พลิกตำนานสามก๊ก - บทที่ 340 เสบียงอาหารของซุนเกี๋ยนหมดลง
บทที่ 340 เสบียงอาหารของซุนเกี๋ยนหมดลง
เจ็ดวันให้หลัง นอกด่านต้ากู่
ซุนเกี๋ยนกำชัยชนะในการรบติดต่อกัน โดยครั้งอยู่ที่เมืองหยางเหรินได้สังหารกองทัพของแคว้นเลียงจิ๋วไปมากกว่าหนึ่งหมื่นนาย และเข้ายึดครองทุกเมืองทุกอำเภอที่อยู่นอกด่าน เวลานี้ เขาตั้งค่ายอยู่ที่ด่านต้ากู่ โดยมีเป้าหมายเดียวเท่านั้นคือการตีด่านต้ากูให้แตกพ่าย แล้วตรงเข้าลกเอี๋ยง!
โฮจิ้นถูกซุนเกี๋ยนทำให้หวาดกลัวหัวหดหลบอยู่ในด่านต้ากู่ตลอดทั้งวันทั้งคืน ทั้งยังปฏิเสธที่จะทำสงครามไม่ว่าพยัคฆ์แห่งกังตั๋งจะร้องท้ารบแค่ไหนก็ตาม
ซุนเกี๋ยนโจมตีเมืองหลายครั้ง น่าเสียดายที่ภูมิประเทศโดยรอบด่านต้ากู่มีความได้เปรียบทางยุทธศาสตร์อย่างยิ่ง ที่นี่สร้างปัญหาให้ฝ่ายโจมตี แต่เอื้ออำนวยให้ฝ่ายป้องกัน และหลังจากผู้รุกรานจ่ายราคาเป็นคนนับพัน ทางตันก็ก่อตัวขึ้น
ทว่าน่าเสียดายที่สิ่งต่าง ๆ มักจะเปลี่ยนแปลงได้ง่ายเมื่ออยู่ในสภาวะราบรื่นที่สุด…
กองทัพของซุนเกี๋ยนไม่มีเสบียงอาหารเหลือแล้ว!
ในกระโจมบัญชาการ ซุนเกี๋ยนและขุนพลเอกทั้งสี่ใต้บังคับบัญชาของเขาต่างมารวมตัวกัน
“นายท่าน เสบียงอาหารและหญ้าแห้งหมดไปตั้งแต่เมื่อสามวันก่อน ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมานี้จึงลดการจำหน่ายแจกจ่ายอาหารลง ทำให้ทหารจำนวนไม่น้อยเริ่มพร่ำบ่น โชคดีที่ในช่วงนี้ไม่มีการศึก ไม่เช่นนั้นแล้วก็เกรงว่า…”
เทียเภาไม่ได้เอ่ยต่อ แต่คนในกระโจมต่างก็พอจะเดาออก ด้วยหากเป็นเช่นนี้ต่อไปจะต้องมีการกบฏขึ้นในหมู่ทหารแบบไม่ให้ทันตั้งตัวอย่างแน่นอน!
ทหารกว่าสองหมื่นนายของซุนเกี๋ยนล้วนเป็นทหารเก่าที่เคยร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กันมาในศึกจิงหนาน ทว่าแม้แต่ทหารชั้นยอดเช่นนี้ก็ไม่สามารถอดทนท้องว่างได้
“มีการตอบกลับจากอ้วนสุดบ้างหรือไม่? เพราะเหตุใดเสบียงจึงมาถึงล่าช้านัก?”
ซุนเกี๋ยนเผยสีหน้ากลัดกลุ้ม จิตใจร้อนรนราวกับมดบนกระทะร้อน แม้เขาสันทัดในการรบ แต่หากไม่มีเสบียงแล้วจะรบได้อย่างไร?
“นายท่าน เราส่งคนสองกลุ่มออกไปเร่งการส่งเสบียงทุกวัน มาจนถึงวันนี้ก็ส่งไปมากกว่าสิบกลุ่มแล้ว!”
หากไม่มีเสบียงอาหาร เช่นนั้นแล้วก็ทำได้เพียงล่าถอย ความพยายามทั้งหมดก่อนหน้านี้ก็เท่ากับสูญเปล่า แล้วซุนเกี๋ยนจะยินยอมทำเช่นนั้นได้อย่างไร?
แต่ในเวลานี้ขาดแคลนอาหาร ไม่ต้องพูดถึงการตีด่านต้ากู่ให้แตก แม้แต่การปกป้องตัวเองก็ยังเป็นปัญหา!
