มหาจักรพรรดิราชันย์เทพ - ตอนที่ 178 ไม่มีใครทำร้ายเจ้าได้
“ท่านซูเฉินเป็นศิษย์แท้ของนิกายเทียนเต้า นิกายเทียนเต้าเป็นหนึ่งในเจ็ดสถานศักดิ์สิทธิ์ดินแดนตะวันออก บัดนี้อาณาจักรต้าหลี่อยู่ใต้บัญชานิกายเทียนเต้า พวกเจ้าตระกูลหลินแห่งจงโจวจะมาแย่งคนไปจากที่นี่ ไม่คิดบ้างหรือว่านี่คือการเหยียดหยามนิกายเทียนเต้า?”
หลินชวนจ้องมองหลินเซิง เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกดดัน
สถานการณ์ตึงเครียดอย่างยิ่ง เห็นได้ชัดว่าหลินลั่วเว่ยกำลังจะถูกจับตัวไป เขาจึงจำเป็นต้องเปิดเผยเรื่องราวของซูเฉินกับนิกายเทียนเต้า หวังให้พวกนั้นรู้สึกยำเกรง
“ท่านพี่ โปรดอย่าได้กล่าวถึงซูเฉิน!”
ใบหน้าของหลินลั่วเว่ยเปลี่ยนสีทันที นางพยายามจะห้ามไว้ แต่ก็สายเกินไปแล้ว
หลินชวนอาจไม่รู้
แต่หลินลั่วเว่ยรู้ดีว่าตระกูลหลินแห่งจงโจวนั้นทรงอิทธิพลเหนือกว่านิกายเทียนเต้ามาก ผู้คนของตระกูลหลินล้วนถือดีในศักดิ์ศรี ไม่น่าจะสนใจนิกายเทียนเต้าแม้แต่น้อย
และก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ
ในแววตาของหลินเซิงมีแววเย้ยหยันพลันปรากฏ เขาเอ่ยเสียงเหยียดว่า “เจ็ดสถานศักดิ์สิทธิ์ดินแดนตะวันออก? นิกายเทียนเต้า? ช่างน่าขัน! พวกเจ้ามดปลวกจะไปรู้ความยิ่งใหญ่ของตระกูลหลินได้อย่างไร? อย่าว่าแต่ศิษย์ของนิกายเทียนเต้า ต่อให้เป็นผู้นำของนิกายมาเอง ก็ไม่กล้าขัดตระกูลหลินของข้า!”
“ซูเฉินนั่นหรือ? ข้าคิดว่าเขาคงไม่กล้ามา หากมาจริง คงต้องคุกเข่าร้องไห้ขอชีวิตต่อหน้าข้า ฮ่าฮ่าฮ่า…”
เสียงหัวเราะของหลินเซิงเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง
ในจงโจว ตระกูลหลินคือหนึ่งในขุมพลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุด หลินเซิงเติบโตมาพร้อมกับความหยิ่งทะนง เขาไม่เคยเห็นผู้ใดอยู่ในสายตา โดยเฉพาะในดินแดนกันดารเช่นป่ารกร้างตะวันออกแห่งนี้
นิกายเทียนเต้า?
หากขวางทางตระกูลหลิน มีแต่ต้องถูกกวาดล้าง!
“หรืออย่างนั้นรึ?”
ในขณะนั้น เสียงสงบนุ่มนวลพลันดังขึ้นจากกลางอากาศ
ฟึ่บ!
ร่างหนึ่งขี่กระบี่เหินฟ้าปรากฏขึ้น เขามีเส้นผมสีดำพลิ้วไหว ชุดขาวขลิบหิมะ ดวงตาแจ่มชัดเปล่งประกาย และทั่วทั้งร่างเปล่งรัศมีล่องลอยดุจเซียนเหนือโลก
ซูเฉิน!
“ซูเฉิน เจ้ามาที่นี่ทำไม? รีบไปจากที่นี่!”
ใบหน้าของหลินลั่วเว่ยซีดเผือด นางเอ่ยเตือนด้วยความร้อนรน
ผู้คนของตระกูลหลินแห่งจงโจวแข็งแกร่งอย่างยิ่ง ซูเฉินไม่อาจต้านทานได้ หลินลั่วเว่ยกลัวเขาจะถูกฆ่า
“ไม่ต้องห่วง ข้ามาแล้ว ไม่มีใครทำร้ายเจ้าได้!”
ซูเฉินหันไปมองหลินลั่วเว่ยอย่างมั่นใจ
“เจ้าคือซูเฉิน ศิษย์ของนิกายเทียนเต้ารึ? เจ้าเคยได้ยินชื่อตระกูลหลินแห่งจงโจวบ้างไหม?”
สายตาของหลินเซิงเป็นประกาย เมื่อเห็นว่าซูเฉินเพียงอยู่ในขอบเขตขุนนางยุทธ์ เขาก็แสดงสีหน้าดูแคลนอย่างชัดเจน พร้อมกล่าวเย้ยหยัน
“ตระกูลหลินแห่งจงโจว? ไม่เคยได้ยิน! หลินลั่วเว่ยคือผู้หญิงของข้า หากไม่มีธุระใดก็ไสหัวไปซะ!”
