พ่อจอมผยอง / คุณพ่อสายเปย์ - บทที่463 สื่อจิ้นโมโห

บทที่463 สื่อจิ้นโมโห

“ทำไมระบบการสื่อสารถึงล้มเหลว เราไม่ใช้เทคโนโลยีการสื่อสารควอนตัมอย่างนั้นเหรอ ด้วยรหัสผ่านที่ไม่ซ้ำกันซึ่งสลับเปลี่ยนได้ตลอดเวลา มันจะล้มเหลวได้อย่างไรกัน”

ในห้องประชุมใหญ่ของยานอวกาศ ลู่เฉินคำรามอย่างโมโห

พูดตามตรงนี่เป็นครั้งแรกที่เขามีอารมณ์รุนแรงต่อหน้าติงต้าเฉิงและกลุ่มนักวิทยาศาสตร์

เวลาผ่านไปเกือบสิบชั่วโมงแล้ว ที่ติงต้าเฉิงและคนอื่น ๆ ยังหาสาเหตุไม่เจอ ข้างล่างมีทหารทีมบุกเบิกถึงสองพันนาย จะไม่ให้เขาร้อนใจได้ยังไงกัน

ตอนนี้พวกเขาเหลืออยู่แค่หนึ่งแสนหนึ่งหมื่นคนแล้ว จะให้เสียสละใครไปก็ไม่ได้ทั้งนั้น

“กัปตันครับ เราสงสัยว่ามีคลื่นสัญญาณบางอย่างบนดาวอังคารที่ตัดสัญญาณควอนตัมของเราไปครับ เพราะดาวเทียมสื่อสารควอนตัมของเราไม่มีปัญหาแน่นอน” ติงต้าเฉิงกล่าวด้วยความรู้สึกเสียใจ

ในฐานะหัวหน้านักวิทยาศาสตร์ของยานอวกาศลำนี้ แต่เขากลับยังหาสาเหตุของปัญหาไม่เจอมาสิบชั่วโมงแล้วและเขาก็กังวลมากเช่นกัน

“ คลื่นสัญญาณรบกวนอย่างนั้นเหรอ?” ลู่เฉินขมวดคิ้ว เขาคิดว่านี่เป็นฝีมือคนทำแน่นอน

เมื่อนึกถึงตรงนี้ หัวใจของเขาก็พลันหวาดหวั่น ถ้าเป็นฝีมือมนุษย์แสดงว่าที่ดาวอังคารมีมนุษย์อยู่หรือไม่ก็เป็นฝีมือของสัตว์

แต่ว่าสภาพอากาศบนดาวอังคารแย่ถึงขนาดนั้น และยานสำรวจที่พวกเขาเคยส่งออกไปสำรวจก่อนหน้านี้ก็ไม่พบว่ามีอะไรอยู่บนดาวอังคารเลย นั่นก็หมายความว่า การคาดเดาของพวกเขาก่อนหน้านี้ไม่ถูกต้อง

“ถ้าเป็นคลื่นพิเศษรบกวนดาวเทียมสื่อสารควอนตัมจริงๆ มันน่าจะเกิดมาจากพลังงานของดวงอาทิตย์สินะ” ลู่เฉินคาดเดา

“ไม่ใช่แค่นั้นนะครับ ดวงอาทิตย์สามารถปล่อยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าชนิดพิเศษออกมา แต่เรายังไม่รู้ว่ามันคือคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าชนิดไหนและเราไม่สามารถแก้ปัญหานี้ได้ชั่วคราวครับ ”

ติงต้าเฉิงเอ่ยพูด “แต่เราสามารถสร้างดาวเทียมสื่อสารแบบซิงโครนัสขึ้นมาใหม่ได้ครับ ซึ่งจะใช้งานได้ในเช้าวันพรุ่งนี้ จากนั้นเราจะสามารถติดต่ออีกฝ่ายได้ทางคลื่นวิทยุ”

“กัปตันไม่ต้องกังวลครับ เรายืนยันโดยพื้นฐานแล้วว่าไม่มีมนุษย์ต่างดาวบนดาวอังคาร ดังนั้นพวกเขาจะต้องไม่ตกอยู่ในอันตรายแน่นอน ถ้าหากพวกเขาพบกับอันตรายพวกเขาจะต้องกลับขึ้นมาบนยานอวกาศตั้งนานแล้วครับ” นักวิทยาศาสตร์ยังกล่าวต่ออีก

