พลิกตำนานสามก๊ก - บทที่ 283 โฮจิ๋นตามหลังไปติด ๆ!
บทที่ 283 โฮจิ๋นตามหลังไปติด ๆ!
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น นายทหารใต้บังคับบัญชาโฮจิ๋นมารวมตัวกันที่จวนแม่ทัพใหญ่ หลังผ่านค่ำคืนที่วุ่นวาย ในที่สุดก็มีข่าวรั่วไหลออกมา!
“ทุกท่าน เมื่อวานในวังมีข่าวฝ่าบาทสวรรคต ข้าส่งคนไปยืนยันซ้ำแล้ว ในวังตอบว่าฝ่าบาทสบายดี ไม่ทราบว่าทุกท่านมีความคิดอย่างไร?”
ตอนนี้ข่าวลือกำลังแพร่สะพัดอยู่ในลกเอี๋ยงชนิดที่ข่าวอะไรก็มีหมด โฮจิ๋นจึงตัดสินใจไม่ได้ ทำได้เพียงเรียกลูกน้องในจวนมาหารือเท่านั้น
โจโฉลุกขึ้นยืน แม้เขาจะสืบเชื้อสายมาจากขันที กระนั้นเขาไม่มีความรู้สึกดีต่อขันทีเลย!
“แม่ทัพใหญ่ ข่าวในวังถูกเตียวเหยียงควบคุมไว้ แม้แต่ราชองครักษ์ยังมิอาจเข้าใกล้ได้ เมื่อเตียวเหยียงจงใจปิดข่าว เกรงว่าเรามิอาจรู้ความจริงได้ง่าย ๆ”
“อืม เมิ่งเต๋อพูดถูก! แต่หากฝ่าบาทสวรรคตจริง เหตุใดพวกเตียวเหยียงต้องปิดไว้เป็นความลับด้วย เพราะเหตุใดกัน?”
“แน่นอนว่าเพื่อรัชทายาทสืบทอดราชบัลลังก์!!”
อ้วนเสี้ยวหยิบยกประเด็นละเอียดอ่อนออกมาก่อน และจับความคิดของโฮจิ๋นได้ทันที
“แม่ทัพใหญ่ ดังที่ทุกคนทราบกันดี องค์ชายใหญ่เล่าเปียนเป็นโอรสองค์โต เป็นคนอ่อนน้อมถ่อมตน ใจซื่อถือศีลธรรมเป็นเลิศ ต้องเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดในการสืบทอดบัลลังก์แน่นอน! ทว่าข้าได้ยินมาว่าเตียวเหยียง เล่าเจี้ยง และคนอื่น ๆ ตั้งใจจะแต่งตั้งให้องค์ชายรองเล่าเหียบเป็นฮ่องเต้ แม่ทัพใหญ่ต้องระวัง!”
สีหน้าโฮจิ๋นพลันมืดลงทันที นี่เป็นเรื่องที่เขาสนใจมากที่สุด
อ้วนเสี้ยวพูดได้อ้อมค้อมเกินไป แต่งตั้งเล่าเหียบเป็นฮ่องเต้หาใช่เจตนาของเตียวเหยียงกับเล่าเจี้ยงไม่ เห็นได้ชัดว่านี่เป็นความตั้งใจของพระเจ้าเลนเต้ โฮจิ๋นเข้าใจในจุดนี้เป็นอย่างดี!
หากเตียวเหยียงปกปิดข่าวการสวรรคตไว้ ถึงตอนนั้นผลักดันให้องค์ชายเล่าเหียบขึ้นสู่บัลลังก์ ทุกอย่างก็สายเกินไปแล้ว!
“โอ๊ย! ขันทีเวรพวกนี้ ข้าแทบอยากฆ่าพวกมันไม่ไหวแล้ว!”
ทุกคนที่นี่เกลียดขันทีเข้ากระดูก หากโฮจิ๋นตัดสินใจฆ่าขันทีได้จริง ๆ ต้องได้รับการสนับสนุนอย่างแน่นอน!
มีข่าวหนึ่งแพร่ออกมาทำลายความเงียบภายในห้องโถง
“แม่ทัพใหญ่ มีข่าวจากในวังว่าฝ่าบาทไม่ไหวแล้ว เรียกแม่ทัพใหญ่เข้าวังด่วน!”
โฮจิ๋นตกใจเล็กน้อย และอดสับสนไม่ได้ หรือตัวเองคิดมากไป? พระเจ้าเลนเต้ไม่ตั้งใจจะแต่งตั้งเล่าเหียบเป็นฮ่องเต้หรือ?
“ยังเรียกใครไปพบอีก?”
