พ่อจอมผยอง / คุณพ่อสายเปย์ - บทที่457จุดหมายปลายทางคือดาวอังคาร

บทที่457จุดหมายปลายทางคือดาวอังคาร

ในที่สุดก็ต้องเริ่มออกเดินทางสู่จักรวาลอันกว้างใหญ่

ลู่เฉินถอนหายใจ ถ้าหากให้เวลาเขาอีกสิบปี เขาจะต้องพิชิตระบบสุริยะไปได้อย่างแน่นอน

แต่ตอนนี้เพราะไวรัส D กลับทำให้เขาต้องออกเดินทางบนถนนสายนี้ที่เต็มไปด้วยอันตรายและไม่คุ้นเคยเพื่อพิชิตจักรวาลอันกว้างใหญ่ก่อนเวลาถึงสิบปี

ลู่เฉินยังคงหนักใจเช่นเดิม

ในขณะนี้เมื่อมองดูโลกมีขนาดเล็กลงเรื่อย ๆ

อารมณ์ของทุกคนในตอนนี้มีความสับสนมาก

การเดินทางในครั้งนี้ เต็มไปด้วยความไม่รู้และอันตราย

และอาจไม่มีโอกาสที่จะกลับสู่อ้อมกอดของพื้นโลกได้อีกแล้ว

การเดินทางครั้งนี้ อาจจะเป็นจุดสิ้นสุด

ลู่เฉินไม่ได้ผิดสัญญา เขาฝากความหวังไว้กับมนุษย์ที่บุกเข้าไปที่บริษัท​

ถึงแม้ความหวังนั้นจะดูริบหรี่มากก็ตาม

เนื่องจากระบบหมุนเวียนอากาศจำเป็นต้องใช้พลังงานฟิวชั่นนิวเคลียร์และเขามีเหลืออยู่ในบริษัท​น้อยมาก

ระบบหมุนเวียนอากาศคงอยู่ได้ประมาณหนึ่งปี หากมนุษย์ที่บุกเข้ามาในบริษัท​ไม่สามารถหาวิธีที่แก้ไขปัญหา​ได้ภายในหนึ่งปี พวกเขาก็ยังคงต้องตายอยู่ดี

“ผมหวังว่าพวกคุณจะสามารถสร้างปาฏิหาริย์ได้” ลู่เฉินถอนสายตาและขจัดความหนักใจของเขาออกไป

“ผู้นำระดับสูงทั้งหมดมารวมตัวกันที่ห้องประชุม​ เพื่อทำการการประชุม” ลู่เฉินพูดไปทางช่องเสียงภายในยาน แต่ระดับสูงเท่านั้นที่ได้ยินและลุกขึ้นและเดินไปที่ห้องประชุม

ก่อนที่จะเข้าไปในห้องประชุมเขากำลังไปที่บริเวณสูบบุหรี่เพื่อสูบบุหรี่ เสี่ยวจิงและหลินตงเดินตามหลังเขาไป

และให้ผู้ช่วยของเขา เฉินจือหรานไปที่ห้องประชุมก่อน

ลู่เฉินหยิบบุหรี่ออกมาและยื่นให้พวกเขาคนละหนึ่งมวน แม้ว่าพวกเขาจะซื้อบุหรี่มากักตุนไว้เยอะมาก แต่บุหรี่ก็จะกลายเป็นของฟุ่มเฟือยตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป​

“นายสองคนหาเวลาไปที่ชั้นสองบ้างและฟังว่าพวกเขากำลังคิดอะไรอยู่ เราจะได้จัดการถูก” ลู่เฉินกล่าวหลังจากจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบ

“ พวกเขาจะกล้ามีความคิดอะไรครับ พวกเราให้ความหวังในการมีชีวิตอยู่ต่อไปกับพวกเขา พวกเขาควรจะรู้สึก​ขอบคุณ​ถึงจะถูก” หลินตงกล่าวอย่างไม่เห็นด้วย