“จริงด้วย” ลู่เฉินพยักหน้า แม้ว่าเขาจะมีความรู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดีอยู่เสมอ แต่เขาก็รู้สึกว่าหากมีอันตรายเกิดขึ้นที่ด้านล่างจริงๆ สื่อจิ้นจะต้องพาพวกเขากลับมาอย่างแน่นอน

…

ในเวลานี้บนดาวอังคาร ทหารทุกคนที่หนีกลับไปที่กระสวยอวกาศก็ได้รับรู้ปัญหาที่ว่าระบบต่อต้านแรงโน้มถ่วงไม่สามารถเปิดใช้งานได้

เมื่อฟังสัตว์ประหลาดที่อยู่ข้างนอกโจมตีกระสวยอย่างต่อเนื่อง ทุกคนก็เริ่มรู้สึกหมดหวัง

พวกเขารู้ถึงสรรพคุณของอาวุธสัตว์ประหลาดเหล่านั้นดี พวกมันสามารถเจาะเข้าไปในชุดอวกาศได้อย่างง่ายดาย แล้วมันจะเจาะเปลือกของกระสวยอวกาศได้ด้วยหรือไม่?

ทุกคนเริ่มไม่มีความมั่นใจ

สิ่งที่ทำให้ทุกคนสิ้นหวังมากขึ้น คือการขอความช่วยเหลือจากด้านบนยังไม่ได้รับการตอบกลับ พวกเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

บางคนถึงกับเริ่มคิดไปในทางที่ไม่ดี

ว่าสัตว์ประหลาดบนดาวอังคารที่อยู่ด้านนอกอาจถูกพบเห็นแล้วตั้งแต่แรก แต่พวกเขาถูกทอดทิ้งไว้ที่นี่แล้ว!

แม้ว่าความคิดนี้จะถูกลบออกไปอย่างรวดเร็ว แต่หลายคนก็ยังอดไม่ได้ที่จะคิดเรื่องนี้ในใจไม่ได้

ท้ายที่สุดไม่ว่าจะเป็นยานอวกาศเทียนกงในตอนแรกหรือยานอวกาศซี-หวั้ง พวกเขาล้วนแต่คิดจะทอดทิ้งมนุษยชาติทั้งนั้น

แม้ว่าจะทำเพื่อสืบสานมนุษยชาติต่อไป ไม่ว่าจะยานอวกาศเทียนกง หรือยานอวกาศซี-หวั้ง พวกเขาต้องละทิ้งมนุษย์ส่วนใหญ่อยู่ดี และพวกเขาก็เคยทอดทิ้งมนุษยชาติมาแล้วด้วย

ดังนั้นหากเป็นเช่นนี้ก็ไม่แปลกที่ยานอวกาศซี-หวั้งจะไม่ทอดทิ้งพวกเขา

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ทุกคนก็นั่งลงบนที่นั่งในกระสวยอวกาศอย่างหมดแรง สีหน้าของพวกเขามีแต่ความสิ้นหวัง

“แม่ทัพสื่อ ผมขอถามคำถามหน่อยได้ไหมครับ ถ้ายานอวกาศซี-หวั้งพบว่ามีสัตว์ประหลาดบนดาวอังคาร พวกเขาจะมาช่วยพวกเราไหมครับ” ทหารที่อยู่ข้างๆสื่อจิ้นถามขึ้นมา

“ ฉันคิดว่าถ้าพวกเขารู้ถึงความน่ากลัวของสัตว์ประหลาดบนดาวอังคาร พวกเขาจะไม่มาช่วยเราแน่นอน เพราะระบบต่อต้านแรงโน้มถ่วงไม่สามารถใช้งานได้บนดาวอังคารและพวกเขาจะไม่สามารถบินออกจากดาวอังคารได้ถ้าพวกเขาลงมาช่วยพวกเรา” ทหารอีกคนพูดขึ้นมา

“ แน่นอนว่ากัปตันของเราก็เป็นคนโหดร้ายเช่นกัน นายลืมไปแล้วเหรอว่าเมื่อแผ่นดินเกิดจลาจล ตอนที่พวกอันธพาลบุกเข้าไปที่บริษัท เขา ก็สั่งให้ยิงคนเหล่านั้น โดยไม่มีลังเลใจเลยสักนิด นั่นมันชีวิตตั้งหลายแสนชีวิตเลยนะ อีกทั้งพวกเขายังไม่มีอาวุธอยู่ในมือเลยด้วย เห็นได้ชัดว่ากัปตันทำได้ทุกอย่างในช่วงเวลาวิกฤต “ทหารอีกคนส่ายหัวและพูด

