พิชิตเกมส์วันสิ้นโลก ด้วยระบบผู้กอบกู้ - บทที่ 263: ไททันเน่าเปื่อยและบันทึก
หลี่เหล่ยที่ยืนก้มหน้าอยู่ในมุมห้องกำหมัดแน่น ในห้วงสำนึก เสียงของอาจารย์ดังขึ้นอย่างรวดเร็วและร้อนรน เขาไม่กล้าแสดงความผิดปกติใดๆ ออกมา เกรงว่าจะดึงดูดความสนใจของหลินอัน
มือถือหัวใจ…
หลินอันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หางตาสังเกตเห็นหลี่เหล่ยที่แสร้งทำเป็นสงบนิ่ง ในการรับรู้ด้วยพลังจิตของเขา สร้อยคอบนหน้าอกของหลี่เหล่ยสั่นไหวอย่างรุนแรงไม่หยุด
น่าสนใจ…มีจิตวิญญาณที่มีชีวิตซ่อนอยู่ข้างในงั้นหรือ? ดูเหมือนจะเห็นตนเองหยิบหัวใจออกมาแล้ว อารมณ์ค่อนข้างจะตื่นเต้น?
“ฟุ่บ”
เส้นโค้งพาราโบลา…หัวใจในมือลอยออกไป กลายเป็นลำแสงสีเลือดตกลงระหว่าง【ไททันเน่าเปื่อย】และ【อสูรโลดทะยาน】
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หลินอันก็ยังคงตัดสินใจที่จะหลอมรวม ณ ที่นั้น
หนึ่งคือการหลอมรวมต้องใช้เวลา หากการค้นหาอสูรกลายพันธุ์ระดับสองอีกตัวใช้เวลานานเกินไป บวกกับเวลาในการหลอมรวมที่เพิ่มขึ้น ไม่แน่ว่าจะทำให้แผนการเดินทางกลับของตนเองล่าช้า
สองคือจิตวิญญาณที่เพิ่งจะรับรู้ได้เมื่อครู่…ไม่เคยได้ยินมาก่อน การดำรงอยู่ที่แปลกประหลาดเช่นนี้ การจัดการก็ต้องใช้ความพยายามอยู่บ้าง
อย่างไรเสียเป้าหมายหลักของตนเองก็ยังคงเป็นการเพิ่มระดับ ถือโอกาสได้รับยุทโธปกรณ์ ส่วนเรื่องการใช้อสูรกลายพันธุ์ระดับสองขั้นสูงสุดมาทดสอบพลัง ก็เอาไว้ค่อยว่ากันทีหลัง
อันที่จริงตอนที่เพิ่งจะมาถึงโรงแรม หวังคุนเคยพูดว่าพี่น้องของเขาจะสร้างเขตปลอดภัย เรื่องนี้ก็เป็นการเตือนสติหลินอัน
เขตปลอดภัยที่หลินอันสร้างขึ้นล้วนอาศัยรถฐานที่มั่นวันสิ้นโลก ไม่เกี่ยวข้องกับภารกิจของตราสัญลักษณ์เขตปลอดภัย ดังนั้นอันที่จริงเขาก็ยังสามารถรับภารกิจเขตปลอดภัยได้อีกครั้งหนึ่ง เพื่อได้รับ “ตราสร้างเมือง”
ไม่ว่าจะสร้างเขตปลอดภัยอีกแห่งหนึ่งเพื่อใช้เป็นเมืองชั้นนอกหรือเขตย่อย หรือว่าจะขายออกไป สำหรับเขาแล้วล้วนมีประโยชน์ไม่น้อย จุดสำคัญที่สุดในภารกิจเขตปลอดภัยก็คือการสังหารอสูรกลายพันธุ์ระดับสองขั้นสูงสุด เขาสามารถรวบรวมผู้ปลุกพลังให้ครบ 100 คนแล้วก็ทำภารกิจให้สำเร็จได้
ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว ไม่สูญเปล่า…ต่อให้ถึงตอนนั้นจะขาย “ตราสร้างเมือง” ออกไปโดยตรง ในสถานการณ์ปัจจุบันเกรงว่าจะสามารถขายได้ในราคาสูงลิบลิ่ว
ในขั้นปัจจุบันของเกมวันสิ้นโลก ยังมีอะไรที่จะทำให้ผู้เล่นคลั่งไคล้ได้มากกว่า “ตราสร้างเมือง” อีกหรือ? โดยเฉพาะกองกำลังใหญ่ๆ เหล่านั้น หรือผู้ปลุกพลังที่แข็งแกร่งที่ต้องการจะแบ่งแยกดินแดนปกครอง…ตรา “สร้างเมือง” หนึ่งใบ พวกเขาต่อให้ต้องทุ่มหมดตัวก็ต้องซื้อมันมา
แต่ว่านี่ล้วนเป็นเรื่องหลังจากที่ป้องกันฝูงซอมบี้ได้แล้ว ยังต้องรอให้ระบบเปิดฟังก์ชันการค้าขายอีกด้วย
ข่มความคิดนี้ลง หลินอันสังเกตการณ์ดักแด้โลหิตที่เกิดจากหัวใจหลอมรวมอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็หันหลังขึ้นไปชั้นบน
ดักแด้ที่ห่อหุ้มอสูรกลายพันธุ์สองร่าง เหมือนกับดักแด้โลหิตที่ฟักตัวแม่มดโลหิตอย่างยิ่ง…ความรู้สึกสับสนของกาลเวลาที่แปลกประหลาด
ในความเลือนราง ในใจของหลินอันเกิดความรู้สึกทอดถอนใจอย่างประหลาด
ที่นี่เหมือนกับสถานที่แห่งการเริ่มต้นและจุดจบ…ดูเหมือนว่าทุกครั้งที่มาที่นี่ ตนเองจะสามารถเพิ่มความแข็งแกร่งได้
ดักแด้โลหิตลูกแรกให้ของวิเศษช่วยชีวิตเขา ช่วยชีวิตเขากับจางเถี่ย
ดักแด้โลหิตลูกที่สองจะฟักตัวออกมาเป็นอสูรกลายพันธุ์ระดับสอง “ช่วย” ให้เขาเลื่อนขั้นเป็นระดับสอง
จางเถี่ย, โม่หลิง, หัตถ์กลืนวิญญาณ, มังกรทมิฬ…
หลินอันครุ่นคิด เดินขึ้นไปชั้นบน ในทางเดินที่มืดสลัว กลิ่นอับจางๆ ผสมกับไอน้ำ เหมือนกับกลิ่นในความทรงจำ
…
ห้อง 908
ไฟเปิดอยู่เพียงดวงเดียว ภายใต้แสงสีเหลืองสลัว หน้าหนังสือพลิกไปมา เสียงดังซวบซาบ
หน้าโต๊ะหนังสือ หลินอันพลิกดูบันทึกที่ได้มาจากเหตุการณ์แมงมุมดูดไขกระดูกอย่างสบายๆ บันทึกเป็นสิ่งที่เกาเทียนหาเจอ แต่เขาก็ไม่มีเวลาที่จะตรวจสอบมาโดยตลอด บัดนี้เมื่อมีเวลาว่างชั่วครู่ เขาก็เลยพลิกดู
หลังจากเลื่อนขั้นเป็นระดับสองแล้ว วิธีการหลักในการเพิ่มระดับของผู้เล่นก็จะไม่ใช่การล่าอสูรกลายพันธุ์อีกต่อไป แต่เป็นภารกิจระบบเฉพาะของระดับสอง เพราะอย่างไรเสียการเลื่อนระดับจากระดับสองเป็นระดับสามต้องการอสูรกลายพันธุ์ถึง 64 ตัว อันตรายฆ่ายากไม่พูดถึง ประสิทธิภาพยังต่ำอีกด้วย