“นายจะเข้าใจอะไร ฉันไม่ได้พูดเกินจริง ทั้งหมดหนึ่งแสนหนึ่งหมื่นคนในยานอวกาศซี-หวั้งลำนี้ จะกลายเป็นความหวังของมนุษยชาติ กลุ่มคนที่ยานอวกาศ​เทียนกงพาไปไม่มีความชำนาญในด้านเทคโนโลยีมากนัก อย่างมากพวกเขาสามารถอยู่ในอีกสิบปี หลังจากนี้ถ้าหากพวกเขายังหาดาวเคราะห์ที่เหมาะสำหรับอยู่อาศัยไม่ได้ พวกเขาก็มีแนวโน้มที่ตายได้ ดังนั้นตราบใดที่ยังมีความหวังเราก็ต้องอดทนพยายามต่อไป เพราะหนึ่งแสนหนึ่งหมื่นคนนี้ เป็นทั้งหมดนี้จะเป็นผู้สืบสานสุดท้ายของมนุษย์เรา “ลู่เฉิน​ถลึงตา​ใส่​หลินตงก่อนจะ​พูด​

“พี่เฉิน พี่พูดเรื่องพวกนี้กับเขาก็เหมือนสีซอให้ควายฟังครับ” เสี่ยวจิงพูดยิ้มๆ

“แหะๆ มันก็จริง​ครับ ผมเป็นผู้ชาย​ห่ามๆ จะไปเข้าใจเหตุผลพวกนี้ได้ยังไง​กัน​ พี่สั่งออกไปตรงๆเลยสิครับ” หลินตงพูด ก่อนจะยิ้มแหย

ลู่เฉิน​เหลือบตา​มอง​หลินตง แต่สิ่งที่หลินตงพูดมาก็ไม่ผิด เพราะถึงเขาฟังความคิดเห็น​ของ​พวกเขาก็ไม่มีประโยชน์​

หลังจาก​สูบบุหรี​เสร็จ​ ลู่เฉิน​ก็​เดินตรงไปที่ห้องประชุม

ในตอนนี้ทุกคนมารอกันพร้อมแล้ว นับได้ว่ามาพร้อมกันทุกคนเลย

ลู่เฉิน​นั้งลงบนเก้าอี้ ทุกคนต่างพากันนั่งเงียบ

“พวกเราเดินทางออกจากโลก ไม่มีโอกาสที่จะกลับไปที่โลกแล้ว ตอนนี้พวกเราถือเป็นพรรคเดียวกัน พวกเรามีประชากรทั้งหมดหนึ่งแสนหนึ่งหมื่นคน แต่ผมเชื่อ ว่าในอนาคตอีกสิบปี ยี่สิบปี จำนวนคนของเราจะเพิ่มมากขึ้น​ ผมต้องการให้มีรัฐบาล​มาคอยควบคุมดูแลประชาชนทั้งหนึ่งแสนหนึ่งหมื่นคนนี้ สร้างกฎระเบียบ​ให้กับพวกเขา สำหรับเรื่องนี้ ทุกท่านมีความคิดเห็น​อย่างไร​บ้าง”ลู่เฉิน​มองไปทางทุกคน

“ผมเห็นด้วยครับ”

“ผมเห็นด้วยครับ”

สำหรับ​เรื่อง​ที่​ลู่เฉิน​เสนอออกมา เหล่าคณะกรรมการล้วนแต่เห็นด้วย

ถึงแม้​ก่อนหน้านี้​พวกเขา​จะ​ไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้ แต่ทุกคนต่างก็หวังว่าจะได้ใช้ชีวิตที่สงบสุข​

โดยเฉพาะกลุ่มคนที่อยู่ชั้นสองเขาก็หวังเช่นนั้น

แม้ว่าจะเป็นไปไม่ได้ที่จะฟื้นพฤติกรรมการใช้ชีวิตเหมือนอยู่บนโลกในยานอวกาศ แต่หากมีระบบและระเบียบที่ทุกคนต้องปฏิบัติตาม และมีหน่วยงานของรัฐที่สามารถแก้ไขปัญหาต่าง ๆ ให้กับพวกเขา ทุกคนก็สามารถมีชีวิตอยู่ได้อย่างสงบสุข

“ถ้าอย่างนั้นเรามาเลือกหัวหน้า​รัฐบาลกันก่อน คนคนนี้มีหน้าที่แก้ปัญหาทุกอย่างในหมู่คนธรรมดา แต่เขาไม่มีสิทธิ์ยุ่งเกี่ยวกับการตัดสินใจของยานอวกาศซี-หวั้งได้ มีเพียงผมเท่านั้นที่จะตัดสินใจทุกอย่างในยานอวกาศซี-หวั้งได้ ถ้ามัน เป็นเรื่องที่สำคัญบางอย่างต้องให้ผมลงนามก่อนที่จะได้รับการอนุมัติอย่างเป็นทางการ”ลู่เฉินพูด

