พลิกตำนานสามก๊ก - บทที่ 276 ด่านเองเปงก๋วนขอความช่วยเหลือด่วน
บทที่ 276 ด่านเองเปงก๋วนขอความช่วยเหลือด่วน
กลับมาแล้ว?
ฮองตงมึนงงเล็กน้อย เขาเพิ่งเตรียมพร้อมเผชิญหน้ากับศัตรู แต่ตอนนี้กลับมาแล้วรึ
“แม่ทัพฮอง ข้าว่าแล้วศัตรูมาที่ไหนกัน ท่านกังวลเกินไปแล้ว!”
เอียวเหียมเองก็โล่งอก และเริ่มหยอกล้อพยัคฆ์เกาทัณฑ์
ฮองตงไหนเลยจะมีอารมณ์เล่นหัวกับเด็กหนุ่ม จึงหันไปถามทหารที่มารายงาน
“พวกเขาอยู่ที่ไหน? รีบให้พวกเขามาหาข้า ข้าอยากรู้นักว่าสองชั่วยามนี้พวกเขาไปทำอะไรมา!”
“นี่…”
ผู้ส่งสารรู้สึกลำบากใจเล็กน้อย เขามาเพื่อรายงานเรื่องนี้ต่อฮองตงพอดี
“แม่ทัพฮอง ทุกครั้งพวกเราจะใช้พืชห้อยว่านเศรษฐีเรือนนอกลงไปรับพวกเขา ให้ใช้ปืนขึ้นมา แต่คราวนี้พวกเขาขอให้เปิดประตูเมือง บอกว่าจับสัตว์ตัวใหญ่ได้ ตอนนี้ฟ้ามืดสลัวแล้ว พวกเราเองก็ไม่กล้าเปิดประตูเมืองโดยพลการ”
ฮองตงที่เพิ่งโล่งใจเมื่อครู่จู่ ๆ ก็กังวลขึ้นมาอีกครั้ง เปิดประตูเมืองกลางดึก ทหารใต้บัญชาตัวเองจะไร้เหตุผลขนาดนั้นเชียวหรือ?
พยัคฆ์เกาทัณฑ์มองไปที่เอียวเหียม เดิมทีจะถามว่าวันนี้ส่งใครไปลาดตระเวนในภูเขา ไม่คิดเลยว่าเอียวเหียมที่มองโลกในแง่ดีมาตลอด ตอนนี้กลับเริ่มกังวลขึ้นมา
“แม่ทัพฮอง ข้าเคยนัดกับพวกพี่น้องว่าหากมีเหตุฉุกเฉิน ให้ใช้การจับสัตว์ใหญ่เป็นเหตุผล ตอนนี้…”
เห็นได้ชัดว่าทหารเหล่านี้ต้องเจอปัญหาแน่!?
“ไป พวกเราไปดูด้วยกัน!”
ฮองตงไม่กล้ารอช้า รีบพาเอียวเหียมไปบนกำแพงประตูเมือง แต่ด้านล่างมืดสนิทมองไม่เห็นอะไรเลย!
เอียวเหียมคุ้นเคยกับทหารที่อยู่ด้านล่าง จึงรีบโผล่ออกไปตะโกน
“เจ้าโง่! เจ้าไปทำอะไรมา? เหตุใดถึงกลับมาช้าขนาดนี้!”
“ท่านเอียว เจ้าอยากกินเนื้อกวางมิใช่หรือ พวกเราเลยจะหาให้ แต่ไม่คิดเลยว่าจะบังเอิญเจอรังกวาง จึงล่ากลับมาได้หลายตัว ท่านรีบเปิดประตูและส่งคนมาขนเข้าไปเร็ว”
“ได้ เจ้ารอก่อน”
เอียวเหียมหดตัวกลับ และมองไปที่พยัคฆ์เกาทัณฑ์ด้วยสีหน้าหวาดกลัว ที่คุยกันเมื่อครู่คือรหัสลับ
“แม่ทัพฮอง พวกเขาถูกศัตรูลักพาตัวไปแล้ว!”
ฮองตงเตรียมพร้อมต่อสู้อยู่แล้ว ยามนี้จึงไม่ได้กังวลมากนัก และอดมองเอียวเหียมดีขึ้นมาหน่อยไม่ได้
“ไม่เลวเลย เจ้าสามารถคิดวิธีการเตือนภัยล่วงหน้าที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ได้ ศัตรูคงนึกไม่ถึงว่าเราจะจับพวกมันได้แล้ว!”
เอียวเหียมไม่ได้ตั้งใจฟังคำชมของฮองตงเลยสักนิด แม้จะฝึกฝนวรยุทธ์มาตั้งแต่เด็ก กระนั้นเขาไม่เคยรบมาก่อนเลย ตอนนี้รู้สึกกังวลอย่างมาก
“ไอหยา! แม่ทัพฮองของข้า นี่มันเวลาไหนแล้ว ท่านยังมีใจมาหยอกล้อข้าอีก ศัตรูจะบุกเข้ามาอยู่รอมร่อแล้ว!”