ดังนั้นหลินอันก็ไม่รีบร้อนที่จะล่าอสูรกลายพันธุ์ต่อไปอีกแล้ว รอเพียงแค่เลื่อนขั้นเป็นระดับสองแล้วค่อยไปทำภารกิจ
บันทึกที่เหลืองซีดภายใต้แสงไฟ ตัวอักษรเรียบร้อยสะอาดสะอ้าน ใช้คำพูดที่สละสสวย ดูท่าแล้วเจ้าของร้านอาหารก่อนที่จะเกิดเรื่อง ปกติก็คงจะชอบอ่านหนังสือเขียนหนังสืออยู่บ้าง
เนื้อหาในบันทึกไม่มีอะไรพิเศษ เพียงแค่บันทึกความรู้สึกและเรื่องราวที่ได้พบเห็นของเจ้าของร้านอาหารกัมพูชาแห่งนั้น แต่ว่าเมื่ออ่านตั้งแต่ต้นจนจบ ก็เหมือนกับได้อ่านนิยายสยองขวัญเล่มหนึ่ง จากชีวิตที่เรียบง่ายเริ่มต้น จนกระทั่งค่อยๆ ค้นพบแมงมุมโลหิต จนกระทั่งฝันร้ายมาเยือนถูกแมงมุมโลหิตสิงสู่สมอง
เพียงแต่…โรงแรมจงเทียนในประเทศไทยที่กล่าวถึงในนั้นดึงดูดความสนใจของหลินอัน
ตามที่บันทึกไว้…เจ้าของร้านอาหารตอนที่ไปเที่ยวประเทศไทยเคยเข้าพักที่โรงแรมนี้ ผลคือเจอกับ “ผีหลอก”…หลังจากนั้นภายใต้ “ความช่วยเหลือ” ของพนักงานที่อ้างว่าเป็นพนักงานของไคซือเล่อ ก็สามารถแก้ไขปัญหานี้ได้อย่างหวุดหวิด ทั้งสองคนจึงได้รู้จักกัน วัตถุดิบแมงมุมในภายหลังก็มาจากพนักงานคนนี้
ผู้จัดจำหน่ายอาหารไคซือเล่อ, แมงมุมดูดไขกระดูก, กัมพูชา, จงเทียนประเทศไทย, ผีหลอก, ไวรัสซอมบี้ที่ระบาดก่อนกำหนด…
เบาะแสกระจัดกระจายมาก...หลินอันปลายนิ้วเคาะโต๊ะ แต่กลับพบว่าไม่สามารถเชื่อมโยงกันได้
เบื้องหลังเหตุการณ์แมงมุมดูดไขกระดูก มีความเป็นไปได้สูงว่าจะมีสาเหตุของไวรัสซอมบี้ซ่อนอยู่ ดังนั้นเขาจึงให้ความสำคัญกับเบาะแสนี้เป็นอย่างมาก
ไม่มีทางจะเริ่มต้นได้…ครู่ต่อมา หลินอันขยี้ขมับ เก็บสมุดบันทึกกลับเข้าแหวน
บางทีเบาะแสที่ซ่อนเร้นเกี่ยวกับไวรัสซอมบี้นี้ อาจจะต้องเดินทางไปต่างประเทศด้วยตนเองถึงจะค้นพบได้…
ช่างเถอะ…ในขั้นตอนนี้ตนเองพยายามจะสำรวจความลับที่ใหญ่ที่สุดอย่างหนึ่งของเกมวันสิ้นโลกยังเร็วเกินไป
“แกร๊ก”
เปลวไฟที่สั่นไหวลุกโชนขึ้น หลินอันหยิบบุหรี่ออกมาจุดอย่างหาได้ยาก ควันบุหรี่ลอยอ้อยอิ่ง กลิ่นยาสูบจางๆ กระจายไปทั่ว
ครั้งล่าสุดที่สูบบุหรี่คือเมื่อไหร่? คือวันที่จากอันเซี่ยมางั้นหรือ?