“ขุนพลพิทักษ์ ผู้บัญชาการทหารสูงสุด และขุนนางคนสำคัญอื่น ๆ ล้วนถูกเรียกตัวหมด! คนในวังร้อนใจมาก ให้แม่ทัพใหญ่รีบไปโดยเร็วที่สุด”
โฮจิ๋นลุกขึ้น หมายจะเดินออกไปข้างนอกทันที แต่กลับถูกโจโฉขวางทางไว้
“แม่ทัพใหญ่ สถานการณ์ในวังตอนนี้ยังไม่ชัดเจน ไม่ควรไปเสี่ยงได้ง่าย ๆ มิสู้ให้ขุนพลทหารม้ารถศึกนำทหารองครักษ์ไปปกป้องด้วยจะดีกว่า!”
โฮจิ๋นคิดอยู่ครู่หนึ่ง และไม่เห็นด้วยกับข้อเสนอของโจโฉ
“ไม่ได้ หากฝ่าบาทไม่ไหวจริง ๆ แล้วข้านำทัพไปที่นั่น ยากจะหลีกหนีคำครหาไม่พ้น อีกอย่าง ในเมื่อฝ่าบาทเป็นฝ่ายเรียกข้าก่อน ก็อาจจะไม่มีเจตนาปลดลูกคนโตทิ้งแล้วแต่งตั้งลูกคนรอง ข้าจะเสี่ยงมิได้!”
ความคิดของโฮจิ๋นสมเหตุสมผลมาก หากโฮจิ๋นนำทัพเข้าวัง หากพระเจ้าเลนเต้ยังอยู่จะคิดอย่างไร? ได้คงถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏแน่!
“หากเกิดว่าเป็นแผนของพวกเตียวเหยียงเล่าจะทำอย่างไร!”
โจโฉไม่หลบ บนใบหน้าเปี่ยมด้วยความกังวล
“หลีกไป!”
โฮจิ๋นเริ่มมีน้ำโห หากเขาไม่ได้พบพระเจ้าเลนเต้ในวาระสุดท้ายเพราะการถ่วงเวลาของโจโฉ คงเสียใจมาก
อ้วนเสี้ยวที่อยู่ด้านข้างรีบเดินเข้ามา ก่อนดึงโจโฉให้หลีกทาง
“แม่ทัพใหญ่ ท่านว่าแบบนี้ดีหรือไม่ ข้านำทหารองครักษ์ไปรออยู่ที่หน้าประตูวังเพื่อข่มขู่พวกเตียวเหยียง”
โฮจิ๋นคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนรู้สึกว่าข้อเสนอของอ้วนเสี้ยวไม่เลว ถึงอย่างไรการมีกองกำลังทหารสักนิดหน่อยก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร!
“ก็ได้ รบกวนเปิ่นชูแล้ว!”
โฮจิ๋นเข้าไปในพระราชวังโดยไม่มีอุปสรรคใด ๆ และเตียวเหยียงกำลังรอโฮจิ๋นอยู่ในห้องบรรทมแล้ว
“แม่ทัพใหญ่ ในที่สุดท่านก็มาถึงเสียที รีบตามข้าไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทเร็ว!”
ในเวลานี้เอง โฮจิ๋นไม่สนความเกลียดชังระหว่างตนกับเตียวเหยียง เดินตามหัวหน้าสิบขันทีเข้าไปในตำหนักโดยไม่คิดอะไร ทว่าภาพตรงหน้าทำให้เขาตกใจ
พระเจ้าเลนเต้ยังอยู่บนแท่นบรรทมจริง ๆ ทว่าไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ แล้ว สีหน้าซีดเซียว เห็นได้ชัดว่าเพิ่งสิ้นใจเมื่อครู่!
“เตียวเหยียง ฝ่าบาท… ฝ่าบาท?”
เตียวเหยียงเผยรอยยิ้มน่ากลัวออกมา พลางมองโฮจิ๋นอย่างลำพองใจ
“ฝ่าบาททำไมหรือ? ไยแม่ทัพใหญ่จึงอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ เช่นนี้?”
ทันใดนั้นโฮจิ๋นก็รู้สึกถึงความผิดปกติ เหงื่อเย็นปรากฏบนหน้าผากอย่างต่อเนื่อง รอยยิ้มของเตียวเหยียงแปลกมาก และพระเจ้าเลนเต้หาใช่เพิ่งตายแน่นอน!
“ใต้… ใต้เท้าเตียว… ฝ่าบาท สวรรคตเมื่อไร…?”
โฮจิ๋นกลืนน้ำลายไม่หยุด ขาถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกอันตรายเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
“หึหึ… หึหึ ฝ่าบาทสวรรคตเมื่อคืนแล้ว ก่อนสวรรคตได้สั่งข้าเป็นพิเศษ ให้แม่ทัพใหญ่ร่วมเดินทางไปกับพระองค์ด้วย”
“อะไรนะ!”
โฮจิ๋นได้ยินก็ตกใจ ก่อนขยับขาวิ่งออกไปด้านนอก ทว่าวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกบีบถอยกลับ มีดาบแหลมคมหลายเล่มจ่อบนลำคอเขาแล้ว!