“จะตระหนกไปไย”
ฮองตงดุเสียงต่ำ ไม่แสดงความหวาดกลัวต่อศัตรูเลยสักนิด
“ทหารกองพลเกาทัณฑ์ของเราทั้งหมดเข้าประจำตำแหน่งแล้ว หากศัตรูกล้าเข้ามา จะยิงพวกมันให้พรุนเลย! อีกอย่างตอนนี้คือกลางคืน การโจมตีเมืองในเวลากลางคืนไม่เอื้อประโยชน์ต่อพวกเขาอย่างมาก!”
ตอนนั้นเอง เอียวหงงก็วิ่งหอบเข้ามา
“แม่… แม่ทัพฮอง ทุกอย่างเตรียมพร้อมหมดแล้ว! ผู้ที่ขอความช่วยเหลือ… ก็ถูกส่งออกไปแล้วเช่นกัน!”
ฮองตงคำนวณในใจอยู่ครู่หนึ่ง ตามความในการตอบสนองของกาเซี่ยง อย่างช้าสุดกำลังเสริมจะมาถึงในเช้าวันพรุ่งนี้ ตัวเองเฝ้ารักษาการณ์อยู่ที่นี่ตลอดคืนก็ไม่มีปัญหาอะไร!
“เอียวเหียม เจ้าไปจัดทหารสองร้อยนายจุดพลุไฟ รอข้าออกคำสั่งให้ยิงออกไปไกลพร้อมกัน ข้าอยากเห็นนักว่าศัตรูจะมีกี่คน!”
เอียวเหียมไม่รอช้า รีบสั่งทหารให้จุดพลุไฟอย่างรวดเร็ว ไม่นาน ทหารสองร้อยนายก็เตรียมพร้อมเรียบร้อย
“ยิง!”
ฮองตงออกคำสั่ง ทหารกองพลเกาทัณฑ์ไม่มีลังเล เสียงยิงพลุไฟสองร้อยลูกดังออกมา ส่องสว่างวาบกลางอากาศทันที
เอียวเหียมกับเอียวหงงสูดไอเย็นพร้อมกัน เห็นสถานที่ที่แสงไฟส่อง สะท้อนทหารจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังรออยู่ ในมือพวกเขาเตรียมบันไดไว้แล้ว และตั้งท่าจะเข้าโจมตีเมือง
ที่ทำให้พวกเขาตกใจมากที่สุดคืออยู่ห่างจากกำแพงเมืองด่านเองเปงก๋วนไม่ถึงร้อยหมี่!
“แม่ทัพฮอง!”
พวกเอียวเหียมสองคนอุทานพร้อมกัน เตรียมแจ้งสถานการณ์ด้านนอกกับฮองตง แต่คาดไม่ถึงว่าฮองตงได้ออกคำสั่งต่อสู้แล้ว
“ลั่นกลอง! ยิงศัตรูให้ถอยร่นกลับไปเลย!”
ทันใดนั้นห่าธนูก็ตกลงมาจากกำแพงด่านเองเปงก๋วน เสียงกรีดร้องดังระงมออกมา ศัตรูเบื้องล่างต้องได้รับบาดเจ็บสาหัสแน่
ฮองตงไม่มีเวลามาดีใจสังหารศัตรู รีบตะโกนไปที่เอียวหงงกับเอียวเหียม
“เจ้าสองคนแยกกับไปภูเขาสองลูก และเฝ้ารักษาการณ์แทนข้าให้ดี!”
“รีบไป!”
เอียวหงงกับเอียวเหียมสะดุ้งกับเสียงคำราม หลังจากมองหน้ากันแล้ว ทั้งคู่ก็วิ่งแยกไปทั้งสองด้านพร้อมกัน
เหตุที่ด่านเองเปงก๋วนถูกเรียกว่าเป็นแนวกั้นธรรมชาติที่อันตรายและไม่ง่ายที่จะเฝ้ารักษาการณ์ นั่นเพราะมันทอดยาวเกินไปและถูกสร้างขึ้นบนภูเขาสองลูก
เมื่อศัตรูเข้าโจมตีสามารถกระจายกองทหารออกไปได้ ไม่เหมือนกับด่านเฮาโลก๋วนหรือด่านอู่กวน มีทหารเท่าไรก็ไม่สามารถวางกำลังทหารได้
ทว่าด่านเองเปงก๋วนพึ่งภูเขาสร้างขึ้นมา ศัตรูบุกเข้ามาย่อมยากลำบากมาก หากป้องกันอย่างถูกต้อง ต้องเป็นด่านที่ป้องกันง่าย โจมตียากแน่นอน
เหตุใดฮองตงถึงกังวลเช่นนี้ เขากลัวว่าทัพศัตรูบนภูเขาทั้งสองลูกเตรียมพร้อมรอที่จะโจมตีพร้อมกันแล้ว! เมื่อเสียภูเขาลูกหนึ่งไป การล่มสลายของด่านเองเปงก๋วนก็อยู่ไม่ไกล
หลังจากยิงไปรอบหนึ่ง ในความมืดคล้ายกับหยุดนิ่งอีกครั้ง ไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ รวมถึงเสียงกรีดร้องระงมของทหารที่ถูกยิง แต่หลังจากนั้นไม่นาน เสียงกลอง แตรก็ดังขึ้นพร้อมกัน
ฮองตงรู้ว่าศัตรูเตรียมจะโจมตีเมืองในยามกลางคืน!
