มหาจักรพรรดิราชันย์เทพ - ตอนที่ 186 ฆ่าบุตรสาวเจ้านครมังกรดำ
เบื้องหน้าซูเฉิน คือม้าสีขาวบริสุทธิ์ไร้แม้แต่ขนเส้นเดียว
บนหลังม้านั้น เด็กสาวในชุดเขียวหน้าตางดงามนั่งอยู่ด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง ถัดไปเบื้องหลังมีนักรบชุดเกราะดำหลายคนที่แผ่จิตสังหารรุนแรง!
ขณะนี้ นางกำลังจ้องมองซูเฉินอย่างเย็นชา สายตาเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม
“เจ้าต้องการตายหรือ?”
คำพูดของซูเฉินจุดชนวนความโกรธของนางจนถึงขีดสุด!
“เจ้ากล้าดียังไง เจ้าพวกไร้ค่า ถึงกล้าขัดข้า? มอบพุทธเหล็กมาซะ แล้วคุกเข่าก้มกราบ หากไม่เช่นนั้นเจ้าตายแน่!”
เด็กสาวชุดเขียวจ้องมองซูเฉิน เอ่ยด้วยเสียงเย็นชา
“นางคือ… เฉินเชียนเชียน?!”
มีผู้คนร้องอุทานออกมา สายตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เฉินเชียนเชียน บุตรสาวของเจ้าผู้ครองนครโบราณมังกรดำ ถูกตามใจมาตั้งแต่เล็ก เย่อหยิ่งและก้าวร้าว ในดินแดนนครโบราณมังกรดำแห่งนี้ นางคือผู้ที่แตะต้องไม่ได้ที่สุด
สิ่งใดที่นางชอบ นางต้องได้มาไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม
แม้ระดับพลังของนางจะอยู่เพียงขอบเขตขุนนางยุทธ์ แต่เจ้าผู้ครองนครโบราณมังกรดำบิดาของนาง กลับเป็นถึงจักรพรรดิยุทธ์ตัวจริง!
ผู้ใดเล่าจะกล้าลบหลู่หน้าเจ้าผู้ครองนคร!
ผู้คนต่างมองซูเฉินด้วยสายตาสงสาร
ชายหนุ่มผู้นี้ถึงกับกล้าล่วงเกินเฉินเชียนเชียน เขาคงสิ้นชีพแน่!
“ท่าน… นางคือคุณหนูเฉินเชียนเชียน บุตรสาวเจ้าผู้ครองนคร ข้าขอแนะนำให้ท่านมอบพุทธเหล็กให้นางเถอะ อย่าเอาชีวิตไปเสี่ยงเลย!”
เจ้าของแผงขายของผู้มีแววตาเจ้าเล่ห์ก็พลอยหวาดกลัว รีบกระซิบเตือนซูเฉินเสียงต่ำ
เขาเกรงว่าวิหคพิโรธของเฉินเชียนเชียนจะพลั้งเผลอฆ่าคนไปทั่ว และเขาเองก็อาจซวยไปด้วย
ตอนนี้เขาก็เริ่มตระหนักแล้วว่าพุทธเหล็กนั่นย่อมมิใช่ของธรรมดา แต่เขาก็ไม่กล้าแม้แต่จะคิดเอาไว้
“พุทธเหล็กนี้เป็นของข้า เหตุใดต้องมอบให้เจ้า? วันนี้ข้ามิอยากฆ่าผู้ใด รีบไสหัวไปเสีย!”
ซูเฉินยิ้มเย็นเอ่ยตอบ
“บังอาจนัก!”
แววตาของเฉินเชียนเชียนวูบไหวด้วยเจตนาฆ่า
นางมิอาจทนได้อีกแล้วที่มีผู้ใดกล้าพูดจาต่อกรนางเช่นนี้
ในสายตานาง ซูเฉินก็แค่ผู้ฝึกตนขอบเขตขุนนางยุทธ์คนหนึ่ง กลับกล้าพูดจาเยี่ยงนี้ ทำให้นางแทบคลั่ง
“ในนครโบราณมังกรดำนี้ ยังไม่เคยมีสิ่งใดที่ข้า เฉินเชียนเชียน อยากได้แล้วไม่ได้! เจ้าเด็กบัดซบ เจ้าทำให้ข้าโกรธมากแล้ว! พวกเจ้า จับมันมาให้ข้า อย่าฆ่า ข้าจะทรมานมันเอง!”
เฉินเชียนเชียนแค่นเสียงเย็น สายตาเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง
บิดาของนางคือเจ้าผู้ครองนคร ผู้เป็นถึงจักรพรรดิยุทธ์ที่ทรงอำนาจที่สุดในนครโบราณมังกรดำ!
แม้แต่เจ้าเมืองใหญ่ในเขตอสรพิษมังกรเมื่อพบหน้าบิดานางยังต้องเคารพยำเกรง นางเคยตบเจ้าหญิงและเจ้าชายมาแล้วนับไม่ถ้วน
ซูเฉินเป็นใครกัน? ต้องถูกทรมานเสียให้เข็ด!
“ฆ่า!”