“อ้วนสุดใช้การไม่ได้เลยจริง ๆ! พวกเรายกทัพออกไปรบทั้งตะวันออกจรดตะวันตก ต่อสู้อาบเลือดอย่างไม่คิดชีวิตก็เพื่อเขา! ไม่ส่งไพร่พลสนับสนุนกองทัพของเราก็ไม่เป็นไร แต่มาตอนนี้แม้แต่เสบียงก็ยังไม่ส่งให้เสียด้วยซ้ำ!”
เมื่อประกอบด้วยเหตุนี้ ฮันต๋งจึงระเบิดอารมณ์รุนแรงกว่าใคร เขาเองไม่ถูกชะตากับอ้วนสุดมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว
“เอาเถิด มาบ่นยามนี้ก็หาประโยชน์อะไรไม่ได้ มาหาวิธีก้าวผ่านสถานการณ์ที่เรากำลังเผชิญอยู่กันดีกว่า!”
ซุนเกี๋ยนขุ่นเคืองอ้วนสุดอยู่ไม่น้อย ทว่าหลังฟังคำแนะนำของเทียเภา เขาก็สุขุมขึ้นมาก และรู้ดีว่าหากตระกูลอ้วนคิดอยากผงาดตั้งตัวเป็นใหญ่อย่างกะทันหัน เขาไม่อาจเลี่ยงการอยู่ใต้อ้วนสุดได้
“นายท่าน ข้าคิดว่าวิธีที่ปลอดภัยที่สุดคือถอยทัพทันที”
อันที่จริง เทียเภามีความคิดอยากถอยทัพอยู่นานแล้ว เพียงแต่ก่อนหน้านี้เขายังคาดหวังในตัวอ้วนสุด กอปรกับผลพวงจากการต่อสู้นองเลือดมาอย่างยาวนานจนไม่อาจยอมทิ้งไปได้ จึงเก็บงำไว้ในใจไม่เคยเอ่ยโน้มน้าวนายท่านมาโดยตลอด
“ถอยทัพ…”
คิ้วของซุนเกี๋ยนขมวดแน่นอย่างเห็นได้ชัด บ่งบอกว่าไม่พอใจกับข้อเสนอนี้อย่างยิ่ง ต่อสู้นองเลือดมาอย่างยาวนานถึงเพียงนี้ สูญเสียทหารไปก็ไม่น้อย มาถอยทัพตอนนี้ มิเท่ากับว่าความพยายามทั้งหมดก่อนหน้านี้สูญเปล่าหรอกหรือ!
“รออีกหน่อยแล้วกัน หากภายในสามวันเสบียงยังมาไม่ถึง พวกเราค่อยถอย”
“นายท่าน พวกเราจะรอถึงสามวันได้อย่างไร? วันพรุ่งนี้เสบียงก็จะหมดสิ้นแล้ว! จากด่านต้ากู่เดินทางไปยังเมืองหลู่หยางใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วยามเองนะขอรับ!”
เทียเภาปฏิเสธออกมาทันที ซุนเกี๋ยนกระทำเช่นนี้ก็มิต่างอะไรกับรนหาที่ตาย ตอนนี้ไม่ต้องพูดถึงว่าทหารสามารถอยู่ได้อีกสามวันหรือไม่ แม้ว่าจะยืนหยัดอยู่ได้ แต่พวกเขาจะเดินไปยังเมืองหลู่หยางทั้งที่ท้องหิวได้อย่างไร?
“เช่นนั้นก็สองวัน”
“นายท่าน…”
“ก็ได้!”
ใบหน้าของซุนเกี๋ยนฉายชัดถึงความไม่พอใจ แม้แต่น้ำเสียงยังเปี่ยมด้วยความโกรธ
“หากพรุ่งนี้เสบียงอาหารยังมาไม่ถึง เช้าตรู่ของวันมะรืนเราจะถอยทัพกลับ ตกลงตามนี้ พวกเจ้ารีบลงไปเตรียมการเสีย!”
เทียเภายังอยากโน้มน้าวต่อ ทว่าถูกอุยกายกึ่งดึงกึ่งลากอย่างแรงให้ออกไปจากกระโจม
“กงฟู่ เจ้าจะดึงข้าทำไม? กองทัพไม่มีเสบียง เราจะรออีกสองวันได้อย่างไร? ถ้าเราแจ้งให้โฮจิ้นทราบถึงเรื่องขาดแคลนอาหารนี้ วิกฤตที่เราเผชิญอยู่นี้จะอันตรธานไปทันที!”
อุยกายไม่ได้ตำหนิถ้อยคำว่ากล่าวของเทียเภา แต่กลับพยายามปลอบใจสหายอย่างสุดความสามารถแทน
“เต๋อโหมว ข้าเข้าใจเจ้า แต่นิสัยใจคอของนายท่านเป็นอย่างไร เจ้าเองก็รู้ไม่ใช่หรือ? สิ่งที่เขาตัดสินใจไปแล้วจะเปลี่ยนแปลงได้ที่ไหนกัน? อีกอย่างโฮจิ้นก็หวาดกลัวหัวหดไม่กล้าออกมาจากด่านเสียด้วยซ้ำไป ข้าว่าเรามาปลอบบำรุงขวัญทหาร อีกสองวันหลังจากนี้ก็ได้ถอยทัพแล้ว!”