บนเตียง โม่หลิงกางแขนกางขา ราวกับตัวอักษรจีน ‘ต้า’ ซบศีรษะลงในผ้าห่มที่นุ่มนิ่มเพื่อพักผ่อน หลังจากได้ยินเสียงไฟแช็ก เธอก็เอ่ยขึ้นอย่างอู้อี้
“คุณดู…อารมณ์ไม่ค่อยดี…”
“เป็นเพราะเห็นโม่ยวี่แล้วนึกถึงอันเซี่ยงั้นหรือ?”
หลินอันนิ่งเงียบไม่พูดอะไร บุหรี่ที่ปลายนิ้วสว่างวาบมืดลง ควันบุหรี่ที่บิดเบี้ยวลอยขึ้นไป ครู่ต่อมา เขาสูบบุหรี่เข้าไปหนึ่งอึกแล้วค่อยๆ พ่นออกมา
“ไม่เป็นไร ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน”
น้ำเสียงสงบนิ่ง แต่ก็ไม่อาจปิดบังความเหนื่อยล้าไว้ได้
ข่มความเศร้าโศกในใจลง สายตาของหลินอันสั่นไหว ในสมองหวนนึกถึงข้อมูลเกี่ยวกับ【ไททันเน่าเปื่อย-เทียม】
ตอนที่ดวงตาพิพากษาแสดงข้อมูลของอสูรกายตนนี้ออกมา เขาก็ยังงงงันไปพักหนึ่ง ข้อมูลเกี่ยวกับไททันในความทรงจำมีน้อยมาก แต่เกือบทั้งหมดล้วนเกี่ยวข้องกับระดับสาม สิ่งมีชีวิตประเภทเทพนิยาย, จินตนาการ, เหมือนกับหมาป่าจันทรา
เพียงแต่สิ่งมีชีวิตประเภทนี้ไม่ควรจะปรากฏตัวออกมาหลังจากที่ช่องทางมิติอื่นเปิดแล้วหรอกหรือ?
เขาสำรวจโรงพยาบาลอย่างละเอียดแล้ว ไม่พบช่องทางมิติอื่น และไม่พบเบาะแสใดๆ เกี่ยวกับมังกรทมิฬ ส่วนเรื่องที่ว่ามีช่องทางมิติอยู่รอบๆ จนสามารถผ่านอสูรกลายพันธุ์ที่มีขนาดร่างกายเท่ากับไททันได้ก็ไม่น่าจะเป็นไปได้ และอสูรกลายพันธุ์กับสิ่งมีชีวิตต่างโลกก็ไม่ได้จัดอยู่ในประเภทเดียวกัน
ภายใต้การคาดเดาติดต่อกัน ปลายนิ้วของหลินอันเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ
เทียม…คำอธิบายที่เฉพาะเจาะจงนี้กลับคล้ายกับคำอธิบายในพรสวรรค์ของผู้ปลุกพลังอย่างยิ่ง
หรือว่า…ไททันเน่าเปื่อยจะกลายพันธุ์มาจากผู้ปลุกพลัง?
“รีบไปนอนได้แล้ว!”
“ยังจะมาคิดเรื่องอะไรอีก!”
บนเตียง โม่หลิงพลันพยุงตัวขึ้นมา กระโดดลงจากเตียงดังตุ้บ เธอมองหลินอันด้วยความไม่พอใจ แล้วก็สวมรองเท้าแตะเตรียมจะออกจากประตู
“ฉันไปดูโม่ยวี่แล้ว…คุณไม่ได้นอนมากี่วันแล้ว?”
“กลับมาแล้วพบว่าคุณยังไม่นอนฉันจะอัญเชิญซอมบี้มากัดคุณ!”
“ปัง!”
ประตูห้องถูกปิดลงอย่างแรง ทิ้งให้หลินอันที่ใบหน้างงงันอยู่คนเดียว
ความห่วงใยของโม่หลิง…ช่างพิเศษเสียจริงๆ…
YOU MAY ALSO LIKE
