ภรรยาดีสามีขยัน เบื่อแล้วตบตีกัน มิสู้ขยันสร้างเนื้อสร้างตัว [นิยายแปล] - บทที่ 18 ฉีกหน้าอย่างสุภาพ
“หนึ่งร้อยเหวิน? มากเกินไปแล้ว พวกเขาจะคู่ควรกับเงินมากมายเช่นนั้นงั้นหรือ ข้าว่าให้แค่สองเหวินก็พอแล้ว!” เจียงซื่อรีบพึมพำเสียงต่ำ
“ข้าบอกว่าหนึ่งร้อยก็ต้องหนึ่งร้อยเหวิน ไปเอาเงินมาให้พวกเขา!” กู้อันขมวดคิ้วตวาดเสียงดัง
เจียงซื่อจำใจเดินไปหยิบเงิน ระหว่างเดินนางก็พึมพำไปตลอดทาง ทั้งกระแทกเท้าเสียงดังทั้งชนโต๊ะชนเก้าอี้โครมคราม
กู้อันโดนเสียงรบกวนจนขมวดคิ้วแน่น โบกมือไล่กู้ฉางสุ่ยทันที “ได้ของที่ต้องการแล้ว พวกเจ้าออกไปเสีย”
กู้ฉางสุ่ยไม่พูดอะไรอีก ดึงมือเถียนฮวนแล้วเดินออกไป
พอกลับมาถึงห้อง กู้ฉางสุ่ยก็ถอนหายใจเบา ๆ “เก็บของเถอะ อย่างไรก็ต้องไปอยู่ดี”
เถียนฮวนพยักหน้า ทั้งคู่จึงเริ่มเก็บของอย่างเงียบๆ
ของของกู้ฉางสุ่ยก็ไม่ได้มีอะไรมาก มีแค่เสื้อผ้าเก่าๆ ที่ถูกซักจนสีซีดไม่กี่ชิ้น กับผ้าห่มบางๆ หนึ่งผืนม้วนรวมกันแล้วใช้ผ้าปูเตียงห่อจนกลายเป็นห่อผ้าใบโต
ส่วนของเถียนฮวนยิ่งน้อยเข้าไปใหญ่
นางเพิ่งแต่งเข้ามาได้แค่สี่วัน ยังไม่ได้ซื้อสิ่งใดเพิ่ม ดังนั้นนางแค่จัดห่อผ้าเล็กๆ ที่เตรียมมาตอนแต่งเข้าบ้านใหม่ให้เรียบร้อย แล้วใส่ตำราแพทย์ของบิดาที่เอามาจากบ้านตระกูลถังลงไป เท่านี้ก็เก็บของเสร็จ
พอแบกห่อผ้าออกจากห้อง ก็เห็นกู้ฮวาจือกับกู้ฮวาเย่ว์เดินเข้ามาคนละมือหิ้วกระสอบป่านมาด้วยคนละใบ วางลงกับพื้นเสียงดัง แล้วกู้ฮวาจือก็เอ่ยเสียงเย็นชา
“นี่คือข้าวสารยี่สิบจิน[1] น้ำมันสองจิน กับเกลือ น้ำตาล น้ำส้มสายชู อย่างละนิดอย่างละหน่อย ของพวกนี้กินได้เกินเดือนแน่นอน เราแยกบ้านแล้วยังต้องเลี้ยงดูพวกท่าน นี่ก็ถือว่าช่วยจนถึงที่สุดแล้ว อย่าหน้าด้านกลับมาขออะไรอีก!”
ตอนนั้นเจียงซื่อก็ออกมาพอดี นางโยนถุงเงินหนักอึ้งมาใส่ตรงหน้า
“เงินหนึ่งร้อยเหวิน เอาไปแล้วก็ไปซะ!”
เถียนฮวนก้มลงเก็บถุงเงินขึ้นมา แล้วเปิดออก เทเหรียญทองแดงข้างในออกมาเริ่มนับทีละเหรียญ
เจียงซื่อสีหน้าเปลี่ยน “เหตุใดเจ้าทำเช่นนี้ เจ้าไม่เชื่อข้าหรือ”
“ถ้าท่านแม่ใส่มาครบแล้ว เราจะนับกี่รอบก็ไม่เกี่ยวอะไรกับท่านแม่อยู่แล้วนี่เจ้าคะ” เถียนฮวนสวนกลับอย่างไม่เกรงใจ
“พวกเจ้าไม่ไว้ใจข้าใช่หรือไม่!” เจียงซื่อโวยลั่น “ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นข้าไม่ให้แล้ว คืนเงินมาเดี๋ยวนี้!”