เทียเภาถอนหายใจเฮือกใหญ่พลางส่ายหน้าอย่างจนปัญญา
“เฮ้อ! นี่คือทั้งหมดที่เราทำได้! ก็ได้ฝากความหวังไว้ว่าโฮจิ้นจะปอดแหก ไม่กล้าออกจากด่าน…”
ที่ด่านต้ากู่นั้นเป็นไปดั่งที่อุยกายคาดการณ์ไว้ โฮจิ้นหวาดกลัวเจียนตายอยู่เสียนานแล้ว!
…
ณ เมืองหยางเหริน
โฮจิ้นเกือบจะเอาชีวิตรอดมาได้อย่างหวุดหวิด! จากทหารทัพใหญ่กว่าสองหมื่นห้าพันนาย ในท้ายที่สุดแล้วกลับเหลือไม่ถึงสามพันนาย! ฮัวหยงผู้เป็นผู้บัญชาการทัพหน้าก็ถูกซุนเกี๋ยนสังหารกลางสนามรบ ส่งผลให้กองทัพเลียงจิ๋วขวัญเสียไปกันหมด!
ตั๋งโต๊ะซึ่งอยู่ในเมืองลกเอี๋ยงนั้นโกรธจนแทบจะระเบิด จึงมีคำสั่งเด็ดขาดลงมาว่าให้โฮจิ้นรักษาเมืองหยางเหรินเอาไว้อย่างสุดชีวิต ปกป้องด่านต้ากู่ไว้จนตัวตาย!
โชคดีที่ด่านต้ากู่ล้อมรอบไปด้วยพื้นที่ยุทธศาสตร์สำคัญง่ายต่อการป้องกัน แต่ยากต่อการโจมตี ก่อนหน้านี้ซุนเกี๋ยบุกเข้ามาอยู่หลายครั้ง และด้วยการป้องกันโดยไม่คำนึงถึงความสูญเสียใดของโฮจิ้น ด่านต้ากูก็สามารถหยัดยืนอยู่ได้
ในเวลานี้ โฮจิ้นหวังเพียงว่าซุนเกี๋ยนจะไม่บุกมาโจมตี ส่วนตัวเขาเองนั้นไม่มีความคิดที่จะเป็นฝ่ายโจมตีซุนเกี๋ยนเลยแม้แต่น้อย
หากไม่มีเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น ซุนเกี๋ยนคงจะล่าถอยไปในอีกสองวัน โฮจิ้นเองก็จะไม่เคลื่อนไหวใด ๆ เช่นกัน แต่น่าเสียดาย… ที่ในท้ายที่สุดแล้วก็มีสิ่งที่เหนือความคาดหมายเกิดขึ้น
…
ณ ด่านต้ากู่
ในขณะที่โฮจิ้นกำลังเตรียมพักกินมื้อกลางวัน เขาก็ถูกขัดจังหวะจากการมาเยือนอย่างกะทันหันของลิโป้
“รองแม่ทัพมณฑลลิ มีเรื่องอันใดหรือ?”
โฮจิ้นปรับเปลี่ยนทัศนคติของตัวเองไปแล้ว เขาสูญเสียกองทัพเลียงจิ๋วไปแทบจะทั้งหมด ดังนั้นการปกป้องรักษาด่านต้ากู่เอาไว้ อย่างไรเสียยังต้องพึ่งพาลิโป้
“แม่ทัพมณฑลโฮ มีข่าวดี!”
ลิโป้ตื่นเต้นมากจนพุ่งตรงเข้าไปโฮจิ้น ทำให้อีกฝ่ายตกใจไม่น้อย
“หา! เรื่อง… ข่าวดีอะไรหรือ?”
ลิโป้พึงพอใจอย่างมาก ความดีความชอบในคราวนี้จะต้องตกเป็นของเขาอย่างแน่นอน!
“กองทัพหมาป่าของข้าสกัดม้าเร็วส่งสารขอความช่วยเหลือของซุนเกี๋ยนเอาไว้ได้ เจ้าโง่อ้วนสุดนั่นไม่ส่งเสบียงให้ซุนเกี๋ยน ดังนั้นตอนนี้กองทัพซุนเกี๋ยนจึงไม่มีเสบียงแล้ว แต่ไม่คาดคิดว่าเขายังยืนกรานที่จะรออีกสองวัน แล้วจึงจะยอมถอยทัพ!”