…
จวนเจ้าเมืองฮั่นต๋ง อำเภอลำเต๋ง
ตอนเล่าเจี้ยงยังอยู่เมืองฮั่นต๋งก่อนหน้านี้ ได้เหลือห้องไว้ในจวนเจ้าเมืองสองสามห้องให้แก่ขุนพลและที่ปรึกษาใต้บัญชาพักอยู่โดยเฉพาะ ในนั้นมีห้องของกาเซี่ยงอยู่ด้วย
นับตั้งแต่เล่าเจี้ยงจากไป เรื่องงานทั้งหมดในเมืองฮั่นต๋งก็ตกมาอยู่ที่กาเซี่ยง ภาระหนักมาก เวลาทำงานยิ่งมากขึ้นทุกวัน ดังนั้นกุนซือปีศาจจึงพักอยู่ที่จวนเจ้าเมืองไปเสียเลย
หนึ่งจะได้ลดเวลาเดินทาง และเพิ่มประสิทธิภาพในการทำงานให้มากขึ้น อีกทั้งจะได้จัดการกรณีเกิดเรื่องด่วนได้ดียิ่งขึ้น
แม้จะใช้เวลาให้เกิดประโยชน์สูงสุดแล้ว กาเซี่ยงก็ยังเหนื่อยมาก ประกอบกับเป็นช่วงสิ้นปีแล้ว ทุกวันแทบจะหลังยามจื่อเขาถึงจะพักผ่อนได้
วันนี้เป็นอีกวันที่ยุ่งมาก ผ่านยามจื่อไปกว่าครึ่งชั่วยามแล้ว กาเซี่ยงเพิ่งจะได้เอนตัวนอนลงบนตั่ง
ช่วงนี้เหนื่อยมากจริง ๆ ไม่นานกาเซี่ยงก็สะลึมสะลือและผล็อยหลับไป
ทว่าไม่ทันไร ด้านนอกก็เริ่มมีเสียงโหวกเหวก ทำให้กาเซี่ยงแยกไม่ออกว่าเป็นความจริงหรือความฝัน
“จ่างสื่อกาเซี่ยง ท่านพักผ่อนแล้วหรือ? มีรายงานด่วนจากด่านเองเปงก๋วน!”
เสียงร้อนรนดังมาจากด้านนอกประตู ปลุกกาเซี่ยงตื่นทันที! เขารู้คราวนี้ไม่ใช่ความฝันแน่!
“เข้ามา เกิดอะไรขึ้น!”
คนรับใช้ผลักประตูเปิดออก ทหารของฮองตงรีบเข้ามาในห้อง และคุกเข่าลงต่อหน้ากาเซี่ยง
“ท่านกุนซือ ด่านเองเปงก๋วนขอความช่วยเหลือด่วน!”
“ทหารลาดตระเวนที่ด่านเองเปงก๋วนจู่ ๆ ก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย แม่ทัพฮองสงสัยว่ามีศัตรูบุกเข้ามา จึงแจ้งท่านกุนซือให้เตรียมพร้อมล่วงหน้า!”
กาเซี่ยงผุดลุกขึ้น ส่ายหัวที่ยังคงสะลึมสะลือ ปลุกตัวเองให้ตื่นขึ้นมา
หลังจากเดินไปมาในห้องอยู่นาน ในที่สุดกาเซี่ยงก็ออกคำสั่งกับลูกน้อง
“รีบเชิญแม่ทัพซิหลงกับท่านเอียวหลิม จวิ้นเฉิงเงียมมาหารือที่จวนเจ้าเมือง!”
ครั้นข้ารับใช้ออกไป กาเซี่ยงก็ให้ทหารของฮองตงลุกขึ้น
“เจ้าไปพักผ่อนก่อน หลังข้าปรึกษาเรื่องนี้แล้ว เจ้าค่อยกลับไปรายงานทันที!”
YOU MAY ALSO LIKE
