พิชิตเกมส์วันสิ้นโลก ด้วยระบบผู้กอบกู้ - บทที่ 126: การสังหารกันเองของซอมบี้
ณ ร้านอาหารชั้นสี่
ฝุ่นผงโปรยปรายลงมา ราวกับเศษสีขาวหลังประตู
ในชั่วพริบตาที่ผู้สร้างแมงมุมตาย การสื่อสารภายในกลุ่มที่เดิมทีถูกปิดกั้นก็ดังขึ้นในทันที
“ซ่า-”
“หลินอัน นักศึกษาบนรถบรรทุกสีน้ำเงินมีคนสตาร์ทรถแล้ว พวกเขาดูเหมือนจะเตรียมกลับฐานที่มั่น”
เสียงพูดซ้ำสองครั้ง ครั้งที่สองน้ำเสียงของ โม่หลิง ค่อนข้างจะร้อนใจ
เวลาที่สื่อสารมาจากสิบเก้านาทีก่อน ตอนที่อสูรร้ายปรากฏตัวขึ้นครั้งแรก
ในชั่วพริบตา หลินอันก็พลันเข้าใจว่าทำไมอสูรร้ายถึงได้ปรากฏตัวขึ้นมาเอง
เขารีบหันไปมองนอกหน้าต่าง แต่จากมุมนี้ไม่สามารถมองเห็นรถที่นักศึกษาอยู่ได้
“เกาเทียน! นายอยู่ที่นี่หาของที่ชั้นสี่ ดูสิว่ามีอะไรอยู่ที่นี่บ้าง!”
“ระเบิดพลัง!”
หลินอันไม่ลังเล เปิดใช้งานทักษะโดยตรงแล้วพุ่งไปยังหน้าต่างที่ใกล้ที่สุด
เขาก่อนหน้านี้ก็คาดเดาได้ว่าไข่แมงมุมถูกขยายพันธุ์ไปบนเสบียง ในบรรดานักศึกษาที่มาด้วยกันมีความเป็นไปได้สูงว่ามีคนถูกปรสิตแล้ว เดิมทีคิดว่า ต่อให้ถูกปรสิตก็คงจะไม่มีอันตรายอะไรมากนัก แต่จากข้อมูลที่มีอยู่ตอนนี้…ทุกอย่างไม่ได้ง่ายขนาดนั้น
“แครก”
กระจกแตกละเอียด หลินอันพุ่งชนกระจกโดยตรงแล้วกระโดดลงมาจากชั้นสี่
นอกหน้าต่างเมฆดำทะมึน ลมแรงพัดพาฝนที่เทกระหน่ำ
แสงวาบจากสายฟ้าส่องสว่างดวงตาของเขา ในดวงตาสะท้อนภาพ ฝูงซอมบี้ ที่หนาแน่นบนทางหลวงไกลออกไป
ในใจมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดี
ถ้าหาก...ผู้สร้างแมงมุมโกหกตั้งแต่ประโยคแรก...
………..
บางทีในชาติก่อน ก็คงจะไม่มีใครเคยเห็นฉากที่ ซอมบี้ สังหารกันเอง
ฝั่งหนึ่งคือ ซอมบี้ ที่ โม่หลิง ยังคงควบคุมได้ อีกฝั่งคือ ซอมบี้ ที่บนหัวมีแมงมุมแดงเจาะออกมา
แมงมุมแดงดูเหมือนจะดึงดูด ซอมบี้ ที่ไม่ได้ถูกควบคุมอย่างมาก ซอมบี้ ที่ปกติจะไม่โจมตีกันเองราวกับถูกล่อลวงอย่างรุนแรง กัดกิน ฝูงซอมบี้ ที่ถูกแมงมุมแดงควบคุมอย่างบ้าคลั่ง
ผู้ตายที่ไม่กลัวความเจ็บปวดเหล่านี้ฉีกกระชากหนังเนื้อของอีกฝ่ายอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย กลืนก้อนเนื้อที่เน่าเปื่อยลงท้อง
ในบริเวณที่กัดกันรุนแรงที่สุด ซอมบี้ บางตัวท้องกลมป่อง เนื้อที่ขุดออกมาจากซากศพยังคงพยายามยัดเข้าคอ แต่ก็ตกลงบนพื้นเพราะคอเต็มแล้ว
หัวกะโหลกถูกฉีกออก นิ้วที่แหลมคมแทงเข้าไปในเบ้าตา ควักสมองออกมา
การต่อสู้ระหว่าง ซอมบี้ นั้นโหดร้ายอย่างยิ่ง ทุกหนทุกแห่งสามารถเห็นหัวกะโหลกที่เพิ่งจะถูกบิดออก ทุบจนแหลกแล้วก็ถูกกลืนกินจนหมดสิ้น
โม่หลิง ใบหน้าซีดเผือด ซอมบี้ ข้างๆ ราวกับทหารที่ภักดีพุ่งเข้าสู่สมรภูมิไม่หยุด
ไม่ใช่เพราะกลัวฉากที่เหมือนนรกตรงหน้า…แต่พลังจิตของเธอที่ใช้กระตุ้นต่อเนื่องแทบจะหมดสิ้นแล้ว
ปวดหัวแทบระเบิด…
แม้ว่าจำนวน ซอมบี้ ที่ถูกแมงมุมแดงควบคุมจะไม่มากนัก แต่ที่น่าประหลาดคือ ทุกครั้งที่ ซอมบี้ ของฝ่ายแมงมุมแดงตาย แมงมุมตัวเล็กๆ เหล่านี้จะกระโดดไปยัง ซอมบี้ ตัวอื่นก่อนตาย แล้วก็ควบคุมมันในทันที
ไม่สามารถกำจัดได้…ภายใต้การเสริมกำลังอย่างต่อเนื่อง ฝ่ายแมงมุมแดงก็เห็นได้ชัดว่าได้เปรียบ
อีกไม่นาน ซอมบี้ นับพันตัวสุดท้ายก็จะตายจนเหลือเพียงหยิบมือ แต่กลับถูกควบคุมโดยแมงมุมแดงทั้งหมด
“หลินอัน!”
ไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่ที่เรียก ในช่องสื่อสารของกลุ่มมีแต่เสียงซ่าๆ
เด็กสาวผู้ไม่เคยรู้จักความกลัว…ในแววตาครั้งแรกก็ปรากฏอารมณ์ไม่สบายใจ
จะยอมแพ้ไหม?
หากยังคงสกัดกั้นต่อไปเช่นนี้ เธอไม่สงสัยเลยว่าตัวเองจะถูก ซอมบี้ ที่ถูกแมงมุมแดงควบคุมควักไส้ออกมา
ฝั่งของหลินอันไม่มีข่าวคราวมาตลอด ก่อนไปเกรงว่าก็คงจะไม่ได้คาดคิดว่าจะเกิดการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้
บนรถบรรทุกสีน้ำเงิน ชายที่นั่งอยู่บนที่นั่งคนขับมาตลอดก็พลันยืนขึ้นอย่างแข็งทื่อ ในเบ้าตามีแมงมุมแดงคลานออกมาแล้วก็เจาะกลับเข้าไปอย่างกะทันหัน
“โครม!”
ประตูหลังรถบรรทุกเปิดออก นักศึกษาห้าคนกระโดดลงมาจากท้ายรถด้วยท่าทางที่เชื่องช้า
ชายสามคนหญิงสองคน…สายตาเหม่อลอยไร้ประกาย
พวกเขาพยายามอย่างสุดชีวิตที่จะหาของในท้ายรถครึ่งค่อนวัน หาเหล็กเส้นและดาบยาวอย่างง่ายๆ ได้แล้วก็วิ่งไปยังที่ที่ ฝูงซอมบี้ สู้รบกันด้วยท่าทางที่เหมือนเครื่องจักรและแปลกประหลาด
แมงมุมแดงบนหัวส่องแสงสีแดงเป็นระยะๆ เหมือนกับไฟสัญญาณที่เสียบอยู่ในสมอง
“ตึก-ตึก-ตึก-ตึก”
รองเท้ากีฬาคู่หนึ่งเหยียบลงบนแอ่งน้ำ สาดน้ำฝนที่ขุ่นคลั่กขึ้นมา
โม่หลิง ได้ยินก็มองไปยังด้านหลังของ ฝูงซอมบี้ แมงมุมแดง นักศึกษาห้าคนยกอาวุธสูงขึ้นเหมือนหุ่นเชิดพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว
มนุษย์ที่ถูกควบคุมเหล่านี้ต่างจาก ซอมบี้ ที่รู้เพียงแต่จะฉีกกระชากสิ่งที่อยู่ข้างหน้า พวกเขาเดินเป็นระเบียบอย่างประหลาด อ้อมจากสองข้างของ ฝูงซอมบี้ ไปยัง โม่หลิง อย่างแม่นยำ
ขมวดคิ้วแน่น
โม่หลิง หยิบมีดสั้นเล่มหนึ่งออกมาจากเอวโดยไม่ลังเล สองตาจ้องมองห้าคนที่อ้อม ฝูงซอมบี้ มาอย่างเป็นศัตรู
ความเร็วของพวกเขาสูงมาก อย่างมากที่สุดสิบวินาทีก็จะสามารถข้าม ฝูงซอมบี้ มาล้อมรอบตัวเองได้
ในฐานะ ร่างอยู่ร่วม ของ โม่หลิง เธอในขณะที่มีความสามารถในการไม่กลัว ซอมบี้ ก็สูญเสียพลังต่อสู้ของ ผู้ปลุกพลัง ไป
แม้ว่าระดับจะเพิ่มขึ้นถึงระดับหนึ่ง แต่สมรรถภาพทางกายก็ยังคงไม่มีการพัฒนาแม้แต่น้อย พลังของเธอในตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับผู้หญิงธรรมดา กระทั่งภายใต้การปะทะกันของกลิ่นอายแห่งความตายและพลังชีวิต ร่างกายก็ยังแย่กว่าผู้เล่นธรรมดาเสียอีก
น้ำฝนเย็นเฉียบ…ความหนาวเย็นกัดกินกระดูก
โม่หลิง ก้มตัวลงเล็กน้อยครึ่งหนึ่ง มือขวาจับมีดสั้นกลับด้าน เหมือนกับสัตว์ป่าที่ระแวดระวัง
“ตึก-ตึก-ตึก”
ฝีเท้าใกล้เข้ามา…อาวุธในมือของทั้งห้าสะท้อนแสงเล็กน้อยในท้องฟ้าที่มืดครึ้ม
ไม่กี่ก้าวสุดท้าย…นักศึกษาที่ถูกควบคุมมีความเร็วสูงมาก ภายใต้การกระตุ้นของแสงสีแดงบนหัวก็กระโดดสูงขึ้นหมายจะสังหารเด็กสาว
“ฟุ่บ!”
คมดาบและเหล็กเส้นที่ลงมือพร้อมกันปิดกั้นพื้นที่หลบหนีของเธอ
“ติ๋ง”
เลือดสีแดงสดหยดลงในแอ่งน้ำ สาดกระเซ็นเป็นระลอก…แผ่ขยายออกไป
YOU MAY ALSO LIKE
