มหาจักรพรรดิราชันย์เทพ - ตอนที่ 164 สังหารต่อเนื่อง
“เจ้าคือใครกันแน่?”
ชายชราผู้สวมชุดคลุมสีเทาจ้องมองซูเฉินด้วยสีหน้าจริงจัง น้ำเสียงแฝงความระวังเต็มเปี่ยม
พวกเขาทั้งหมดมองซูเฉินราวกับกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่น่าหวั่นเกรง
แม้ว่าซูเฉินจะอยู่เพียงขอบเขตขุนนางยุทธ์ แต่การโจมตีเมื่อครู่กลับน่ากลัวถึงขีดสุด จ้าวยุทธ์หญิงผู้สูงวัยที่อยู่ในระดับห้าของขอบเขตราชายุทธ์กลับได้รับบาดเจ็บสาหัสเพียงหมัดเดียวจากเขา!
ระดับพลังของพวกเขาไม่ได้ต่างจากนางนัก จึงล้วนระแวดระวังซูเฉินอย่างยิ่ง
ซูเฉินไม่แม้แต่จะปรายตามองพวกเขาเลย สายตาของเขาเอาแต่จับจ้องไปที่หลินลั่วเว่ยอย่างอ่อนโยน จนกระทั่งโอสถชำระพิษเขียววิญญาณที่เขาป้อนให้นางเริ่มออกฤทธิ์ พิษในร่างของนางเริ่มจางหาย เขาจึงโล่งใจ
“ซูเฉิน พวกมันคือต้นตระกูลของสี่ตระกูลใหญ่แห่งนครหลวงต้าหลิน ล้วนอยู่ในระดับราชายุทธ์ พลังของพวกมันมิอาจประมาทได้ เจ้าต้องระวังให้มาก!”
หลินลั่วเว่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง
แม้นางจะรู้ว่าซูเฉินแข็งแกร่งยิ่งนัก แต่นางก็ยังอดเป็นห่วงเขาไม่ได้
“ไม่ต้องห่วง ใครก็ตามที่กล้าทำร้ายเจ้า…จะต้องชดใช้! ลั่วเว่ย เจ้าตามข้าไปฆ่าคนกันเถอะ!”
ซูเฉินกล่าวเสียงนุ่ม ก่อนจะอุ้มหลินลั่วเว่ยไว้ในอ้อมแขนแล้วหมุนกายกลับมา สายตาอันเคยอ่อนโยนกลับกลายเป็นเย็นเยียบและคมกริบราวคมมีด แฝงไว้ด้วยจิตสังหารอันหนักหน่วง
“เจ้าหนู อย่าทะนงตัวไปหน่อยเลย! คิดว่าตัวเองอยู่แค่ขอบเขตขุนนางยุทธ์แล้วฝึกฝนเคล็ดกายาได้สำเร็จ จะสามารถต่อกรกับราชายุทธ์ได้งั้นหรือ? ช่างโง่เขลานัก ฆ่ามัน!”
ชายชราร่างเตี้ยในชุดคลุมโลหิตกล่าวด้วยแววตาเยียบเย็น
“พร้อมใจกันสังหาร!”
ชายชราผู้สวมชุดคลุมสีเทาชักกระบี่ดำซึ่งแผ่พลังสังหารออกมาเต็มเปี่ยมขึ้นในมือ เขารู้ดีว่าศึกนี้เลี่ยงไม่ได้
“ข้ายังไม่อยากฆ่าเด็กหนุ่มหน้าตางดงามเช่นเจ้านัก แต่ก่อนตาย ข้าจะให้เจ้าดูว่าข้าจะทำลายใบหน้าของยัยนั่นอย่างไร!”
สตรีวัยกลางคนที่งามสะพรั่งหัวเราะเบา ๆ แต่สายตากลับเย็นชาเป็นน้ำแข็ง
บนใบหน้าของนางมีรอยแผลจากกระบี่ของหลินลั่วเว่ยที่ฝากไว้ ความแค้นนั้นนางไม่มีวันลืม
เปรี้ยง!
พลังลมปราณของราชายุทธ์ทั้งสามแผ่พุ่งทั่วร่าง พลังแห่งฟ้าดินถาโถมมุ่งหน้าสังหารซูเฉิน
“พวกเศษสวะ!”
ซูเฉินแค่นเสียง ดวงตาเย็นเยียบยิ่งนัก
เขาโอบหลินลั่วเว่ยไว้แน่นด้วยแขนหนึ่ง อีกมือเปลี่ยนเป็นหมัดไร้เทียมทาน ซัดออกทันที
เปรี้ยง!