ซูเฉินกล่าวเรียบ ๆ
คำพูดของเขาทำให้สีหน้าของหลินเซิงและผู้อาวุโสตระกูลหลินแปรเปลี่ยนทันที
“อวดดีนัก!”
“ไอ้เด็กบ้านนอกอย่างเจ้ากล้าดูหมื่นเกียรติตระกูลหลินของข้างั้นรึ?”
“กบเลือกกินงูเห่า! เจ้าไม่คู่ควรกับธิดาตระกูลหลินเลยแม้แต่น้อย!”
สายตาของเหล่าผู้อาวุโสตระกูลหลินเต็มไปด้วยจิตสังหาร พวกเขาจ้องมองซูเฉินอย่างเย็นชา
แม้แต่หลินชวนเองก็คาดไม่ถึงว่าซูเฉินจะกล้ากล่าวเช่นนั้นว่าหลินลั่วเว่ยคือนางของเขา!
ในใจเขาเต็มไปด้วยความนับถือในความกล้าหาญนั้น
“ผู้อาวุโสทั้งหลาย อย่าได้เดือดดาล เขาแค่เด็กน้อยปากพล่อย กล้าหมิ่นตระกูลหลิน สมควรตาย! ปล่อยให้ข้าจัดการเอง!”
หลินเซิงแค่นหัวเราะ
จากนั้นเขาหันมาจ้องซูเฉิน กล่าวเยาะเย้ยว่า “เด็กน้อย เจ้าอยากคุกเข่าขอชีวิตตอนนี้ หรือให้ข้าหักแขนขา ทำลายพลังฝึกปรือ แล้วค่อยคุกเข่าขอชีวิตดีล่ะ?”
“เจ้าพูดมากไปแล้ว!”
ซูเฉินกล่าวอย่างเรียบเฉย
จากนั้นแสงคมกล้าพลันวาบผ่านดวงตา หมัดหนึ่งเปล่งแสงเจิดจ้า ทะยานออกไปอย่างไม่ลังเลพุ่งใส่หลินเซิง!
“บังอาจ!”
หลินเซิงโกรธจนหน้าดำ เขาไม่คาดคิดเลยว่าเด็กน้อยขอบเขตขุนนางยุทธ์เช่นซูเฉินจะกล้าลงมือกับเขา!
เขาคืออัจฉริยะของตระกูลหลิน แม้ยังไม่ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นทายาทโดยตรง แต่ก็เป็นดาวรุ่งผู้เป็นที่จับตามอง พี่ชายของเขายังอยู่ในสิบลำดับยอดฝีมือของตระกูล มีหวังได้ชิงตำแหน่งบุตรแห่งสวรรค์ในอนาคต!
ตูม!
พลังไท่อินรอบตัวพลันปะทุ อุณหภูมิทั่วฟ้าดินลดฮวบลงทันใด จากนั้นเขาฟาดฝ่ามือออกไปอย่างรุนแรง คลื่นพลังเย็นเยียบพุ่งออกประหนึ่งจะตรึงพันลี้แช่แข็งซูเฉินให้ตาย!
เพล้ง!
เมื่อหมัดกับฝ่ามือปะทะกัน เสียงแตกดังขึ้นเพียงพริบตา
ฉากที่ซูเฉินถูกแช่แข็งไม่เกิดขึ้น ฝ่ามือของหลินเซิงกลับถูกหมัดของซูเฉินทำลายกระจุย จากนั้นหมัดนั้นยังคงพุ่งเข้ากดดันใส่หลินเซิง!
“อะไรนะ?”
สีหน้าของหลินเซิงเปลี่ยนไปทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ตอนนี้ซูเฉินให้ความรู้สึกเสมือนอสูรโบราณโลหิตเดือดพล่าน กระแสพลังรุนแรงทำให้เขาขนลุกซู่ หัวใจเต็มไปด้วยภัยคุกคามถึงชีวิต
ตูม!
ตูม!
ตูม!
เขาไม่รอช้า เร่งระเบิดพลังไท่อินทั้งหมด เปลี่ยนเป็นฝ่ามือเย็นเยียบติดต่อกันนับไม่ถ้วนตบใส่ซูเฉิน พร้อมกับร่างที่ถอยห่างไปอย่างรวดเร็ว
แต่ฝ่ามืออันทรงพลังเหล่านั้น เมื่ออยู่ต่อหน้าซูเฉินกลับเหมือนกระดาษ ถูกทำลายสิ้นในพริบตา ไม่กี่ลมหายใจซูเฉินก็ยืนอยู่ตรงหน้าหลินเซิงแล้ว
ภายใต้สายตาตกตะลึงของหลินเซิง ซูเฉินฟาดหมัดใส่แขนของเขา!
เพล้ง!
เสียงกระดูกหักพร้อมกับเสียงกรีดร้อง หลินเซิงถูกหมัดของซูเฉินทำลายแขนทั้งสอง หน้าอกยุบ เลือดกระอักออกจากปาก ก่อนจะปลิวกระเด็นออกไป!
YOU MAY ALSO LIKE
