มหาจักรพรรดิราชันย์เทพ - ตอนที่ 489 เบาะแสของหลิวหันเยียน
มิติโกลาหล
หวังเจียวฟื้นสติขึ้นอย่างช้า ๆ
“ซูเฉิน เจ้า…เจ้าคิดจะทำอะไร?! ที่นี่คือที่ไหนกัน?!”
หวังเจียวมองซูเฉินตรงหน้าอย่างระแวดระวังสุดขีด นางพบว่าตนมิได้อยู่ในห้องเดิมอีกต่อไป แต่กลับมาอยู่ในมิติโกลาหลที่แสนประหลาด รอบด้านล้วนเต็มไปด้วยหมอกโกลาหลปกคลุม
นางไม่เคยคาดคิดเลยว่า ตนจะมิใช่คู่ต่อสู้ของซูเฉินแม้แต่น้อย ถูกเขาชกสลบไปและถูกลักพาตัวมายังสถานที่ลึกลับเช่นนี้
“อย่าเสียแรงเปล่าเลย! ที่นี่เจ้าติดต่อผู้คุ้มกันระดับนักบุญยุทธ์ของเจ้าไม่ได้แน่นอน วางตัวให้ดี แล้วข้าจะละเว้นชีวิตเจ้า!”
ซูเฉินกล่าวพลางยิ้มบาง ๆ
“ซูเฉิน เจ้าต้องการอะไร? เจ้าต้องการให้ข้าทรยศต่อนิกายไร้เริ่มต้นหรือ? ถึงตายข้าก็ไม่มีวันยอม!”
หวังเจียวกัดฟันแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยโทสะอย่างถึงที่สุด
เมื่อครู่ นางแอบกระตุ้นยันต์ประจำตัวแล้ว แต่ก็พบว่าไม่มีการตอบสนองจากผู้คุ้มกันเลยแม้แต่น้อย จิตใจนางจึงพลันจมดิ่ง
ที่นี่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอกจริงอย่างที่ซูเฉินพูด
นางรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า หากถูกซูเฉินลักพาตัวมาที่นี่ ย่อมไม่มีเรื่องดีแน่นอน
“ข้ามีคำถามบางอย่างให้เจ้าตอบ หากตอบผิด ข้าจะฟันเขาด้วยกระบี่เจ้าสวรรค์ของข้า เจ้าคิดว่าเขาจะทนได้กี่ครั้งกัน?”
ซูเฉินยิ้มเย็นพลางสะบัดแขนเสื้อ ภาพร่างบุรุษผู้หนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าหวังเจียวทันที
“พี่ชาย?! ซูเฉิน เจ้าคิดจะทำอะไร? ปล่อยพี่ชายข้าเดี๋ยวนี้ มิฉะนั้นอาจารย์ของข้าจะไม่มีวันปล่อยเจ้าไว้แน่!”
หวังเจียวถึงกับตกตะลึง แล้วเผยสีหน้าร้อนรนอย่างยิ่ง
บุรุษผู้นั้นสวมชุดเกราะทองคำ รูปโฉมองอาจหล่อเหลายิ่ง แต่ในยามนี้กลับใบหน้าซีดขาวไร้สีเลือดและอยู่ในสภาพสลบไสล
หากมิใช่หวังเถิง แล้วจะเป็นใครได้อีก?
“หวังเจียว หากเจ้าไม่อยากให้เขาตาย ก็ตอบคำถามของข้าให้ดี หากไม่ ข้าจะให้เจ้ากับพี่ชายได้ไปเกิดพร้อมกันเสียวันนี้!”
แววตาซูเฉินเย็นเยียบจ้องมองหวังเจียวกล่าวอย่างเด็ดขาด
หวังเจียวสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ใบหน้าซีดเผือด นางรู้สึกได้ถึงเจตนาฆ่าอันน่าหวาดกลัวจากตัวซูเฉิน และเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่า หากไม่ตอบคำถามของเขาให้ดี วันนี้นางกับพี่ชายต้องตายแน่
“เจ้า…เจ้าจะถามอะไร?”
หวังเจียวเอ่ยถามด้วยเสียงสั่นเครือ
“แค่นั้นแหละ ฟังคำข้าไว้ หากเจ้าทำตาม ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า บางทีอาจารย์เจ้าจะมาช่วยเจ้าจากข้าได้ก็เป็นได้ เพราะฉะนั้นอย่าทำเรื่องโง่ ๆ!”
ซูเฉินพูดด้วยรอยยิ้ม
“เฉินเมี่ยเต๋าพามารดาข้าไปที่ใด? นางถูกขังอยู่ที่ไหนในนิกายไร้เริ่มต้น? และนิกายไร้เริ่มต้นวางแผนจะจัดการกับข้าอย่างไร?” (<a href=”https://novel-lucky.com/”>อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky</a>)
ซูเฉินจ้องมองหวังเจียวแล้วเอ่ยถาม
ใบหน้าหวังเจียวซีดเผือดขึ้นมาในทันที ที่แท้ซูเฉินมาตามหาหลิวหันเยียน
แต่ที่นางไม่คาดคิดคือ ซูเฉินกลับมาคนเดียว เขาไม่กลัวนิกายไร้เริ่มต้นและเฉินเมี่ยเต๋าเลยหรือ?