เสียงฟ้าร้องคำราม ฟ้าดินสั่นสะเทือน
หมัดของซูเฉินดั่งภูเขาโบราณ ไม่ได้ใช้กระบวนท่าใด ๆ อาศัยเพียงพลังร่างกายบริสุทธิ์ ทรงพลังและบ้าคลั่งยิ่งนัก
กระบี่ดำในมือชายชราชุดเทาถูกหมัดเดียวของซูเฉินบดขยี้เป็นผุยผง ลมปราณโลหิตของชายชราร่างเตี้ยถูกกระจายสิ้น แขนข้างหนึ่งระเบิดกลายเป็นหมอกโลหิต
กระบี่วิญญาณของสตรีวัยกลางคนไม่อาจทะลุแม้แต่ผิวหนังของซูเฉิน ถูกหมัดเดียวบดทำลายสิ้นเช่นกัน
ทั้งสามร่างกระเด็นไปคนละทิศ ดุจถูกฟ้าผ่าลงกลางใจ กระอักโลหิตพลางสายตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด
“อะไรนะ?!”
ทั้งสามคนเบิกตาโพลง หมัดของซูเฉินน่าสะพรึงดั่งเทพเจ้าลงทัณฑ์ ทำลายทุกสรรพสิ่งในหมัดเดียว ความรู้สึกสิ้นหวังจู่โจมหัวใจของพวกเขาอย่างรุนแรง
“ซูเฉิน…เขาแข็งแกร่งขึ้นอีกแล้ว!”
หลินลั่วเว่ยในอ้อมแขนของซูเฉินเบิกตากว้าง แววตาเต็มไปด้วยแสงระยับแห่งความไม่อยากเชื่อ
ทว่าเมื่อเงยหน้ามองใบหน้าของเขา นางกลับรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด
“ไอ้สารเลว เจ้าต้องตาย!!!”
ขณะนั้นเอง เสียงแค้นเคืองดังขึ้น
หญิงชราที่เคยบาดเจ็บสาหัสจากหมัดของซูเฉินจู่โจมพุ่งเข้าใส่เขา ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว สัตว์พิษหลายสายสีดำพุ่งออกจากแขนของนางหมายเล่นงานซูเฉิน
“ซูเฉิน ระวัง!”
หลินลั่วเว่ยร้องเตือนด้วยความตกใจ
“ไม่รู้จักเจียม!”
ซูเฉินสบตา ก่อนตบฝ่ามือออก
เสียงคำรามของมังกรโบราณดังขึ้น พลังโลหิตแผ่กระจาย ฝ่ามือของเขาแฝงไว้ด้วยภาพลวงตาแห่งมังกร ยิ่งใหญ่และน่าเกรงขามยิ่งนัก
สัตว์พิษทั้งหลายตัวสั่นสะท้านราวกับสัมผัสถึงแรงกดดันจากสายเลือด หันกลับไปกัดหญิงชรานั้นแทน
“อ๊ากกกก...!”
เสียงกรีดร้องดังลั่น นางถูกกัดที่แขนและลำคอจนโลหิตไหลทะลัก ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดผวา
ก่อนที่นางจะทันได้ตอบโต้ ฝ่ามือของซูเฉินก็ตกลงมาจากฟากฟ้า
เปรี้ยง!
ร่างของหญิงชรถูกซัดกระเด็นไปยังภูเขาที่แตกร้าวด้านหลัง ก่อนจะระเบิดเป็นหมอกโลหิตในพริบตา
ผู้แข็งแกร่งขอบเขตราชายุทธ์สิ้นชีพทันที!
“ฆ่า!”
ซูเฉินก้าวกระแทกพื้นจนสั่นสะเทือน แววตาเยียบเย็น ร่างพุ่งเข้าใส่ราชายุทธ์ที่เหลือ
“อะไรนะ?!”
ทั้งสามร่างสะดุ้งเฮือก ความกลัวสุดขีดไหลทะลักเข้าหัวใจ พวกเขาหันหลังหมายหลบหนีทันที
เปรี้ยง!
ทว่า ความเร็วของซูเฉินเหนือกว่า เขาซัดหมัดอันทรงพลังเข้าใส่ชายชราผู้สวมชุดเทา ทำลายเส้นชีพจรหัวใจจนสิ้นชีพในทันที
จากนั้นเขาเคลื่อนไหวอีกครั้งตามไปถึงชายชราร่างเตี้ยในชุดโลหิต พร้อมตบฝ่ามือใส่ทันที
“อย่าาาาา!!!”
เสียงหวีดร้องแห่งความหวาดกลัวของชายชราดังขึ้น แต่ทันทีที่ฝ่ามือกระแทก ร่างเขาก็แหลกสลายสิ้นเสียง
เหลือเพียงสตรีวัยกลางคนวิ่งหนีสุดชีวิต นางหันไปได้ยินเสียงกรีดร้องของพวกพ้อง ดวงตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
แต่ไม่นานนัก ร่างของใครคนหนึ่งก็ร่วงลงมาจากฟากฟ้า ขวางทางนางเอาไว้!
เมื่อหญิงนั้นเห็นว่าเป็นซูเฉิน นางก็เผยแววตาแห่งความกลัวอย่างถึงที่สุด
“เจ้าต้องการตาย…หรืออยากมีชีวิตอยู่?”
ซูเฉินกล่าวอย่างเย็นชา
YOU MAY ALSO LIKE
