งฝ่ายตนยังมีขวัญกำลังใจเต็มเปี่ยม เมื่อบุกมาถึงหน้ากองทัพศัตรูแล้ว ยังมีทหารทางการหลายคนยังลุกขึ้นมาไม่ได้ด้วยซ้ำ

แม้กองทัพทางการจะน่าเวทนามาก กระนั้นกองทัพซีเหลียงก็ไม่ปรานีเลยแม้แต่น้อย กวัดแกว่งดาบสังหารอย่างเหี้ยมโหด

“ฆ่ามัน! พี่น้องทั้งหลาย ชาวฮั่นพวกนี้มักจะรังแกข่มขู่เรา ตอนนี้เป็นโอกาสแก้แค้นแล้ว!”

“ฆ่า ฆ่าพวกมันให้หมด!”

ทหารของกองทัพซีเหลียงไม่จำเป็นต้องพึ่งกำลังใจจากผู้นำ ต่างพากันคำรามและเร่งรุดไปข้างหน้าอย่างอหังการ

พวกเขาถูกชาวฮั่นกดขี่มานาน บางครั้งเลวร้ายยิ่งกว่าสัตว์ร้ายเสียอีก!

ชาวเชียงหูทั้งหมดจ้องมองด้วยดวงตาแดงฉาน พวกเขาปลดปล่อยความอัปยศอดสู ความโกรธ และความขุ่นเคืองนับหลายปีใส่กองทัพทางการทั้งหมด พลางคร่าชีวิตทหารทางการอย่างป่าเถื่อน

ภายในระยะเวลาสั้น ๆ เสียงกรีดร้องดังระงมไม่ขาดสาย ทหารทางการล้มตายนับไม่ถ้วน บนพื้นไม่มีร่างศพที่สมบูรณ์เลย เห็นอยู่ว่าทหารหลายคนตายไปแล้ว แต่ทหารชนเผ่าเชียงหูยังคงตวัดดาบระบายความโกรธซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ความเกลียดชังระหว่างชนชาติ การสังหารหมู่ชาวฮั่นสำหรับชาวเชียงหูนี้ ไม่เพียงทำลายจิตวิญญาณของทหารฮั่นเท่านั้น แต่ยังกระตุ้นจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ของพวกเขาด้วย

ภาพสหายถูกปลิดชีพอย่างไร้ความปรานีแม้แต่ร่างศพก็ไม่สมบูรณ์ กระตุ้นสภาพจิตใจของกองทัพฮั่นเข้าอย่างจัง

ทหารทุกนายต่างคิด อีกเดี๋ยวข้าจะเป็นรายต่อไปหรือ? ข้าจะตายอย่างศพไม่สมบูรณ์หรือ?

ในดวงตาของทุกคนเต็มไปด้วยความโกรธ พวกเขาแพ้ได้ ตายในสนามรบได้ หรือแม้แต่หนีตายได้ ทว่าจะต้องไม่ถูกเหยียดหยาม หรือแม้แต่ร่างกายก็ต้องไม่ถูกย่ำยีเช่นนี้!

ตอนนี้ยังขาดก็แต่หนึ่งคนเท่านั้น คือผู้นำพวกเขาลุกขึ้นมาต่อต้าน!

คนผู้นี้มาถึงแล้ว และกำลังจ้องมองเหตุการณ์โศกนาฏกรรมด้วยดวงตาแดงก่ำ

“ทหารทั้งหลาย ไอ้พวกสารเลวจากซีเหลียงเหล่านี้กำลังสังหารสหายของเรา ถึงขั้นระบายความโกรธกับศพทหารของเรา! หรือเราจะยื่นคอให้เข่นฆ่า และปล่อยให้พวกมันเหยียดหยามเราได้หรือ!”

“วันนี้พวกมันทำกับพวกเจ้าแบบนี้ได้ พรุ่งนี้ พวกมันก็ฆ่าพ่อแม่ พี่น้อง ลูก ๆ ของเจ้าได้! พวกเจ้ายอมหรือ!”

ความโกรธของทหารฮั่นจุดประกายขึ้นมาทันทีด้วยคำพูดไม่กี่คำนี้ ทั้งหมดตะโกนตอบเสียงดัง

“ไม่ยอม!”

“ไม่ยอม!”

“ไม่ยอม!”

“ทหารทั้งหลาย ทหารซีเหลียงเหล่านี้ต่ำตมที่สุด พวกมันกล้ายกดาบสังหารเรา พวกเราควรทำอย่างไร?”

“ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า!”

“ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า!”

“ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า!”

“ดี ทหารทั้งหลาย ตามข้ามา ฆ่าพวกมันให้หมด!”

หลังเสียงคำรามดังสนั่น คนผู้นี้พุ่งตรงไปยังกองทัพซีเหลียง ความกล้าหาญนี้ได้สร้างความประทับใจให้กับทหารกองทัพฮั่นโดยตรง

คนผู้นี้คือซุนเกี๋ยน นามรองซุนเหวินไถที่มาจากทัพหน้า

พยัคฆ์แห่งกังตั๋งถือดาบเหล็กเข้าปะทะกองทัพซีเหลียงอย่างไม่มีหวั่นเกรง ในแววตาเผยจิตสังหารอย่างไม่มีสิ้นสุด!

