มหาจักรพรรดิราชันย์เทพ - ตอนที่ 460 ช่วยเหลือหลิวเหวินเหยียน
คุกประหาร
หลิวเหวินหยานในยามนี้สวมใส่เสื้อนักโทษ นั่งอยู่ข้างชายวัยกลางคนอีกสองคนที่สีหน้าหม่นหมอง ด้านซ้ายและขวาของเขาคือหลิวกู่เฉิงกับหลิวยู่หลง ซึ่งกำลังรับโทษอยู่เช่นกัน
ชายวัยกลางคนสองคนที่ดูหม่นหมองนั้น ก็คือบุตรชายทั้งสองของหลิวเหวินหยาน หลิวปินและหลิวเจิ้ง
ทั้งห้าคนถูกขังเดี่ยวในที่คุมขังนักโทษประหาร
ภายนอกมีทหารคุมเข้มเฝ้ายามอย่างแน่นหนา และยังมีจ้าวยุทธ์สองคนคอยคุมอยู่!
คุกประหารนี้ตั้งอยู่ใต้พระราชวัง ทำจากเหล็กทองทั้งสี่ด้าน แน่นหนาและแข็งแกร่งอย่างยิ่ง การจะหลบหนีออกจากที่นี่แทบเป็นไปไม่ได้
“ท่านพ่อ หากมิใช่เพราะซูเฉินช่วยไว้ ไอ้สารเลวหลินชวนผู้นั้นจะมีสิทธิ์เหยียบเข้าราชวงศ์ต้าหลี่ได้อย่างไร? มันถึงกับจับตัวน้องสาวเรา แล้วยังโยนพวกเราทั้งหมดเข้าคุก มันช่างไร้หัวใจสิ้นดี!”
หลิวปินกล่าวด้วยความโกรธ
“หลินชวนช่างอกตัญญูนัก แต่ใครเล่าจะโทษได้ เมื่อนิกายไร้เริ่มต้นเป็นผู้ครองแดนรกร้างตะวันออก ส่วนนิกายเทียนเต๋าของเรา ณ ตอนนี้ยังเอาตัวเองแทบไม่รอด ไหนเลยจะปกป้องราชวงศ์ต้าหลี่ได้? ที่เขาจะสวามิภักดิ์ต่อนิกายไร้เริ่มต้น ก็เป็นเรื่องปกติอยู่หรอก! แต่ข้าไม่คิดเลยว่าหลินชวนจะลงมือได้โหดเหี้ยมเพียงนี้!”
หลิวเจิ้งก็เอ่ยพลางยิ้มเจื่อน
“ท่านพ่อ ท่านอา การที่ท่านหลินชวนทำเช่นนี้ก็เพื่อแสดงความภักดีต่อนิกายไร้เริ่มต้นเท่านั้น ข้าเพียงไม่รู้ว่าน้าสาวตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง เราจะอธิบายต่อท่านพี่ซูเฉินได้อย่างไร ว่าเราดูแลน้าสาวไม่ดี?”
หลิวยู่หลงกล่าวอย่างเคียดแค้น
“พอได้แล้ว อย่าเอะอะไป!”
หลิวเหวินหยานที่เดิมนั่งหลับตานิ่งพลันลืมตา เอ่ยเสียงเย็นพร้อมขมวดคิ้ว
“เมื่อเราอยู่ที่นี่แล้ว ก็จงเผชิญหน้ากับมันให้ดีที่สุด! ข้าอยากรู้เหมือนกันว่าหลินชวนมันกล้าฆ่าข้าจริงหรือไม่! ข้า หลิวเหวินหยาน ใช้ชีวิตมาทั้งชีวิต ย่อมไม่กลัวความตายอยู่แล้ว เพียงแต่ข้ารู้สึกผิดต่อลูกสาวของข้า หลิวหันเยียน และซูเฉินเท่านั้น!”
หลิวเหวินหยานกล่าวช้า ๆ น้ำเสียงแฝงความแก่ชราและเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด
“ท่านปู่ หลินชวนยังไม่กล้าฆ่าพวกเราหรอก! อย่างน้อย ตอนนี้เขายังไม่กล้าก่อนจะมั่นใจว่าท่านพี่ซูเฉินตายไปแล้ว! ข้าได้ยินมาว่าตอนนี้ท่านพี่ซูเฉินมีพรสวรรค์ล้ำเลิศ เขย่าแดนรกร้างตะวันออกทั้งผืน ระดับพลังถึงขั้นจักรพรรดิยุทธ์ และยังมีพลังต่อสู้ทัดเทียบนักบุญยุทธ์อีกด้วย!
ข้าเชื่อว่าเมื่อท่านพี่ซูเฉินกลับมา เขาจะช่วยพวกเราออกไปได้ และจะสะสางบัญชีกับหลินชวนแน่นอน!”
หลิวกู่เฉิงที่โดยปกติไม่ค่อยพูดกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
“พี่พูดถูก! ไอ้หมาหลินชวนผู้นั้นกลัวท่านพี่ซูเฉินอยู่ ข้าเองก็เชื่อว่าท่านพี่ซูเฉินจะช่วยพวกเราได้แน่เมื่อเขากลับมา!”