นางเงื้อมือขึ้นเตรียมพุ่งเข้ามาจะแย่งเงินคืน กู้ฮวาจือกับกู้ฮวาเย่ว์ก็รีบตามมาสมทบ แค่มองท่าทางก็รู้ว่ามีพิรุธแน่นอน
“สามี!”
เถียนฮวนร้องออกมาอย่างรีบร้อน
กู้ฉางสุ่ยพุ่งตัวมาขวางไว้ทันที กางแขนกันนางออกห่างจากแม่กับน้องสาว
เถียนฮวนก็ไม่รอช้า เทเหรียญทั้งหมดลงกับพื้นต่อหน้าทุกคน แล้วเริ่มนับเสียงดัง “หนึ่ง สอง สาม…”
ท่ามกลางเสียงโวยวายของสตรีทั้งสาม เถียนฮวนก็นับเงินเสร็จพอดี และในจังหวะนั้นเอง กู้อันก็เดินออกมาจากในบ้าน นางจึงเอ่ยฟ้องทันที
“ท่านพ่อ เงินที่ให้มามีแค่เก้าสิบเหวิน ขาดไปสิบเหวินเจ้าค่ะ”
ใบหน้ากู้อันพลันมืดลง
“เจ้าเอาเงินสิบเหวินมาให้พวกเขาเดี๋ยวนี้”
“อย่าไปฟัง นางโกหก! ข้าให้ไปครบแน่นอน เป็นนางเองต่างหากที่แอบซ่อนไว้ แล้วกลับมาใส่ร้ายว่าข้าขี้โกง!” เจียงซื่อตะโกนโต้ทันควัน
เถียนฮวนยกมือขึ้นทันที “เราสองคนไม่มีเงินติดตัวแม้แต่เหวินเดียว ถ้าท่านแม่ไม่เชื่อจะค้นตัวดูก็ได้นะเจ้าคะ”
สีหน้ากู้อันยิ่งขรึมลงกว่าเดิม “ข้าให้ไปเอามาให้ก็เอามาเถอะ เงินแค่สิบเหวินจะไปเสียดายอะไรนักหนา!”
เจียงซื่อบ่นพึมพำไม่หยุด แต่สุดท้ายก็ล้วงเงินสิบเหวินจากอกเสื้อมาโยนลงพื้นอย่างไม่พอใจ
เถียนฮวนไม่พูดไม่จา ก้มลงเก็บเหรียญทั้งหมดขึ้นมาใส่ถุงอย่างเรียบร้อย จากนั้นก็พยักหน้าให้กู้ฉางสุ่ย
“เราไปกันเถอะ”
“เดี๋ยวก่อน!”
แต่ทั้งสองเพิ่งเดินมาถึงหน้าประตูบ้าน กู้ฮวาจือก็ร้องลั่นขึ้น แล้ววิ่งเข้ามาขวางหน้า
กู้ฉางสุ่ยหยุดฝีเท้า “มีอะไรอีก”
“เปิดห่อผ้าออกให้เราตรวจหน่อย!” กู้ฮวาจือตะโกนลั่น
กู้ฮวาเย่ว์ก็รีบพยักหน้า “ใครจะรู้ว่าพวกท่านขโมยของจากบ้านไปซ่อนในห่อหรือเปล่า ของพวกนั้นเป็นของของบ้านตระกูลกู้ จะให้พวกท่านหอบเอาไปได้อย่างไร”
“ได้เลย!” เถียนฮวนยิ้มบางๆ
รอยยิ้มของนางทำให้สองพี่น้องถึงกับขนลุกซู่.
..รอยยิ้มแบบนี้ ไม่มีทางเป็นเรื่องดีแน่!
ทันใดนั้น เถียนฮวนก็ยกมือผลักทั้งสองคนออกไปด้านข้าง แล้วเดินไปผลักบานประตูออก กู่ร้องเสียงดังลั่น
“พี่น้องในหมู่บ้าน ฟังทางนี้หน่อยเจ้าค่ะ!”
“เจ้าทำอะไรของเจ้า!”
คนทั้งบ้านหน้าซีดทันที
เจียงซื่อรีบตะโกน “ปิดประตูเข้าไว้! อย่าให้พวกเขาบ้าไปมากกว่านี้!”