ดาบเหล็กแหลมคมเป็นพิเศษ เป็นมรดกตกทอดของตระกูลซุนเกี๋ยน ดาบเล่มนี้ปลิดชีพทหารโพกผ้าเหลืองมาแล้วนับไม่ถ้วน และวันนี้ต้องอาบเลือดอีกครั้ง

ซุนเกี๋ยนใช้แรงของม้าพุ่งตรงเข้าไปในทัพศัตรู พลางกวัดแกว่งดาบใหญ่ในมือไปทั่ว ตวัดทั้งแนวนอนแนวตั้ง เพียงไม่กี่อึดใจไม่รู้ว่าสังหารทหารซีเหลียงไปเท่าไรแล้ว!

ห้าวหาญไร้ศัตรู!

เมื่อนำคำพูดเหล่านี้มาเปรียบเทียบซุนเกี๋ยนก็ไม่เกินจริงเลยแม้แต่น้อย เขาไม่ใช่คนอีกต่อไปแล้ว กลายเป็นอาวุธสังหาร แค่ทหารซีเหลียงขวางหูขวางตา ก็ล้วนถูกฆ่าตายทั้งหมด

“บุก! ชายคนนั้นแค่คนเดียว ล้อมแล้วฆ่าเขาซะ!”

เชียนฟูจ่างของกองทัพซีเหลียงเห็นซุนเกี๋ยนรุดบุกเข้ามาในเหล่าททัพตน จึงรีบสั่งทหารใต้บัญชาบุกเข้าไป*[2]

ชายผู้นี้ห้าวหาญเกินไป! อหังการยิ่งกว่าผู้ใดที่เชียนฟูจ่างเคยเจอมา!

เชียนฟูจ่างรู้ดีอยู่แก่ใจแล้ว หากชายคนนี้ผงาดขึ้นมานำกองทัพฮั่น ไม่รู้ว่ากองทัพซีเหลียงของตัวเองจะบาดเจ็บล้มตายไปกี่คน!

ซุนเกี๋ยนถูกทหารซีเหลียงล้อมไว้นับไม่ถ้วน แต่เขาไม่หวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ตรงข้ามยิ่งมีอานุภาพน่าทึ่งมากขึ้น ใครก็ตามที่เข้ามาใกล้ต้องถูกตวัดดาบใหญ่ใส่ แม้ไม่ตายก็บาดเจ็บสาหัส

ในสายตาซุนเกี๋ยนไม่เห็นว่าตัวเองถูกล้อม รู้แค่ว่าทุกคนที่อยู่ตรงหน้า เขาสามารถฆ่าได้ตามต้องการ

ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า!

ปราศจากความคิดอื่นใด หัวใจมีเพียงหนึ่งคำเท่านั้น!

ฆ่าทหารซีเหลียงตรงหน้าให้หมด!

ทหารซีเหลียงก็เป็นคนเช่นกัน และยังเป็นชาวเชียงหูที่ถูกชาวฮั่นนำมาเป็นทาส ความระห่ำของซุนเกี๋ยนทำให้พวกเขาหวนคิดถึงตอนที่พวกเขาตกเป็นทาสอีกครั้ง

ความขลาดกลัวอย่างไม่อาจควบคุมได้ผุดอยู่เต็มหัวใจ

แม้กองทัพซีเหลียงจะกล้าหาญ ทว่าความอหังการของซุนเกี๋ยนเพียงคนเดียวก็เหนือกว่าที่พวกเขาจะจินตนาการได้แล้ว!

ในใจของพวกเขาตระหนักรู้เพิ่มขึ้นมาอีกอย่าง ที่แท้… ในกองทัพฮั่นยังมียอดคนเช่นนี้อยู่!

จิตวิญญาณพยัคฆ์แห่งกังตั๋งสั่นสะเทือนหัวใจจนทหารฝ่ายตรงข้ามไม่มีใครกล้าเข้าใกล้อีกแล้ว!

การชะงักงันของกองทัพซีเหลียง ไม่ได้ทำให้ซุนเกี๋ยนสงบแต่อย่างใด ตรงข้ามกลับปลุกเร้าจิตเปลวไฟแห่งการต่อสู้มากขึ้น ซุนเกี๋ยนอาละวาด และสร้างความเสียหายให้กับทหารของกองทัพซีเหลียงแล้ว

“พี่น้องทั้งหลาย บุกเข้าไป ฆ่าสุนัขซีเหลียงเหล่านี้ให้หมด! สนับสนุนท่านแม่ทัพ!”

ก่อนหน้านี้ทหารฮั่นได้รับการกระตุ้นจากคำพูดของซุนเกี๋ยน ตอนนี้ได้รับการขับเคลื่อนจากความกล้าหาญของเขาอีก ความเหนื่อยล้าทางร่างกายราวกับจะหายไปเป็นปลิดทิ้ง!

ทหารของกองทัพซีเหลียงถูกพยัคฆ์แห่งกังตั๋งข่ม เมื่อเผชิญหน้ากับกองทัพฮั่นที่ระเบิดพลังขึ้นมาอย่างกะทันหันไม่มีทางตั้งตัวทันได้เลย ต่างถูกฟันล้มกันระเนระนาด พร้อมเปิดโอกาสให้พวกกองทัพฮั่นตรงทะลวงเข้าไปได้

กองทัพทางการที่เดิมทีถูกล้อม ตกอยู่ในความหายนะ ดูเหมือนจะเกิดจุดเปลี่ยนแล้ว

สงครามพลิกได้ ด้วยมือหนึ่งยอดขุนพล!

[1] 石沉大海 หินจมลงไปในทะเล เปรียบเปรยถึง การเงียบหายไปโดยปราศจากร่องรอยหรือข่าวคราวใด ๆ เหมือนก้อนหินที่จมลงไปในทะเล

[2] 千夫长 เชียนฟูจ่าง หมายถึงผู้บังคับการทหารที่คุมกำลังหนึ่งพันนาย