ดวงตาของหลิวยู่หลงเป็นประกายขึ้น กล่าวเสริมอย่างรวดเร็ว
“ซูเฉิน… ข้าเพียงหวังว่าเขาจะไม่กลับมาเลย… นิกายไร้เริ่มต้นต่างหากคือผู้ปกครองแท้จริงแห่งแดนรกร้างตะวันออก ซูเฉินไม่ใช่คู่ต่อกรของพวกเขา!”
หลิวเหวินหยานยิ้มขมขื่นพลางส่ายหัว
ในฐานะอัครมหาเสนาบดีแห่งต้าหลี่ เขาย่อมเข้าใจถึงอำนาจของเจ็ดดินแดนนักบุญยุทธ์ในแดนรกร้างตะวันออก
นิกายไร้เริ่มต้นเป็นเจ้าแห่งแดนรกร้างอย่างไร้ข้อโต้แย้ง แข็งแกร่งถึงที่สุด เต็มไปด้วยผู้แข็งแกร่งนับไม่ถ้วน ไกลเกินกว่าที่นิกายเทียนเต๋าจะเทียบได้
ที่น่าหวาดหวั่นยิ่งกว่าคือ หลิวเหวินหยานเคยได้ยินความลับมาอย่างหนึ่ง
ว่ามี จักรพรรดิเทพยุทธ์ อยู่ในแดนรกร้าง!
นับแต่อดีตกาลก็ไม่เคยมีจักรพรรดิเทพยุทธ์อีกเลย แต่บุคคลผู้นี้คือจักรพรรดิเทพยุทธ์ผู้กวาดล้างใต้หล้าไร้เทียมทาน ยืนอยู่ ณ จุดสูงสุดของมนุษยชาติ เป็นยอดคนที่เข้าใกล้เทพเจ้ามากที่สุด
แม้ซูเฉินจะทรงพลังเพียงใดเล่า?
หากจักรพรรดิเทพยุทธ์ผู้นั้นปรากฏขึ้น ย่อมปกครองทั่วหล้า ไม่มีผู้ใดต้านทานได้!
หลิวเหวินหยานตัดสินใจไว้แล้วว่าจะตาย สิ่งเดียวที่เขารู้สึกผิดและไม่อาจวางใจได้คือหลิวหันเยียนและซูเฉิน เขาดูแลหลิวหันเยียนไม่ดี และไม่สมควรได้รับความไว้วางใจจากซูเฉิน
แต่นิกายไร้เริ่มต้นนั้นแข็งแกร่งเกินไป!
แข็งแกร่งถึงขนาดที่เขาไม่แม้แต่จะคิดขัดขืน แข็งแกร่งจนหลินชวนไม่เห็นค่าคุณความดีของซูเฉิน ไม่ว่าใครจะประณามว่าอกตัญญู ก็ยังกล้าลงมือกับตระกูลหลิวและหลิวหันเยียนอยู่ดี
ถึงแม้ซูเฉินจะกลับมา เขาจะทำอะไรได้หรือ?
ปัง!
ในขณะนั้นเอง พื้นดินก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับเกิดแผ่นดินไหวใหญ่ จนทุกคนในคุกประหารตื่นตระหนก
ทหารยามหลายสิบคนถูกกระแทกกระเด็นไป เลือดพุ่งจากปาก ตายโดยไม่ได้กรีดร้องแม้แต่เสียงเดียว
ส่วนประตูโบราณของคุกประหารที่สูงหลายจั้ง หนาเท่าคนสิบคนทำจากเหล็กทองอันล้ำค่า กลับถูกชกจนเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่!
ปัง!
อีกหนึ่งเตะตามมา ประตูพังเป็นเสี่ยง ๆ ในทันที
แสงศักดิ์สิทธิ์เจิดจ้าอบอวลอยู่ทั่วบริเวณ หมอกโกลาหลลอยตลบไปทั่ว ร่างหนึ่งก้าวเดินเข้ามาจากนอกคุกประหาร!
“ใครนั่น?!”
“ฮึ่ม! กล้าบุกรุกคุกประหารหรือ? ศัตรูบุกเข้ามาแล้วหรือไร?”
“เขาเป็นใครกันแน่? หรือจะไม่ใช่มนุษย์? ประตูคุกประหารกลับถูกเขาเตะพังได้ เขาอาจจะเป็นสัตว์อสูรในร่างมนุษย์กระมัง?!”
ไม่ว่าจะเป็นทหารยามหรือเหล่านักโทษในคุก ต่างตัวสั่นระริกด้วยความหวาดหวั่น สายตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด
แต่บุคคลผู้นั้นกลับไม่แม้แต่จะชายตามองพวกเขาเลยสักนิด เดินตรงไปยังห้องขังลึกภายในคุก ที่ซึ่งหลิวเหวินหยานถูกจองจำอยู่
“เจ้า…เจ้าใช่ซูเฉินหรือไม่?!”
หลิวเหวินหยานตัวสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง เมื่อมองเห็นชัด ดวงตาก็เผยแววไม่อยากเชื่อออกมาอย่างชัดเจน ก่อนจะอุทานเสียงดัง
เส้นผมสีดำสะบัดพลิ้ว รูปลักษณ์หล่อเหลาสง่างาม แต่ในเวลานี้กลับเปี่ยมล้นด้วยจิตสังหาร ดวงตาแดงก่ำด้วยโทสะ หากมิใช่ซูเฉินแล้วจะเป็นใครได้เล่า!
YOU MAY ALSO LIKE