องครักษ์ชุดเกราะดำเบื้องหลังเฉินเชียนเชียน จิตสังหารพวยพุ่ง ล้วนเป็นยอดฝีมือระดับปลายขอบเขตขุนนางยุทธ์ หัวหน้าองครักษ์เป็นถึงราชายุทธ์!
สายตาเย็นเยียบ กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวรุนแรงยิ่งนัก พวกเขาพุ่งเข้าใส่ซูเฉินตามคำสั่งทันที
“นั่นคือกองทัพมังกรดำ กองกำลังกล้าแกร่งภายใต้เจ้าผู้ครองนคร ทั้งหมดล้วนเป็นนักรบผ่านสมรภูมิเลือด เด็กหนุ่มผู้นี้ตายแน่!”
“ในเมื่อจะล่วงเกินใครก็ได้ ทำไมต้องไปล่วงเกินเฉินเชียนเชียนด้วย?”
“น่าเสียดายนัก!”
ผู้คนรอบข้างพากันถอนหายใจด้วยความเวทนา
ปัง!
แต่ทันใดนั้น พลังโลหิตของซูเฉินพลุ่งพล่าน แสงสีทองแปรเปลี่ยนเป็นหมัดมังกรทองคำทะยานฟ้า ทะลวงเข้าใส่เหล่าองครักษ์ชุดเกราะดำ!
แว่วเสียงมังกรโบราณคำรามสะท้านฟ้า
ในห้วงอากาศ ราวกับสายฟ้าอัสนีระเบิดสนั่น องครักษ์ผู้แข็งแกร่งเหล่านั้นล้วนถูกฟาดราวกับโดนฟ้าผ่า ตัวสั่นระริก แล้วปลิวกระเด็นออกไปทันที
โลหิตทะลักจากปาก ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด
ไม่ว่าจะเป็นขุนนางยุทธ์หรือแม้แต่ราชายุทธ์ ก็ถูกหมัดเดียวของซูเฉินอัดบาดเจ็บสาหัสอย่างไร้ข้อยกเว้น!
“อะไรนะ?!”
ผู้คนรอบข้างตะลึงงัน
โดยเฉพาะเฉินเชียนเชียน ดวงตาเบิกกว้างเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ระดับพลังของซูเฉินดูเพียงแค่ขอบเขตขุนนางยุทธ์ แต่กลับมีพลังต่อสู้เหนือมนุษย์ถึงเพียงนี้?
เหล่าองครักษ์ชุดเกราะดำที่ล้วนผ่านสมรภูมิ หากร่วมมือกันอาจสังหารแม้แต่ราชายุทธ์ แต่กลับถูกหมัดเดียวของซูเฉินทำให้ปางตาย?
“เจ้าคิดจะฆ่าข้ารึ?”
ซูเฉินก้าวไปหานาง สายตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง
“สารเลว! เจ้ากำลังหาที่ตาย!”
เฉินเชียนเชียนสีหน้าเปลี่ยน มือสะบัดแขนเสื้อทันใด พลันมีมีดบินนับร้อยลอยทะยานจากฟากฟ้า แสงสีฟ้าจางปรากฏแวบพร้อมพิษร้ายแรง เจาะเป้าเข้าทั่วจุดตายของซูเฉิน!
ปัง!
ซูเฉินชกหมัดออก พลังหมัดสะเทือนอากาศ ทำลายมีดบินทั้งหมดเป็นผุยผง
จากนั้น เขาก้าวตรงเข้าสู่เบื้องหน้าเฉินเชียนเชียน ยื่นมือคว้าร่างนาง
“เจ้ากล้ารึ! บิดาข้าเป็นเจ้าผู้ครองนคร หากเจ้ากล้าทำร้ายข้า ท่านพ่อไม่มีทางปล่อยเจ้าไว้แน่!”
เฉินเชียนเชียนหวาดผวา ร้องตะโกนเสียงสั่น
จากนั้นรีบลอยตัวขึ้นหวังหลบหนี
เพี๊ยะ!
เสียงดังชัดถนัดถนี่ ซูเฉินฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของเฉินเชียนเชียนจนร่างร่วงจากอากาศ
ใบหน้าของนางบวมเป่งทันตา
นางจ้องมองซูเฉินด้วยความเคียดแค้นเต็มเปี่ยม: “บิดาข้าเป็นจักรพรรดิยุทธ์ เจ้าจะต้องถูกสับเป็นชิ้น ๆ แล้วคนในครอบครัวของเจ้าทั้งหมดจะต้องตายอย่างทรมาน!”
“เจ้าผู้ครองนคร? ต่อให้พ่อเจ้าคือจักรพรรดิ ข้าก็จะฆ่าเจ้าอยู่ดี!”
ซูเฉินแค่นเสียงเย็น
เขาก้าวเข้าไปตรงหน้าเฉินเชียนเชียน ตะปบเท้าลงต่อหน้าสายตาไม่อยากเชื่อของนาง
ปัง!
หัวใจของเฉินเชียนเชียนแหลกสลาย เลือดพุ่งกระจายออกจากปาก ดวงตาเต็มไปด้วยความเสียใจและไม่ยอม ก่อนจะเอียงหัวสิ้นใจ!
แม้แต่ยามตาย นางยังไม่อยากเชื่อเลยว่า ซูเฉินจะกล้าฆ่านางจริง ๆ!