พิชิตเกมส์วันสิ้นโลก ด้วยระบบผู้กอบกู้ - บทที่ 250: การปฏิบัติที่เหมือนกัน
“คลิก…ตั้ก”
ประตูห้อง 909 ถูกผลักเปิดออก แล้วปิดลงเบาๆ
บนทางเดินที่มืดสลัว โม่หลิงเงยหน้าขึ้น เหลือบมองฟ่านปิงที่เดินออกมานอกประตูเล็กน้อย
หญิงสาวสวมชุดเดรสสีดำแบบงานราตรี เท้าสวมรองเท้าแตะ นิ้วเท้าที่อวบอิ่มกลมกลึงชิดกันแน่น ในมืออุ้มผ้าเช็ดตัวสีขาว ผมยาวสลวยปล่อยสยายอยู่บนบ่าทั้งสองข้าง แต่งหน้าอ่อนๆ
สบายๆ งั้นหรือ?
โม่หลิงจ้องมองเธออย่างไม่แสดงอารมณ์ ในฐานะผู้หญิงด้วยกัน เธอมองออกว่าทุกรายละเอียดของฟ่านปิงล้วนถูกออกแบบมาอย่างพิถีพิถัน
กระโปรงสั้นสำหรับงานราตรีที่สั่งตัดพิเศษจาก DR เข้ากับรองเท้าแตะที่ใส่ในบ้าน ในมืออุ้มผ้าเช็ดตัว ผมเผ้ายุ่งเหยิง…นี่ง่ายที่จะทำให้คนจินตนาการไปต่างๆ นานา
งานราตรี, บ้าน, ไม่มีการป้องกัน…ก็เหมือนกับดาราสาวหลังจากคอนเสิร์ตใหญ่เปลี่ยนจากชุดที่ดูเย็นชาในตอนกลางวัน กลางคืนกลับถึงบ้านแล้วก็ถอดหน้ากากของตนเองออก แล้วก็มาเคาะประตูของคุณอย่างขี้ขลาด ความแตกต่างและความเปรียบเทียบถูกดึงไปถึงขีดสุด
หึ…
โม่หลิงย่นจมูก ในใจหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา ดวงตาทั้งสองข้างของเธอจ้องมองส่วนบนของหญิงสาวอย่างเป็นศัตรูเล็กน้อย ในใจไม่พอใจ
ทรวดทรงองค์เอว…ชุดเดรสสีดำที่ตัดเย็บอย่างพิถีพิถันช่วงอกถูกออกแบบเป็นคอวีเฉียงอย่างชาญฉลาด เย้ายวนแต่ไม่หยาบคาย เนินอกขาวผ่องที่ปรากฏขึ้นมาอย่างเลือนราง ส่องแสงจนตาเธอเจ็บ
ข้างในของฟ่านปิงไม่ได้ใส่อะไรเลย…โม่หลิงมองออก
สาวน้อยน่ารักหันกลับไปอย่างไม่แสดงอารมณ์ มือขวาเคาะประตูห้องของหลินอันดังปังๆๆ
“เร็วเข้า!”
“หนาวจะตายอยู่แล้ว!”
ในห้องน้ำ หมอกควันอบอวล หลินอันฟังเสียงเคาะประตูที่เต็มไปด้วยความโกรธอย่างจนใจ หันหลังปิดฝักบัว
“ติ๊งต่าง”
ฝักบัวที่ปิดแล้วหยดน้ำลงมา เสียงน้ำที่ไหลซู่ซ่าหยุดลง เขาคว้าผ้าเช็ดตัวมาเช็ดตัวให้แห้ง เตรียมจะเปิดประตูให้โม่หลิง
ยามดึกสงัดใกล้จะถึงรุ่งสางค่อนข้างจะหนาวเย็น แต่เธอไม่ใช่ร่างวิญญาณมรณะหรอกหรือ…
นอกประตู ฟ่านปิงลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็อุ้มผ้าเช็ดตัวค่อยๆ คลานมาอยู่ข้างกายโม่หลิง เป็นนัยว่าตนเองไม่มีเจตนาเป็นศัตรู ในดวงตาค่อนข้างจะประหลาดใจ
ทางเดินมืดสนิท แต่แสงสว่างจางๆ ที่ลอดผ่านช่องประตูห้อง 908 ก็นำมาซึ่งแสงสว่างเล็กน้อย
นั่นคือไฟฟ้าหรือ…?