สำหรับการจัดการของลู่เฉิน ไม่มีใครสามารถขัดได้

ในทางตรงกันข้าม ถ้าหากในยานอวกาศซี-หวั้งมีความแตกต่างกันในด้านความคิด มันจะสร้างความจลาจลขึ้นมาภายในยานอวกาศอย่างแน่นอน

จำนวนมนุษย์มีอยู่แค่นี้ จะเกิดปัญหาจนสูญเสียใครคนใดคนหนึ่งไปไม่ได้

ดังนั้นคนที่มีวิสัยทัศน์ยังคงหวังว่าลู่เฉินจะเป็นคนเผด็จการ อย่างน้อยก่อนที่จะพบดาวเคราะห์ที่อาศัยได้ เขาจะต้องเป็นเผด็จการ

“ผมขอเสนอเซ่เว่ยเหาเป็นหัวหน้าครับ แต่เดิมเขาคือ นายอำเภอของยวี่โจวและภายใต้การนำของเขา ยวี่โจว ได้พัฒนาจากเทศบาลที่สี่ไปเป็นเทศบาลที่สองซึ่งแสดงให้เห็นถึงความสามารถด้านการปกครองที่แข็งแกร่งของเขา” หวังเหวยเสนอชื่อเซ่เว่ยเหาออกมาเป็นคนแรก

“ผมเองก็ด้วยครับ ผมคิดว่า เซ่เว่ยเหาเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดครับ” อวู๋กวางเจิ้นอดีตผู้บัญชาการทหารกล่าวสนับสนุนเซ่เหวยเช่นกัน

ในวันที่เกิดการจลาจล เขาทำงานที่ลู่เฉินมอบหมายไว้สำเร็จ ​และเข้ามาเป็นหนึ่งในสมาชิกของยานอวกาศ​ได้

“ผมก็เห็นด้วยเหมือนกันครับ”

“ ผมก็เห็นด้วยเหมือนกันครับ”

คนอื่น ๆ ก็พยักหน้าเช่นกัน มีเพียงเซ่เว่ยเหาเท่านั้นที่เป็นตัวเลือก​ที่ดีที่สุด

ดวงตาของเซ่เว่ยเหาเป็นประกาย แต่เดิมเขารู้สึกว่าที่เขาสามารถขึ้นมาบนยานอวกาศได้เพราะความสัมพันธ์ระหว่างเขากับลู่เฉิน​ เพราะเขาและลู่เฉิน​มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมาโดยตลอด ไม่เคยคาดหวังว่าจะมีโอกาสเป็นผู้มีอำนาจในการตัดสินใจ

ถึงแม้ว่าผู้มีอำนาจตัดสินใจนี้จะสามารถจัดการประชาชน​ทั่วไปได้เท่านั้น ไม่สามารถเทียบกับลู่เฉินได้ แต่นี่ก็ถือว่ามีอำนาจเช่นกัน

“เอาล่ะฉันจะแต่งตั้งหัวหน้าคนแรกของรัฐบาล เซ่เว่ยเหา ตอนนี้ เฉินจือหรานจดบันทึกไว้ แล้วทำการประกาศจดหมายแต่งตั้งออกไปเพื่อแจ้งให้ทุกคนทราบ” ลู่เฉิน​มองไปที่เซ่เว่ยเหา แล้วพูดกับเฉินจือหราน

เฉินจือหรานพยักหน้ารับ จากนั้นเปิดหน้าจอโฮโลแกรมและเริ่มบันทึก

“ขอบคุณสำหรับความไว้วางใจของ​ทุกท่านครับ ผมจะไม่ทำให้ทุกคนผิดหวัง” เซ่เว่ยเหาลุกขึ้นและกล่าวขอบคุณ​ทุกคน

“เอาล่ะรองหัวหน้าผมขอเสนอให้หวังเหวยทำหน้าที่นี้ พวกคุณทั้งสองจะลงไปจัดตั้งหน่วยงานรัฐบาลของคุณมา ส่วนใครที่คุณต้องการแต่งตั้งคุณสามารถเลือกด้วยตัวเองผมไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยว” ลู่เฉิน พยักหน้าและมองหน้าหวังเหวยอีกครั้ง

“ครับ”หวังเหวยลุกขึ้นยืนแล้วพูด

ทุกคนตบมือให้ เพื่อแสดงความยินดี​กับเซ่เว่ยเหากับหวังเหวย

“งั้นตอนนี้ พวกเรามาปรึกษา​กันเรื่องที่สองกันเถอะ” ลู่เฉินพูดขึ้น​มา​อีกครั้ง