“แม่ทัพมณฑลโฮ นี่เป็นโอกาสอันดีที่จะกำจัดศัตรู! กองทัพของข้าจะซุ่มโจมตีในวันพรุ่งนี้ จะต้องบุกตีกองทัพของซุนเกี๋ยนให้แตกพ่ายล้างความอัปยศให้ผู้สำเร็จราชการตั๋ง!”
เมื่อโฮจิ้นได้ยินข่าวนี้ ปฏิกิริยาแรกคิดว่านี่เป็นเรื่องหลอกลวง เขารู้สึกว่าซุนเกี๋ยนเป็นแม่ทัพเจนกลศึก ไม่มีทางที่จะประมาทเลินเล่อถึงเพียงนี้
“รองแม่ทัพมณฑลลิ อย่าได้ตกหลุมพรางแผนชั่วของพยัคฆ์แห่งกังตั๋ง! ในตอนนี้ซุนเกี๋ยนกำชัยเหนือการรบอย่างต่อเนื่อง อ้วนสุดจะไม่ส่งเสบียงอาหารให้เขาได้อย่างไร? ในความคิดของข้า นี่ต้องเป็นกลอุบายล่อลวงของซุนเกี๋ยนเป็นแน่ เจ้าอย่าได้ประมาท”
ลิโป้พูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง โฮจิ้นถูกซุนเกี๋ยนบุกตีเสียจนหวาดระแวงไปหมดแล้ว กองทัพหมาป่ารายงานเรื่องม้าเร็วส่งสารของซุนเกี๋ยนให้เขาทราบโดยละเอียดแล้ว ไม่ต้องพูดถึงว่าในวันหนึ่งมีม้าเร็วออกไปเพื่อส่งสารเร่งขอเสบียงหลายต่อหลายกลุ่ม เช่นนี้แล้วจะเป็นเรื่องโกหกได้หรือ?
“แม่ทัพมณฑลโฮโปรดวางใจ นี่ไม่ใช่อุบายของซุนเกี๋ยนแน่นอน มันคิดว่าเรากลัวหัวหดไม่กล้าออกไปนอกเมืองเพื่อเปิดศึกท้ารบขั้นเด็ดขาด ถึงกล้ารั้งอยู่ที่ด่านต้ากู่แม้เสบียงจะหมดแล้ว!”
คงจะเป็นการโกหกหากบอกว่าผู้ฟังไม่หวั่นไหว โฮจิ้นเองก็ร้อนใจอยากจะล้างความอัปยศของตัวเอง
แต่หากมันเป็นอุบายล่ะ? หากเป็นกลศึกของซุนเกี๋ยนเพื่อล่อพวกเขาให้ออกจากเมือง แล้วปิดล้อมกำจัดพวกเขาเสีย ก็คงไม่อาจรักษาด่านต้ากู่นี้ไว้ได้! เมื่อถึงเวลานั้น ไม่ว่าโฮจิ้นจะหนีหัวซุกหัวซุนอย่างไรก็คงไม่รอด ตั๋งโต๊ะต้องประหารเขาแน่นอน!
“รองแม่ทัพมณฑลลิ พวกเราปลอดภัยไว้ก่อนจะดีกว่า ท่านผู้สำเร็จราชการก็บอกไว้แล้ว ว่าขอเพียงเรารักษาด่านต้ากู่ไว้ได้ก็พอ”
ความปรารถนาของโฮจิ้นคือการปกป้องด่านต้ากู่ …แต่ลิโป้ไม่ใช่! ด้วยลิโป้นั้นถูกลูกน้องของตั๋งโต๊ะเหม็นขี้หน้ามาโดยตลอด เพียงเพราะเขามีตำแหน่งสูงแต่ไม่มีความดีความชอบ โอกาสเช่นนี้หาได้ยากยิ่ง ลิโป้จะไม่ยอมรามือเป็นแน่
“ในเมื่อแม่ทัพมณฑลโฮไม่ตกลงร่วมมือ เช่นนั้นข้าจะนำทหารม้าของตัวไปแอบซุ่มโจมตีซุนเกี๋ยน เมื่อถึงเวลาได้รับความดีความชอบ แม่ทัพมณฑลโฮจะตำหนิว่าข้าไม่บอกท่านล่วงหน้าไม่ได้!”
“เชิญรองแม่ทัพมณฑลลิตามสบายเถิด แม้จะมีผลงานใหญ่ ข้าคนนี้จะไม่อิจฉาริษยาอย่างแน่นอน!”
โฮจิ้นเผยสีหน้าดูถูกเหยียดหยาม ซุนเกี๋ยน พยัคฆ์แห่งกังตั๋งจัดการได้ง่ายดายถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?
หากอยากจะไปนักก็ไปเถิด โฮจิ้นจะได้ถือโอกาสรอดูเรื่องน่าขำของลิโป้!
YOU MAY ALSO LIKE