เนิ่นนาน...ในใจของฟ่านปิงเกิดความตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อย
ก่อนวันสิ้นโลกเธอในฐานะดาราชื่อดัง ชีวิตแม้จะไม่ถึงกับฟุ่มเฟือย แต่ก็เรียกได้ว่ามีความสุขกับชีวิตแล้ว แม้ว่าหลังจากวันสิ้นโลกจะวนเวียนอยู่ระหว่างผู้ปลุกพลังสองคน ได้รับการคุ้มครองเป็นอย่างดี อาหารไม่ขาดแคลน ความปลอดภัยไร้กังวล แต่ว่า…เมื่อเทียบกับชีวิตก่อนวันสิ้นโลกแล้ว ทุกวันนี้คือการบำเพ็ญทุกรกิริยาโดยแท้
ในวินาทีที่ได้ยินเสียงน้ำ อันที่จริงเธอก็วางแผนไว้แล้ว หากการต่อสู้กับอสูรกายเป็นสงครามของผู้ชาย เช่นนั้นแล้วเวลาในชีวิตประจำวันที่สามารถดึงดูดผู้ชายได้ก็คือสงครามของเธอ
เคาะประตู…บอกหลินอันว่าถังเก็บน้ำในห้องของตนเองหมดแล้ว ตนเองที่มาเคาะประตูในยามดึกสงัด เธอไม่เชื่อว่าจะมีผู้ชายคนไหนสามารถต้านทานสิ่งยั่วยวนเช่นนี้ได้
ฉันไม่ได้เรียกร้องอะไรใช่ไหม? ฉันเพียงแค่มาที่ประตูอย่างไม่มีการป้องกัน บอกคุณว่าฉันอยากจะอาบน้ำที่นี่ บางทีอาจจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง…
เธอไม่เกี่ยงที่จะให้หลินอันได้ลิ้มรสความหวานเล็กน้อย บางทีอาจจะมากกว่านี้ก็ได้ เมื่อเทียบกับหลี่เหล่ยทั้งสองคนที่ไม่น่ามองแล้ว อย่างน้อยหลินอันก็ตรงกับรสนิยมของเธอ แข็งแกร่ง, ลึกลับ, ดึงดูดเธอได้จริงๆ
น้ำในยามดึกเย็นมาก ตนเองก็สามารถอ้างว่าเป็นหวัดหรือไม่สบายได้เช่นกัน ตนเองที่ตัวสั่นเทาจากน้ำเย็น เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ เธอเชื่อว่าหลินอันจะใจอ่อน อย่างน้อย ในใจก็คงจะเกิดความสงสารขึ้นมาบ้างใช่ไหม?