“ใต้.. ใต้เท้าเตียว… อย่า… อย่าเพิ่งวู่วาม! มีอะไร… คุยกันดี ๆ”
โฮจิ๋นเสียใจภายหลังอย่างสุดซึ้ง เขากู่ร้องอยู่ในใจไม่หยุด
เศร้าจริง ๆ ที่ไม่ฟังคำพูดของโจโฉถึงได้ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้!
“ฮ่า ๆ แม่ทัพใหญ่ เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้วเจ้ายังโง่เง่าอยู่อีกหรือ? มิน่าเล่าขุนพลพิทักษ์ถึงดูถูกเจ้า และมองเจ้าเป็นคนขายเนื้อมาตลอด!”
เตียวต๋งยังคงใช้ดาบไล้ไปตามไหล่โฮจิ๋นไม่หยุด ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความชั่วร้าย ความแค้นระหว่างเขากับโฮจิ๋นไม่มีทางแก้ไขได้จริง ๆ!
“เล่าเจี้ยง! เล่าเจี้ยงให้พวกเจ้าทำเช่นนี้ใช่หรือไม่? เล่าเจี้ยง! เจ้าโผล่หัวออกมาเสีย!”
ในใจโฮจิ๋นมีความคิดหนึ่งอยู่แล้ว พวกเตียวเหยียงคงไม่มีความกล้าขนาดนี้แน่นอน อีกฝ่ายเป็นขันทีไม่มีกองกำลังทหาร ต้องมีการสนับสนุนจากเล่าเจี้ยงอยู่เบื้องหลังแน่!
โฮจิ๋นรู้ว่าตัวเองอยู่ในวิกฤตยากจะหลบหนี ความโศกเศร้าพรั่งพรูขึ้นมาในใจไม่ได้
คิดว่าเล่าเจี้ยงเป็นใคร เขาจะเปิดโอกาสให้ตัวเองพลิกสถานการณ์กลับมาได้อย่างไร!
ฉึก!
ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง โฮจิ๋นก้มลงมองคมดาบแทงทะลุร่างตนเองทั้งเป็น!
เตียวเหยียงเป็นคนแรกที่แทงดาบเข้าไปในร่างโฮจิ๋น ก่อนอีกหลายคมดาบจะแทงซ้ำเข้ามาแทงจนโฮจิ๋นล้มลงพื้น! เตียวต๋งยังไม่หายแค้น ยังคงทำร่องรอยให้กับร่างกายของโฮจิ๋นจวบจนจำโฉมหน้าเดิมไม่ได้
โฮจิ๋นล้มอยู่ท่ามกลางเลือดแดงฉาน ตายจนไม่สามารถตายได้อีกแล้ว เตียวเหยียงไม่ลังเลเลยสักนิด ตวัดดาบตัดหัวโฮจิ๋น แล้วถือเดินออกมาจากห้องโถง
“ฝ่าบาทมีพระราชโองการให้สังหารกบฏโฮจิ๋น ตอนนี้โฮจิ๋นถูกข้าสังหารแล้ว!”
เตียวเหยียงพูดกับองครักษ์หลวงที่ดูแลพระราชวัง ตอนนี้เขายังต้องการกองกำลังคุ้มครอง
อ้วนเสี้ยว โจโฉ และคนอื่น ๆ นำทหารสองพันนายไปเฝ้าประตูวังไว้ โฮจิ๋นเข้าไปนานมาก แต่ไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ พวกเขากังวลอย่างมาก
“แย่แล้ว! แย่แล้ว!”
เห็นขันทีกุยเสงวิ่งอย่างบ้าคลั่งมาอยู่ตรงหน้าอ้วนเสี้ยว แถมยังตะโกนมาตลอดทาง
กุยเสงคนผู้นี้ อ้วนเสี้ยวรู้ดี มาจากบ้านเกิดเดียวกันกับโฮจิ๋น หากบอกว่าในสิบขันทีมีใครดีกับโฮจิ๋นบ้าง นั่นเป็นกุยเสงแน่นอน
คราวนั้นโฮฮองเฮาสามารถเข้าวังได้ และได้เลื่อนเป็นฮองเฮา ล้วนมาจากน้ำพักน้ำแรงขันทีกุยเสงไม่น้อย!
“ขันทีกุย เกิดอะไรขึ้น?”
“ฉิบหายแล้ว! ฝ่าบาทสวรรคตเมื่อวานแล้ว พวกเตียวเหยียงวางแผนสังหารแม่ทัพใหญ่ ข้าเพิ่งได้รับข่าวมา!”
“อะไรนะ!”
อ้วนเสี้ยวตะโกนเสียงดัง พลันเปลี่ยนเป็นดวงตาวาวโรจน์ทันใด!
“แย่แล้ว!”
เสียงตื่นตระหนกดังมาแต่ไกลและเข้าใกล้อ้วนเสี้ยวเรื่อย ๆ “เกิดอะไรขึ้นอีก!”
“แม่ทัพใหญ่ถูกเตียวเหยียงฆ่าตายแล้ว!”
YOU MAY ALSO LIKE