ทว่าหลังจากเถียนฮวนผลักประตูใหญ่แล้ว นางก็รีบยึดบานประตูข้างหนึ่งไว้แน่น ทั้งยังส่งสายตาให้กู้ฉางสุ่ยด้วย กู้ฉางสุ่ยจึงรีบเดินไปยืนดักประตูอีกด้านทันที
สองคนยืนตรึงประตูไว้ไม่ยอมให้ปิด ในขณะเดียวกัน ก็เริ่มมีเสียงฝีเท้าคนเดินมาจากรอบทิศ
หมู่บ้านนี้สงบเงียบมาช้านาน แค่มีเสียงผิดปกตินิดหน่อยก็เรียกคนได้มากมาย แล้วนี่เถียนฮวนถึงขั้นตะโกนเสียงดังขนาดนั้น คนจะไม่ออกมาดูได้อย่างไร
ในเวลาไม่นาน ผู้คนจากบ้านใกล้เรือนเคียงก็แห่มากันเต็มหน้าบ้าน
เมื่อเห็นว่าผู้ชมมามากแล้ว เถียนฮวนก็เดินออกมายืนตรงหน้า ยกมือคารวะพร้อมกล่าวเสียงดัง
“ทุกท่าน ข้าชื่อเถียนฮวน เป็นภรรยาของกู้ฉางสุ่ยที่เพิ่งแต่งเข้าบ้านเมื่อสี่วันก่อน วันนี้พวกเราจะต้องแยกบ้านจากบ้านเดิม เพื่อความยุติธรรมและป้องกันข้อครหาในภายหลัง จึงขอเชิญทุกท่านมาเป็นพยานให้พวกเราด้วยเจ้าค่ะ”
พูดจบ นางก็ปลดห่อผ้าออกจากหลัง แล้วเปิดออกด้วยมือทั้งสองข้างก่อนจะเทสิ่งของทั้งหมดลงพื้น
เสียงข้าวของตกกระทบพื้นดังกราว เถียนฮวนก็ย่อตัวลง ปูผ้าห่อผ้าให้เรียบร้อย จากนั้นค่อยๆ เก็บของแต่ละชิ้นกลับวางเรียงบนผ้าอย่างตั้งใจ
“ของชิ้นนี้คือเสื้อผ้าที่ข้าเอามาจากบ้านท่านลุง…นี่คือปิ่นเงินที่ท่านแม่ของข้าให้เป็นสินเดิม…ส่วนหนังสือพวกนี้คือตำราแพทย์ที่ท่านพ่อทิ้งไว้ให้…”
นางแสดงหนังสือให้ทุกคนดู
“ทุกท่านดูให้ชัด ตำราเล่มนี้ไม่มีสิ่งใดซุกซ่อนเลย ข้างในมีเพียงบันทึกของท่านพ่อข้าเท่านั้น”
เมื่อเปิดจนครบทุกเล่ม นางก็หันไปยิ้มให้พ่อแม่สามี
“ท่านพ่อ ท่านแม่ หากพวกท่านคิดว่ามีของใดที่เป็นของบ้านหลังนี้ก็เชิญมาตรวจสอบได้เลย”
สีหน้าของกู้อันดำคล้ำลงทันตา ส่วนเจียงซื่อก็หน้าแดงก่ำ นางรีบเข้ามาดึงเถียนฮวนออกไป
“กลางวันแสกๆ เจ้าจะบ้าหรือไร ยังจะมาทำแบบนี้อีก รีบเข้ามาข้างใน!”
แต่เถียนฮวนปัดมือของนางออก
“ก็ไม่ใช่เพราะท่านกลัวว่าเราจะแอบหยิบของในบ้านไป จึงให้น้องสาวสามีตรวจของทีละชิ้นมิใช่หรือ ไหนๆ จะตรวจทั้งทีก็ให้ทุกคนช่วยดูเสียหน่อย อย่างน้อยหากวันหลังบ้านหลังนี้ทำของหาย จะได้ไม่โยนความผิดมาที่พวกเรา ต่อให้ข้ามีปากอีกสิบปากก็อธิบายไม่ไหวอยู่ดี!”
เมื่อเถียนฮวนจัดของของตนเองเสร็จ ก็หันไปบอกกู้ฉางสุ่ยว่า
“ตาท่านแล้ว”
[1] จิน หน่วยชั่งน้ำหนักในระบบจีนโบราณ 1 จิน เท่ากับ 500 กรัม
YOU MAY ALSO LIKE