ส่วนเนื้อเรื่องหลังจากนั้นจะพัฒนาไปอย่างไร…ฟ่านปิงมีความมั่นใจอย่างยิ่ง ให้เธอห้านาที…ไม่สิ…สามนาที ขอเพียงให้ตนเองมีเวลาพูดสามนาที เธอจะร้องไห้คร่ำครวญอย่างกึ่งจริงกึ่งเท็จ เธอจะแสร้งทำเป็นเข้มแข็งด้วยน้ำตาคลอเบ้า ฟ่านปิงเชื่อว่า ไม่มีใครสามารถนิ่งเฉยต่อการโจมตีชุดนี้ได้
เป็นคน…เป็นผู้ชาย…ก็จะมีนิสัยปกป้องผู้หญิง พวกเขาจะเกิดความรู้สึกดีต่อตนเองจากส่วนลึกของยีนส์โดยสัญชาตญาณ ดาราชื่อดังที่เคยได้รับการยกย่องจากคนนับหมื่น, เด็กสาวที่ขี้ขลาดและไม่สบายใจด้วยน้ำตาคลอเบ้า, ของงามที่ไม่มีการป้องกันให้ใครก็ได้มาเด็ดดอม…เมื่อรวมสามอย่างเข้าด้วยกัน เธอรู้ดีว่านี่คือสิ่งยั่วยวนแบบไหน ไม่มีใครสามารถต้านทานธรรมชาติของมนุษย์ได้ เว้นเสียแต่ว่าเขาจะไม่ใช่คน
แต่ว่า…บัดนี้…ไฟฟ้าและน้ำร้อนที่ปรากฏขึ้นมาอย่างกะทันหันทำให้จังหวะของเธอเสียไป ตอนนี้หากเคาะประตู ตนเองก็จะกลายเป็นจากแค่ข้ออ้างอาบน้ำเย็นในยามดึก กลายเป็น “โลภมากอยากสบาย?”
เป็นครั้งที่สอง…เธอเริ่มจะคาดเดาไม่หยุดว่าหลินอันมีที่มาที่ไปอย่างไรกันแน่
พกของวิเศษจากระบบที่ใช้เป็นแบตเตอรี่ติดตัวมาด้วยหรือ? หรือว่าใช้ของวิเศษแบบนี้เป็นแบตเตอรี่เลย?
หากเป็นอย่างแรกก็ยังดี หากเป็นอย่างหลัง…ในขั้นปัจจุบันผู้เล่นส่วนใหญ่กระทั่งยุทโธปกรณ์ของวิเศษก็ยังไม่เคยเห็น หลินอันก็ฟุ่มเฟือยขนาดนี้แล้วหรือ?
ความคิดละเอียดอ่อนอย่างยิ่ง เธอสังเกตเห็นรายละเอียดสองอย่างจากคำพูดของโม่หลิง: รีบเปิดประตู หนาวจะตายอยู่แล้ว นี่หมายความว่าหลินอันไม่เพียงแต่เปิดไฟไฟฟ้า ฝักบัวในห้องก็น่าจะต้มเป็นน้ำร้อนแล้ว เด็กสาวค่อนข้างจะรำคาญ เคาะประตูโดยตรง แสดงว่าการกระทำแบบนี้ไม่ใช่ครั้งแรก ดังนั้น หลินอันก่อนหน้านี้จะต้องเคยใช้ของวิเศษจากระบบจ่ายไฟฟ้าบ่อยครั้ง
ช่าง…สิ้นเปลืองจริงๆ…
ฟ่านปิงรู้ดีว่าผู้เล่นให้ความสำคัญกับยุทโธปกรณ์มากเพียงใด และของวิเศษยิ่งหายากกว่ายุทโธปกรณ์ อย่างหลี่เหล่ย…ปืนพกพลังงานจิตสีขาวกระบอกนั้นของเขาก็เหมือนกับแก้วตาดวงใจ ทุกวันแทบจะอยากจะเช็ดถูไปมาหลายรอบ หากไม่ถึงที่สุดก็จะไม่ยอมใช้เปลือง มีเรื่องไม่มีเรื่องก็ชอบเอาออกมาอวด อยากจะเอากล่องเครื่องประดับมาใส่ไว้โชว์
อย่างไม่มีเหตุผล…ฟ่านปิงครั้งแรกรู้สึกถึงสิ่งที่เรียกว่าความอิจฉาและความขมขื่น
ตนเองก็มีความรู้สึกแบบนี้ด้วยหรือ?