“ ไอ้เชี่ยแม่ง” ทันใดนั้นสื่อจิ้นก็หันกลับมาและจ้องไปที่ทหารที่พูดทั้งสองคน ทหารที่อยู่ในกระสวยอวกาศเป็นทหารในกองของเขาทั้งหมด หรือจะเรียกว่าลูกน้องคนสนิทที่ผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน เขาคิดไม่ถึงเลยว่าพวกเขามีความคิดแย่ๆแบบนี้

“ ฉันติดตามคุณชายมาหลายปีแล้ว คุณชายไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้นเด็ดขาด ถ้าคุณชายเป็นคนแบบที่พวกนายคิด พวกนายยังมีโอกาสที่จะอยู่บนยานอวกาศอีกเหรอ?” สื่อจิ้นเอ่ยพูดอย่างโมโห

ทหารส่วนใหญ่ของเขาเป็นผู้กล้าหาญ แม้ว่าพวกเขาจะอยู่กับเขามาสองสามปี แต่มีเพียงไม่กี่คนที่รู้จักลู่เฉิน

“ จากนี้ไป ถึงแม้จะต้องตาย นายก็ไม่มีสิทธิ์จะสงสัยในตัวคุณชาย ถ้าใครกล้าสงสัยคุณชายอีกฉันจะฆ่าคนนั้นทิ้งซะ” สื่อจิ้นตะโกนอย่างโมโห

เมื่อทุกคนเห็น สื่อจิ้นกำลังโมโห พวกเขาก็เริ่มกลัว

แม้ว่าสื่อจิ้นจะโมโห เมื่อพวกเขาไม่ตั้งใจฝึกซ้อม แต่ทุกคนก็รู้ดีว่าเขาไม่ได้โกรธจริงๆ

แต่ในเวลานี้พวกเขารู้สึกได้ถึงความโกรธที่น่ากลัวของสื่อจิ้น

“ขอโทษครับ พวกเราคิดผิดไปแล้ว และเราจะไม่สงสัยกัปตันอีกแล้วครับ!”

กลุ่มทหารยืนขึ้นและขอโทษสื่อจิ้น

“ ไม่ต้องห่วงหรอก เปลือกนอกของกระสวยอวกาศสร้างขึ้นมาด้วยวัตถุดิบพิเศษที่หายาก

เป็นไปไม่ได้ที่กลุ่มสัตว์ประหลาดทำลายมันได้ ทุกคนนอนพักผ่อนกันได้แล้ว พรุ่งนี้ตื่นมาแล้วเราค่อยออกไปทำลายพวกสัตว์ประหลาดให้หมด “ความโกรธของสื่อจิ้นลดลงมาก

ทุกคนพยักหน้า พร้อมกลับไปที่ที่นั่งและนอนพักผ่อน เวลาผ่านไปสักพักสัตว์ประหลาดข้างนอกดูเหมือนจะรู้ว่าพวกมันไม่สามารถเจาะกระสวยเข้ามาได้จึงหยุดไปเอง

“ ใส่หมวกเกราะไว้ด้วย” สื่อจิ้นเตือนสติเมื่อหลายคนถอดหมวกเกราะออก

แม้ว่าจะมีระบบหมุนเวียนอากาศในกระสวยอวกาศ แต่หากเกิดเหตุฉุกเฉิน ก็สามารถตั้งรับได้ทันเวลา

“ คุณชายจะมาช่วยพวกเราใช่ไหมครับ”

สื่อจิ้นนอนอยู่บนเก้าอี้และค่อยๆหลับไป

พูดตามตรง แม้เขาจะมีพลังมาก แต่เขาก็สูญเสียพลังงานไปกับการต่อสู้คืนนี้เยอะมากเช่นกัน

ถ้าเขาไม่พยายามฆ่าสัตว์ประหลาดพวกนั้นอย่างสุดกำลัง ทีมบุกเบิกคงได้รับบาดเจ็บมากกว่านี้แน่ๆ

“สื่อจิ้น สื่อจิ้น นี่ฉันลู่เฉินเองนะ ถ้าได้ยินแล้วตอบกลับด้วย ”

“สื่อจิ้น สื่อจิ้น นี่คือยานอวกาศซี-หวั้ง ได้ยินแล้วตอบกลับด้วย”

ทันใดนั้นสื่อจิ้นก็ได้ยินเสียงของลู่เฉินก็ทำให้เขาก็ตื่นจากฝันร้าย