หวังเจียวไม่อาจเข้าใจได้
แต่ในยามนี้ ทั้งนางและหวังเถิงต่างตกอยู่ในมือของซูเฉิน ไม่มีทางเลือกอื่นใด จำต้องตอบคำถามเขาแต่โดยดี
“ซูเฉิน…หลิวหันเยียนถูกนิกายไร้เริ่มต้นจับตัวไว้จริง แต่เพราะนางสำคัญกับเจ้ามาก อาจารย์ของข้าจึงขังนางไว้ในสมบัติเวทมิติชิ้นหนึ่งที่เขาพกติดตัวอยู่ ชื่อว่า ‘แหวนเฉียนคุน’!
ข้าแนะนำให้เจ้าล้มเลิกความคิดเถอะ! เพราะมีแค่อาจารย์ของข้าเท่านั้นที่เปิดแหวนเฉียนคุนได้ หากเขาไม่คิดปล่อยหลิวหันเยียน เจ้าก็ไม่มีทางทำอะไรได้เลย!
ส่วนทางนิกายไร้เริ่มต้น ตอนนี้วางแผนพร้อมรอบด้านแล้ว เหล่าผู้อาวุโสสูงสุดที่เคยปิดด่านฝึกตนก็ออกมาทั้งหมด และได้ยินมาว่าอาจารย์กำลังเตรียมจัดวางค่ายกลโบราณอันชั่วร้ายที่สามารถกดข่มทุกสรรพสิ่งได้ด้วย!
หากเจ้าไปยังนิกายไร้เริ่มต้น ก็คือเดินเข้าสู่กับดัก เหตุใดไม่ส่งตัวเราสองพี่น้องคืนให้นิกาย และยอมมอบมรดกเทพโบราณให้ไป อาจารย์ของข้าจะต้องปล่อยหลิวหันเยียนแน่ ๆ…”
หวังเจียวพูดพลางกัดฟันแน่น
สิ่งที่นางไม่รู้ก็คือ บนศีรษะของนาง ณ ยอดหมอกโกลาหล มีมังกรอสูรดำตนหนึ่งแฝงตัวอยู่ เงียบเชียบราวกับเงา คอยส่องแสงแห่งจิตวิญญาณลงมาเพื่อตรวจจับคลื่นจิตของหวังเจียว
นี่คือแผนสำรองของซูเฉิน เพื่อกันไม่ให้หวังเจียวโกหก
หากไม่ใช่ว่าร่างกายของหวังเจียวกับหวังเถิงต่างถูกเฉินเมี่ยเต๋าวางพันธะวิญญาณไว้จนไม่อาจสัมผัสได้โดยง่าย มังกรอสูรคงกลืนวิญญาณพวกเขาไปแล้ว และทุกสิ่งก็จะกระจ่างแจ้ง
มังกรอสูรพยักหน้าเบา ๆ ให้ซูเฉิน
หวังเจียวไม่ได้โกหก
ดูเหมือนว่าเพื่อรักษาชีวิตหวังเถิงไว้ หวังเจียวจึงยอมบอกข้อมูลทุกอย่างที่ตนรู้ให้ซูเฉิน
“สมบัติมิติ…แหวนเฉียนคุน?”
ซูเฉินขมวดคิ้วแน่น
นี่คือสิ่งที่เขากังวลมากที่สุด
หากหลิวหันเยียนถูกขังอยู่ภายในนิกาย แม้จะรายล้อมไปด้วยยอดฝีมือมากมาย ซูเฉินก็ยังมีความมั่นใจว่าตนสามารถบุกเข้าไปช่วยนางออกมาได้
แต่หากหลิวหันเยียนอยู่ในสมบัติเวทมิติ ‘แหวนเฉียนคุน’ ของเฉินเมี่ยเต๋า เช่นนั้นแล้วก็ลำบากใหญ่
เว้นแต่เฉินเมี่ยเต๋าจะยอมปล่อยหลิวหันเยียนเอง มิเช่นนั้นซูเฉินก็ไม่มีทางช่วยนางได้เลย
“ค่ายกลโบราณชั่วร้ายนั่น คงเป็นค่ายกลเทพโลหิตจตุรวิญญาณสินะ? เฉินเมี่ยเต๋าถึงกับลงทุนขนาดนี้เพื่อฆ่าข้าเลยหรือ!”
ซูเฉินแค่นหัวเราะในใจ แววตาเผยเจตนาฆ่าเย็นยะเยือกออกมา