ภายใต้วันสิ้นโลก คนอื่นกำลังดิ้นรนอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่ตอนนี้กลับมีคนกำลังสิ้นเปลืองของวิเศษอันล้ำค่าเพื่อความสุขสบายในชีวิต...ความแข็งแกร่งของหลินอัน กระทั่งว่ากองกำลังที่อยู่เบื้องหลังน่ากลัวยิ่งกว่าที่ตนเองคาดเดาไว้มากนัก
เพียงไม่กี่วินาที ในใจของฟ่านปิงก็พลันตัดสินใจแน่วแน่ หากจะบอกว่าก่อนหน้านี้เป็นเพียงความเคยชินที่อยากจะให้หลินอันกลายเป็น “ทาสรัก” ในใจกระทั่งยังมีความรู้สึกอยากเอาชนะอยู่ไม่น้อย เช่นนั้นแล้วตอนนี้…ยึดครองหลินอัน! ไม่…กระทั่งสามารถพูดได้ว่าไปพึ่งพาเขา
ตนเองเป็นเพียงคนธรรมดา เธอยังไม่โง่ถึงขนาดที่คิดว่าการหลอกล่อผู้ปลุกพลังสองคนให้หัวหมุนจะสามารถมีชีวิตที่ดีในวันสิ้นโลกได้ การตกปลาก็ต้องให้อาหารปลา การแขวนไว้ตลอดเวลาจะแขวนได้นานแค่ไหน? แทนที่จะสิ้นเปลืองตนเอง สู้เลือกไม้ใหญ่เกาะดีกว่า
แข็งแกร่ง, ลึกลับ, กระทั่งเบื้องหลังอาจจะมีกองกำลังขนาดใหญ่…หลินอันกลายเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดของเธอ
บางครั้ง ผู้หญิงเมื่อเด็ดเดี่ยวขึ้นมาก็จะเหี้ยมโหดยิ่งกว่าผู้ชาย
ไม่ลังเลอีกต่อไป…สามก้าวเป็นสองก้าว…ฟ่านปิงค่อนข้างจะประหม่าอย่างหาได้ยาก ปลายนิ้วบีบมุมผ้าเช็ดตัวแน่น ไม่สนใจท่าทีเย็นชาของโม่หลิงยืนอยู่ข้างกายเธอโน้มตัวลง เสียงอ่อนโยน
“น้องสาว…พี่สาวไปกับหนูด้วยได้ไหมคะ?”
“พี่สาวช่วยหนูทาครีมหอมๆ ได้นะคะ~”
โม่หลิงเงยหน้าขึ้นจ้องมองเธอแวบหนึ่ง หัวเราะเยาะอย่างเย็นชาไม่สนใจ
นางจิ้งจอก…
หากไม่ใช่เพราะมีดสั้นก่อนหน้านี้หายไป เธอไม่เกี่ยงที่จะเชือดคอฟ่านปิง
“คลิก-ตั้ก”
ประตูห้อง 908 เปิดออก หลินอันที่ยืนอยู่หลังประตูขมวดคิ้วเล็กน้อย พลังจิตของเขาสัมผัสได้ถึงฟ่านปิง
ฟ่านปิงที่อุ้มผ้าเช็ดตัวเบื้องหน้าปิดหน้าอก ลุกขึ้นยืนอย่างร้อนรน สายตาขี้ขลาดร่างกายเอนเข้าไปในประตู
“พี่ชายอัน…ฉันเข้าไปอาบน้ำได้ไหมคะ…ฉันช่วย…”
“ปัง!”
ประตูปิดสนิท
หลินอันปล่อยให้โม่หลิงเข้ามาแล้วก็ปิดประตูโดยตรงอย่างไม่แสดงอารมณ์
นอกประตู…ในทางเดินที่มืดสลัว เธองดงามราวกับภาพวาด ยืนนิ่งตะลึงอยู่หน้าประตู ผ้าเช็ดตัวในอ้อมแขนตกลงบนพื้น
YOU MAY ALSO LIKE
